Víra v neviditelné (Ghayb)

Svět se neomezuje pouze na to, co vnímají naše omezené smysly. Pravda je širší než materiální svět vnímatelný smysly. Duše, která je tajemstvím našeho života, je existující realitou, v niž věříme, přestože její podstata uniká našemu smyslovému vnímání. Víra v neviditelné (ghayb) je tak rozlišovacím znakem věřícího, neboť věří v to, co je za hmotou, spoléhaje na pravdivé zprávy od Alláha, což je nejvyšší stupeň jistoty.

Z Alláhovy moudrosti a milosti k nám je, že nám sdělil to, co naše mysli samy nedokážou pochopit, a to prostřednictvím Jeho poselství, která přišla zvenčí nás samotných. Tyto božské zprávy se ubíraly pevnými cestami, z nichž největší je sesílání andělů k vyvoleným prorokům, aby předali Šaríu (Boží zákon); aby to pro nás bylo objasněním, které nás vyvede z úzkosti hmoty do šíře poznání Alláha a konání pro Poslední den.

Ctnostná morálka nemůže být pevná, pokud není postavena na základech víry. Věřící, který je přesvědčen, že ho Alláh vidí v jeho skrytosti i na veřejnosti, je jediný, kdo se drží dobra a vyhýbá se zlu, ať už za to získá chválu, nebo ne. Kdo však spojuje své činy pouze s materiálními příčinami, zůstává zajatcem svých osobních zájmů, odvracejíc se od duchovního vzestupu a vznešených lidských hodnot.

Závěrem, víra v neviditelné (ghayb) není v rozporu s vesmírnými zákony, neboť Alláh je Stvořitel příčin a následků. To, co někteří považují za rozpor mezi vědou a některými neviditelnými věcmi, je ve skutečnosti nedostatek pochopení. Například předpověď počasí není vnímáním neviditelného, nýbrž studiem Alláhových zákonů v pozorovatelných materiálních jevech, stejně jako ten, kdo vidí příchod pošty a oznámí to před jejím doručením.

إن العالم لا يقتصر على ما تدركه حواسنا المحدودة، فالحقيقة أوسع من عالم الشهادة المادي. فالروح، التي هي سر حياتنا، حقيقة قائمة نؤمن بها رغم غياب ماهيتها عن إدراكنا الحسي. وهكذا، يُعد الإيمان بالغيب تمييزاً للمؤمن، حيث يصدق بما وراء المادة اعتماداً على خبر الله الصادق، وهو أسمى مراتب اليقين.

من حكمة الله ورحمته بنا أن أخبرنا عما تعجز عقولنا عن إدراكه وحده، وذلك عبر رسالاته التي جاءت من خارج ذواتنا. وقد اتخذت هذه الأخبار الإلهية طرقاً ثابتة، أعظمها إرسال الملائكة إلى الرسل المصطفين لتبليغ الشريعة؛ ليكون ذلك بياناً لنا يخرجنا من ضيق المادة إلى رحابة المعرفة بالله والعمل لليوم الآخر.

إن الأخلاق الفاضلة لا تستقيم إلا إذا بُنيت على أساس العقيدة الإيمانية، فالمؤمن الذي يوقن بأن الله يراه في سره وعلانيته هو وحده الذي يلتزم الخير ويجتنب الشر، سواء وجد ثناءً أو لم يجد. أما من يربط أفعاله بالأسباب المادية وحدها، فإنه يظل أسيراً لمصالحه الشخصية، معرضاً عن الرقي الروحي والقيم الإنسانية السامية.

ختاماً، إن الإيمان بالغيب لا يتناقض مع السنن الكونية، فالله هو خالق الأسباب والمسببات. وما يظنه البعض تعارضاً بين العلم وبعض الغيبيات، هو في الحقيقة قصور في الفهم. فالنشرة الجوية مثلاً ليست إدراكاً للغيب، بل استقراءً لسنن الله في الظواهر المادية المشهودة، تماماً كمن يرى قدوم البريد ويخبر به قبل وصوله.