Allaha iman

Allaha iman sadəcə nəzəri bir fikir deyil və ya intellektual zənginlik deyil; o, hər insanın fitrətində möhkəm kök salmışdır. Hər nə qədər insan bəzən ehtiraslarla özünü aldatmağa və maddiyyatla məşğul olmaqla bu hissi basdırmağa çalışsa da, çətin anlarda və təhlükədə hər kəs öz Yaradanına üz tutur; daxili ağlı insan ruhuna bu kainatın bir Rəbbə malik olduğunu və onun varlığının sırf təsadüf ola bilməyəcəyini dərk etdirir.

Ağıl bizə göstərir ki, bu məhdud kainatdakı hər şey bir yaradana ehtiyac duyur. İnsanın bir damcadan tam formalaşmış insana çevrilməsindəki möhtəşəm yaradılış, kainatdakı dəqiq nizam və şeylər arası münasibətlər — bütün bunlar bu mövcudluğun arxasında elmi və hikmət sahibi bir Rəbbin olduğunu sübut edir. Sağlam ağıl maddənin öz-özünə yaranmasını və ya təsadüflərin bu möcüzəvi nizamı yaratmasını qəbul edə bilməz.

Allaha tanıma, Onun ayələrinə — həm kainatdakı, həm də Qurandakı işarələrə baxmaqla gəlir; bu işarələr fitrə və ağılı bir yerdə danışdırır. Mömin Allahın bu kainatın yaradıcısı və sahibi olduğu şüuruna gəldikdə, Onu birliyində tanıyır, ibadətdə Ondan başqasını Ona şərik qoşmur və fayda istəməkdə, zərərdən qorunmaqda yalnız Ona üz tutur. Bu, peyğəmbərlərin (onların hamısına salam) yolunu təqib etməkdir — onlar qəlblərini və əməllərini yalnız Allaha yönəltmişdilər.

Səmimi iman möminin əməl və xasiyyətində özünü göstərir; o, yalnız qəlb etiqadından ibarət olmur, Allaha itaət və əmrlərə riayət şəklində təzahür edir. Allahı sevmək və Ondan qorxmaq ibadətin ruhudur və bu ruh möminin həyatını faydalı işlər zəncirinə çevirir; beləcə gündəlik adi işlər də səmimi niyyət və ixlasla edildikdə ibadətə çevrilir və mömin Rəbbinin rızasını qazanmaga çalışır, Peyğəmbər Məhəmməd ﷺ-in gətirdiklərini izləyərək.

الإيمان بالله ليس مجرد فكرة نظرية أو ترفاً عقلياً، بل هو فطرة راسخة في أعماق كل إنسان. إن النفس البشرية، مهما حاول المرء حجبها بالشهوات أو غطّاها بالانشغال بالماديات، تعود عند الشدائد والأخطار لتنادي خالقها وتلجأ إليه، مدركةً بعقلها الباطن أن لهذا الكون رباً قديراً، وأن وجودها لا يمكن أن يكون مصادفة محضة بلا صانع.

يعلمنا العقل أن كل شيء في هذا الكون المحدود يحتاج إلى مُوجد، فالتفكر في عظمة خلق الإنسان من نطفة إلى إنسان متكامل، والنظام الدقيق الذي يسير عليه الكون، والروابط بين الأشياء؛ كل ذلك يقطع بأن وراء هذا الوجود إلهاً عليماً حكيماً. إن العقل السليم يقف عاجزاً عن تصور أن المادة خلقت نفسها أو أن المصادفة أوجدت هذا النظام البديع.

إن معرفة الله تأتي من خلال التأمل في آياته الكونية والقرآنية التي تخاطب الفطرة والعقل معاً. فعندما يدرك المسلم أن الله هو الخالق والمالك لهذا الكون، فإنه يوحده في ألوهيته، لا يشرك معه أحداً في عبادته، ولا يطلب النفع أو دفع الضر إلا منه، متأسياً في ذلك بمسيرة الأنبياء عليهم السلام الذين وجهوا قلوبهم وأعمالهم لله وحده.

يظهر الإيمان الصادق في عمل المؤمن وسلوكه، فهو لا يقتصر على العقيدة القلبية، بل يتجلى في الطاعة والامتثال لأوامر الله. إن حب الله وخوفه هما روح العبادة التي تحول حياة المؤمن إلى سلسلة متصلة من الأعمال النافعة، حيث يتحول العمل اليومي العادي بصدق النية والإخلاص إلى عبادة يبتغي بها المؤمن وجه ربه، متبعاً في ذلك ما جاء به النبي محمد ﷺ.