Nuzul qilingan kitoblarga imon
Musulmonlar Alloh tomonidan payg‘ambarlariga nozil qilingan barcha kitoblarga iymon keltiradilar, masalan Ibrohim va Musoning sahifalari, Davudning Zaburi va Iso alayhissalomning Injili. Bu iymon ularning e’tiqodining ajralmas qismi bo‘lib, Allohni insoniyatga ketma-ket ilohiy vahy orqali murojaat qilgan Hidayat va Haqiqat manbai sifatida tan olishni anglatadi; bu mo‘minning qalbida ushbu risolalarni yetkazgan barcha payg‘ambarlarni hurmat qilishni singdiradi.
Qur’oni Karim oldingi vahiy qilingan kitoblarga nisbatan hukmron va hukm beruvchi hisoblanadi; u bizda qolgan matnlarni solishtirish uchun mezon — miqyosdir. Qur’on bilan mos kelgan narsalarga ishonamiz va ularning haqqoniyligini tan olamiz; Qur’onga zid yoki uning bilan ziddiyatga tushadigan narsalar esa asrlar davomida o‘zgartirilgan yoki buzilgan deb qat’iy e’tiqod qilamiz.
Qur’on oldingi risolalarga tasdiq sifatida kelgan va ularda sodir bo‘lgan buzilishlarni to‘g‘rilagan; shuningdek, Tavrot va Injilda Muhammad ﷺ haqida bashorat mavjudligini ham e’lon qilgan. Bu tasdiq ilohiy manbaning birligini ko‘rsatadi va Qur’onni oxirgi, ishonchli va adolatli manba sifatida namoyon etib, Allohning avvalgi risolalarida nimani maqsad qilgani haqida haqiqatni saqlab qoladi.
Bu kitoblarga iymonning mohiyati ularni hidoyat va nur deb qabul qilishdir. Oldingi kitoblarda o‘zgartirishlar bo‘lganini bilgan holda ham, biz ularni e’tiborsiz qoldirmaymiz; aksincha Qur’on bizga aytgan ular haqidagi ma’lumotlar, asl hukmlar va qadriyatlarni ushlab qolamiz. Shu tariqa musulmon payg‘ambarlar zanjiriga bog‘langan bo‘lib, barcha ilohiy risolalarga hurmat bilan qaraydi va Qur’onni hayot tarzi sifatida ushlab turadi.
يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.
يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.
لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.
إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.