Nazil qilingan kitoblarga imon
Musulmonlar Alloh tomonidan paygʻambarlariga nazil qilingan barcha kitoblarga imon keltiradilar: Ibrohimning suhuflari, Musoning suhuflari, Davudning Zaburi va Iso alayhissalomning Injili kabi. Bu imon ularning eʼtiqodining ajralmas qismi boʻlib, Alloh insoniyatga yuborgan ilohiy risolalar orqali hidoyat va haqiqat manbai ekanligini tan olishni anglatadi; shu tarzda moʻmin qalbiga bu risolalarni yetkazgan barcha paygʻambarlarni hurmat qilish singdiriladi.
Qurʼon Karim oldingi vahiy kitoblari ustidan hukmron va hukm beruvchi sifatida qaraladi; u bizda qolgan matnlarni oʻlchaydigan mizan hisoblanadi. Qurʼon bilan muvofiq kelgan ulardagi xabarlarning barchasiga biz toʻgʻriligiga va asl holatda qolganligiga imon keltiramiz; ammo Qurʼon bilan toʻqnashuvchi yoki unga zid bo‘lgan narsalar zamon oʻtishi davomida buzilgan yoki oʻzgartirilgan deb bilamiz va ular Allohning asl soʻzi emas.
Qurʼon undan oldingi risolalarni tasdiqlovchi va ularga yetkazilgan oʻzgartirishlarni tuzatgan holda kelgan; shuningdek, Tavrot va Injilda Muhammad ﷺ haqida bashoratlar borligi ham Qurʼonda ifoda topgan. Bu tasdiq ilohiy manbaning birlikligini koʻrsatadi va Qurʼonni avvalgi nuzul qilingan risolalarda Allohning nima demoqchi boʻlganini insoniyat uchun saqlab qoluvchi soʻnggi va ishonchli manba sifatida belgilaydi.
Bu kitoblarga imonning mohiyati ularni hidoyat va nur deb qabul qilishdir. Oldingi kitoblarda oʻzgartirishlar boʻlganini tan olgan holda ham, biz ularni rad etmaymiz; aksincha, Qurʼon bizga ularning hukmlari va qadriyatlarining asosiy jihatlarini qanday ekanligini xabar qilganini ushlab qolamiz. Shu tariqa, musulmon paygʻambarlar zanjiriga bogʻlangan holda Allohning barcha risolalarini hurmat qilishi va Qurʼonni hayot yoʻli sifatida ushlab qolishi davom etadi.
يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.
يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.
لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.
إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.