ሁለቱ የምስክርነት ቃላት (ሸሃደተይን)

ሸሃዳ (የምስክርነት ቃል) የእስልምና መግቢያ በር ነው፤ እርሱም፦ «ከአላህ በስተቀር በእውነት የሚመለክ አምላክ የለም፤ ሙሐመድም የአላህ መልዕክተኛ ናቸው» የሚለው ቃል ነው። ትርጉሙም፦ ከአላህ በስተቀር በሀቅ የሚመለክ አምላክ እንደሌለና እርሱም አንድና አጋር የሌለው መሆኑን፣ እንዲሁም ሙሐመድ ﷺ የእርሱ ባሪያ፣ መልዕክተኛውና የነቢያት መደምደሚያ መሆናቸውን ማመን ነው።

ሁለቱ የምስክርነት ቃላት (ሸሃደተይን) ወደ እስልምና ለመግባት የመጀመሪያው በር ናቸው። እነርሱም አንድ አማኝ ከአላህ በስተቀር በእውነት የሚመለክ አምላክ እንደሌለ እና ሙሐመድ ﷺ ደግሞ የእርሱ መልዕክተኛ መሆናቸውን በምላሱ የሚመሰክርበትና በልቡ የሚያምንበት ቃል ነው። ይህ ምስክርነት እንዲሁ በዘልማድ የሚነገር ቃል ብቻ ሳይሆን፣ አንድ ሙስሊም አላህን በብቸኝነት በአምልኮውና በታዛዥነቱ አንድ ለማድረግ ቃል የሚገባበት ኪዳን ነው። እንዲሁም ነፍሶች ጥቅም ወይም ጉዳት ያስገኛሉ ብለው የሚያስቧቸውን ከእርሱ ውጭ ያሉ የሀሰት አምልኮዎችን በሙሉ የሚተውበት ነው።

የተውሒድ (አላህን በብቸኝነት የማምለክ) ትርጉም አንድ ሰው በአላህ ስልጣንና ህግጋት ውስጥ ማንንም አያጋራም ማለት ነው።ያለው ውዴታ ከማንኛውም ውዴታ በላይ ያደርጋል፤ ፍራቻውንና ተስፋውንም በእርሱ ላይ ብቻ ያስራል፤ በእውነታው ከእርሱ (ከአላህ) በቀር የሚጠቅምም ሆነ የሚጎዳ እንደሌለ እርግጠኛ ይሆናል።

እስልምና በንድፈ-ሀሳባዊ እምነት ብቻ ተወስኖ አይቀርም፤ ይልቁንም የሰውን ስነ-ምግባርና ተግባር ሁሉ ያካትታል። በአንድ ሙስሊም ዘንድ 'ዒባዳ' (አምልኮ) የአላህን ውዴታ በመፈለግ የሚፈጸምን ማንኛውም ጠቃሚ ተግባር ያጠቃልላል፤ ከግዴታ አምልኮዎች ጀምሮ ምድርን በመልካም ነገር እስከመለማመድ ድረስ። ይህ አካሄድ የአማኙን ህይወት በሙሉ ወደ ታላቋ ግብ እንዲያመራ ያደርገዋል፤ እሷም ፈጣሪውን ማስደሰት፣ በትዕዛዙ መሰረት መስራትና አላህ በዚህ ዓለም ውስጥ በፈቀዳቸው መንገዶች በመታገዝ መኖር ነው።

الشهادة هي بوابة الإسلام، وهي قول: «لا إله إلا الله محمد رسول الله». تعني أنه لا معبود بحق إلا الله وحده لا شريك له، وأن محمدًا صلى الله عليه وسلم عبده ورسوله وخاتم النبيين.

الشهادتان هما الباب الأول لدخول الإسلام، وهما إقرار بلسان المؤمن وتصديق بقلبه بأن لا إله إلا الله، وأن محمداً ﷺ هو رسوله. وهذا الإقرار ليس مجرد كلمات عابرة، بل هو ميثاق يلتزم فيه المسلم بتوحيد الله وحده في عبادته وطاعته، ونبذ كل ما سواه من المعبودات الباطلة التي قد تتوهم النفوس فيها النفع أو الضر.

إن معنى التوحيد يقتضي ألا يشرك الإنسان مع الله أحداً في سلطانه أو تشريعه. فكما أن الله هو الخالق لكل شيء والمالك لهذا الكون، فإنه وحده المستحق للعبادة. ومن لوازمه أن يخلص العبد قلبه لله في كل شؤونه، فيجعل حبه لربه فوق كل حب، ويجعل خوفه ورجاءه معلقاً به وحده، موقناً أنه لا نافع ولا ضار في الحقيقة إلا هو سبحانه.

لا يقف الإسلام عند حدود العقيدة النظرية، بل يمتد ليشمل سلوك الإنسان وعمله. فالعبادة عند المسلم تتسع لتشمل كل تصرف نافع يقوم به ابتغاء وجه الله، بدءاً من أداء الفرائض وصولاً إلى عمارة الأرض بالخير. إن هذا النهج يجعل حياة المؤمن كلها موجهة نحو الغاية العظمى، وهي إرضاء خالقه والعمل وفق أمره، مستعيناً بالوسائل المشروعة التي جعلها الله في هذا الكون.