Troen på Dommedag

En muslim tror på, at døden ikke er enden på eksistensen, men snarere en overgang fra handlingens verden til et evigt liv, som er den sande begyndelse for ethvert menneske. Mens de uagtsomme ser døden som et endepunkt, forstår den troende, at det er en opvågnen fra denne verdens glemsel, hvorpå Barzakh-livet begynder, som går forud for den vedvarende fryd eller den smertefulde straf, hvilket får den troende til altid at være forberedt på at møde Allah gennem omvendelse, søgen om tilgivelse og tilbagelevering af rettigheder til deres retmæssige ejere.

Erindringen om Dommedag er en grundlæggende søjle, der regulerer den troendes liv; han ser begravelser og grave og husker, at det er hans skæbne, men han fortvivler ikke, snarere holder han sig selv ansvarlig, før det er for sent. Den sande troende finder i erindringen om det Hinsidige en hjælp til at udholde lydighedshandlinger, og en stærk drivkraft, der forhindrer ham i at begå synder, i håb om Allahs velbehag og i frygt for Hans straf på den dag, hvor hjerter og øjne vil vende sig.

Når Timen oprinder, og folk genopstår fra deres grave, vil enhver blive genoprejst i den tilstand, han døde i, og alle vil blive drevet til forsamlingen for at stå foran den guddommelige retfærdighedsdomstol. På den vanskelige dag vil ethvert menneske læse sin bog, hvori hans gerninger er nedskrevet med yderste præcision, og hverken status eller rigdom vil gavne, men den, hvis gerninger var gode, vil blive frelst, og den, der fulgte sine lyster og var ulydig mod sin Herre, vil blive ydmyget, for enhver får sin belønning i overensstemmelse med sin tro og sine gerninger.

De troendes rang i Paradiset varierer alt efter deres oprigtighed og stræben, og det er et hjem, som Allah har forberedt for de gudfrygtige, der udholdt sandheden i denne verden. Hvad angår de genstridige fornægtere, vil de modtage straffen for deres insisteren på vantro, hvor de på Dommedag vil indse tabets storhed, når anger ikke længere gavner. Derfor stræber den troende efter at være blandt 'højre hånds folk', som håber på Allahs barmhjertighed og tilgivelse, og undgår alt, der fører til Hans vrede og straf.

يؤمن المسلم بأن الموت ليس نهاية الوجود، بل هو انتقال من دار العمل إلى حياة أبدية هي البداية الحقيقية لكل إنسان. فبينما يرى الغافلون الموت غايةً، يدرك المؤمن أنه يقظة من غفلة الدنيا، لتبدأ حياة البرزخ التي تسبق النعيم المقيم أو العذاب الأليم، مما يجعل المؤمن دائم الاستعداد للقاء الله بالتوبة والاستغفار ورد الحقوق لأهلها.

إن استحضار اليوم الآخر يُعدُّ ركناً أصيلاً يضبط حياة المؤمن؛ فهو يرى الجنائز والقبور فيتذكر أنها مصيره، لكنه لا يجزع بل يحاسب نفسه قبل فوات الأوان. فالمؤمن الصادق يجد في استذكار الآخرة عوناً على الصبر على الطاعات، ووازعاً قوياً يمنعه من ارتكاب المعاصي، طمعاً في رضا الله وخوفاً من عقابه يوم تتقلب فيه القلوب والأبصار.

عند قيام الساعة وبعث الناس من قبورهم، يُبعث كل امرئ على الحالة التي مات عليها، فيساق الجميع للحشر ليقفوا أمام محكمة العدل الإلهي. في ذلك اليوم العصيب، يقرأ كل إنسان كتابه الذي سُجلت فيه أعماله بدقة متناهية، ولا يغني فيه جاه ولا مال، بل ينجو من كان عمله صالحاً، ويذلُّ من اتبع هواه وعصى ربه، فلكل جزاؤه بحسب إيمانه وعمله.

تتفاوت منازل المؤمنين في الجنة بحسب إخلاصهم وجهادهم، وهي دار أعدها الله للمتقين الذين صبروا في الدنيا على الحق. أما المنكرون المعاندون فيلقون جزاء إصرارهم على الكفر، حيث يدركون يوم القيامة عظم الخسارة حين لا ينفع الندم. لذا، يسعى المؤمن ليكون من أصحاب اليمين الذين يرجون رحمة الله وعفوه، ويجتنب كل ما يؤدي إلى سخطه وعذابه.