Troen på Allah

Troen på Allah er ikke blot en teoretisk idé eller en intellektuel luksus, men en dybtliggende, medfødt natur i ethvert menneskes indre. Den menneskelige sjæl, uanset hvor meget man forsøger at skjule den med lyster eller dække den med optagethed af materialisme, vender tilbage i tider med modgang og fare for at kalde på sin Skaber og søge tilflugt hos Ham, erkendende med sin underbevidsthed, at dette univers har en Almægtig Herre, og at dens eksistens ikke kan være en ren tilfældighed uden en Skaber.

Forstanden lærer os, at alt i dette begrænsede univers har brug for en Skaber. At reflektere over storheden i menneskets skabelse fra en sædcelle til et fuldkomment menneske, og det præcise system, som universet følger, og forbindelserne mellem tingene; alt dette beviser utvetydigt, at der bag denne eksistens står en Alvidende, Vis Gud. Den sunde fornuft er ude af stand til at forestille sig, at materien skabte sig selv, eller at tilfældigheder frembragte dette vidunderlige system.

Kendskabet til Allah kommer gennem eftertanke over Hans kosmiske og koranske tegn, som taler til både den medfødte natur og forstanden. Når en muslim erkender, at Allah er Skaberen og Ejeren af dette univers, så forener han Ham i Hans guddommelighed, tilbeder ingen andre ved Hans side, og søger hverken gavn eller afværgelse af skade fra andre end Ham, efterlignende profeternes vej, fred være med dem, som rettede deres hjerter og handlinger mod Allah alene.

Den sande tro viser sig i den troendes handlinger og adfærd, den er ikke begrænset til hjertets overbevisning, men manifesterer sig i lydighed og efterlevelse af Allahs befalinger. Kærligheden til Allah og frygten for Ham er tilbedelsens ånd, som forvandler den troendes liv til en uafbrudt række af gavnlige gerninger, hvor den almindelige daglige gerning med oprigtig intention og hengivenhed bliver til en tilbedelseshandling, hvormed den troende søger sin Herres ansigt, følgende det, som Profeten Muhammad ﷺ bragte.

الإيمان بالله ليس مجرد فكرة نظرية أو ترفاً عقلياً، بل هو فطرة راسخة في أعماق كل إنسان. إن النفس البشرية، مهما حاول المرء حجبها بالشهوات أو غطّاها بالانشغال بالماديات، تعود عند الشدائد والأخطار لتنادي خالقها وتلجأ إليه، مدركةً بعقلها الباطن أن لهذا الكون رباً قديراً، وأن وجودها لا يمكن أن يكون مصادفة محضة بلا صانع.

يعلمنا العقل أن كل شيء في هذا الكون المحدود يحتاج إلى مُوجد، فالتفكر في عظمة خلق الإنسان من نطفة إلى إنسان متكامل، والنظام الدقيق الذي يسير عليه الكون، والروابط بين الأشياء؛ كل ذلك يقطع بأن وراء هذا الوجود إلهاً عليماً حكيماً. إن العقل السليم يقف عاجزاً عن تصور أن المادة خلقت نفسها أو أن المصادفة أوجدت هذا النظام البديع.

إن معرفة الله تأتي من خلال التأمل في آياته الكونية والقرآنية التي تخاطب الفطرة والعقل معاً. فعندما يدرك المسلم أن الله هو الخالق والمالك لهذا الكون، فإنه يوحده في ألوهيته، لا يشرك معه أحداً في عبادته، ولا يطلب النفع أو دفع الضر إلا منه، متأسياً في ذلك بمسيرة الأنبياء عليهم السلام الذين وجهوا قلوبهم وأعمالهم لله وحده.

يظهر الإيمان الصادق في عمل المؤمن وسلوكه، فهو لا يقتصر على العقيدة القلبية، بل يتجلى في الطاعة والامتثال لأوامر الله. إن حب الله وخوفه هما روح العبادة التي تحول حياة المؤمن إلى سلسلة متصلة من الأعمال النافعة، حيث يتحول العمل اليومي العادي بصدق النية والإخلاص إلى عبادة يبتغي بها المؤمن وجه ربه، متبعاً في ذلك ما جاء به النبي محمد ﷺ.