ফিৰিস্তাসকলৰ ওপৰত ঈমান

মুছলমানে আল্লাহৰ সৃষ্টিৰ মাজৰ এক সৃষ্টি হিচাপে ফিৰিস্তাসকলৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰে, যিসকলক তেওঁ তেওঁৰ পূৰ্ণ আনুগত্য আৰু নিৰন্তৰ গুণগানৰ বাবে বাছি লৈছে। তেওঁলোক নূৰৰ (পোহৰৰ) দ্বাৰা সৃষ্ট জীৱ, যিসকলক মানুহে তেওঁলোকৰ প্ৰকৃত ৰূপত দেখা নাপায়, কিন্তু আল্লাহে তেওঁলোকক প্ৰয়োজন সাপেক্ষে ভৌতিক ৰূপ ধাৰণ কৰাৰ ক্ষমতা প্ৰদান কৰিছে, যেনেকৈ নবীসকলৰ ওচৰলৈ আহোঁতে হৈছিল। তেওঁলোকৰ দায়িত্বসমূহ বিভিন্ন ধৰণৰ, যেনে - আল্লাহৰ আদেশ পালন কৰা, অহী (ঐশ্বৰিক বাণী) কঢ়িয়াই অনা, বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ কাৰ্য্য পৰিচালনা কৰা, বান্দাৰ আমল (কৰ্ম) লিপিবদ্ধ কৰা, আৰু মু'মিনসকলক (বিশ্বাসীসকলক) ৰক্ষা কৰা আৰু তেওঁলোকক দৃঢ়তা প্ৰদান কৰা।

আনহাতে, জ্বীনসকল হ'ল আল্লাহৰ আন এক সৃষ্টি, যাক তেওঁ জুইৰ পৰা সৃষ্টি কৰিছে। তেওঁলোক মানুহৰ দৰেই দায়িত্বশীল আৰু জবাবদিহি কৰিবলগীয়া। তেওঁলোক সৎ বিশ্বাসী আৰু অবাধ্য বিদ্ৰোহী - এই দুই ভাগত বিভক্ত। আমি তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ প্ৰকৃত ৰূপত দেখা নাপাওঁ, কিন্তু তেওঁলোকে আমাক দেখে, যিটোৱে তেওঁলোকৰ অস্তিত্বৰ উপলব্ধিৰ তাৰতম্যৰ ব্যাখ্যা কৰে। তেওঁলোকে গায়েব (অদৃশ্য) নাজানে, আৰু তেওঁলোকৰ জীৱন বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত আল্লাহৰ নিয়মৰ অধীন। আল্লাহ তা'আলাৰ অনুমতি অবিহনে তেওঁলোকে কাৰো ক্ষতি বা উপকাৰ কৰিব নোৱাৰে।

চয়তানবোৰ হ'ল জ্বীনসকলৰ মাজৰ কাফিৰ (অবিশ্বাসী), যিসকলক ইবলিছে মানৱ জাতিৰ শত্ৰুতা আৰু প্ৰলোভনৰ পথত পৰিচালিত কৰে। তেওঁলোকৰ ক্ষমতা কেৱল কুমন্ত্ৰণা দিয়া আৰু বেয়া কামক আকৰ্ষণীয় কৰি তোলাতে সীমাবদ্ধ; বান্দাৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ কোনো বলপূৰ্বক কৰ্তৃত্ব নাই। যিজন মু'মিনে আল্লাহৰ জিকিৰ (স্মৰণ)ত দৃঢ় হৈ থাকে আৰু তেওঁৰ আদেশত অটল থাকে, তেওঁ চয়তানৰ ষড়যন্ত্ৰৰ পৰা সুৰক্ষিত দুৰ্গত থাকে, আনহাতে যিজনে নিজৰ কু-প্ৰবৃত্তিক অনুসৰণ কৰে আৰু নিজৰ ৰব (প্ৰতিপালক)ৰ প্ৰতি উদাসীন হয়, তেওঁ চয়তানৰ জালত পৰে।

ফিৰিস্তা আৰু জ্বীনৰ ওপৰত ঈমান আনাৰ আকীদা (বিশ্বাস) আৰু এই অদৃশ্য জগতৰ অস্তিত্বৰ ওপৰত থকা দৃঢ় বিশ্বাসে মু'মিনৰ অন্তৰত আল্লাহৰ মহত্ত্ব বৃদ্ধি কৰে। যেতিয়া এজন ব্যক্তিয়ে জানে যে এনেকুৱা ফিৰিস্তা আছে যিসকলে তেওঁৰ কাৰ্য্যকলাপ নিৰীক্ষণ কৰি আছে আৰু তেওঁৰ কথাবোৰ লিখি আছে, তেতিয়া ই তেওঁক গোপনে আৰু মুকলিকৈ আল্লাহক ভয় কৰিবলৈ, আৰু চয়তানৰ কুমন্ত্ৰণাৰ পৰা আশ্ৰয় বিচাৰিবলৈ প্ৰেৰণা দিয়ে। ই নৈতিক দিশটোক শক্তিশালী কৰে আৰু আল্লাহৰ পুৰস্কাৰ আৰু দয়াৰ আশাত আনুগত্যৰ দিশে আগুৱাই নিয়ে আৰু পাপৰ পৰা বিৰত ৰাখে।

يؤمن المسلم بالملائكة كخلق من خلق الله، اصطفاهم للطاعة المطلقة والتسبيح الدائم. هم كائنات نورانية غير مرئية للبشر في هيئتها الأصلية، لكن الله منحهم القدرة على التشكل بأشكال مادية عند الحاجة، كما حدث في زيارتهم للأنبياء. وظيفتهم تتنوع بين تنفيذ أوامر الله، وحمل الوحي، وتدبير شؤون الكون، وتسجيل أعمال العباد، وحماية المؤمنين وتثبيتهم.

أما الجن، فهم خلق آخر أوجده الله من نار، وهم مكلفون ومحاسبون تماماً كالبشر، ينقسمون إلى مؤمنين صالحين وعصاة متمردين. نحن لا نراهم في صورتهم الأصلية، لكنهم يروننا، مما يفسر التفاوت في إدراك وجودهم. وهم لا يعلمون الغيب، وحياتهم تخضع لسنن الله في الكون، ولا يملكون ضراً ولا نفعاً إلا بإذنه تعالى.

الشياطين هم كفار الجن، يقودهم إبليس في معاداة البشر وسلوك طريق الإغواء. إن قدرتهم تقتصر على الوسوسة وتزيين الشر، ولا يملكون سلطاناً قسرياً على العباد. فالمؤمن الذي يتمسك بذكر الله ويستقيم على أمره، يكون في حصن من مكائدهم، بينما يسقط في حبائلهم من يتبع هواه ويغفل عن ربه.

تثمر عقيدة الإيمان بالملائكة والجن واليقين بوجود هذا العالم الغيبي تعظيماً لله في قلب المؤمن. حين يعلم الإنسان أن هناك ملائكة ترقب أفعاله وتكتب أقواله، يدفعه ذلك إلى مراقبة الله في سره وعلنه، والاستعاذة من وساوس الشيطان، مما يقوي الجانب الأخلاقي ويدفع نحو الطاعة وتجنب المعاصي رجاءً في ثواب الله ورحمته.