Hvad er Islam?

Islam er monoteismens og fredens religion, der opfordrer til at tilbede Allah alene, tro på alle Hans sendebud, udføre gode gerninger og udvise ædel moral. Ordet 'Islam' betyder underkastelse under Allah og lydighed mod Hans befalinger med kærlighed og tilfredshed.

Islam er ikke blot begrænsninger, men en livsvej, der regulerer menneskets stræben mellem øjeblikkelige ønsker og udsatte resultater. Ligesom eleven, der opgiver verdens fornøjelser for at forberede sig til eksamen, forstår muslimen, at denne verden er en passage, og at de flygtige lyster og fornøjelser, vi ser, intet er værd i forhold til den varige glæde i det Hinsidige. Det er fornuftens natur, der skelner mellem sandhed og falskhed, og mellem det gavnlige og det skadelige, for at løfte mennesket mod ophøjethed og ære.

Mennesket har af natur en tendens til frihed og afviser begrænsninger, men Islam lærer os, at absolut frihed uden kontrol forvandler samfundet til kaos. Fornuften selv er en begrænsning, civilisationen er en begrænsning, og retfærdighed er en begrænsning. Derfor var den religiøse pligt tung for sjælen, som at bestige et bjerg, fordi sjælen er skabt med en tendens til at hælde mod nedstigningen. Men den, der udøver denne tålmodighed, finder troens sødme, præcis som den syge finder helbredelse efter en smertefuld diæt fra lækker mad.

Religionens sandhed er troen på eksistensen af én Gud, Skaberen af universet, som kender til det skjulte og ser mennesket i dets ensomhed og i offentligheden. Denne tro driver den troende til at overholde ædel moral, for tro er ikke blot at udtale Shahada, men er at bygge jorden og rense sjælen. Muslimen tilbeder Allah, som om han ser Ham, og hvis han ikke ser Ham, så ved han med sikkerhed, at Allah ser ham, og hans adfærd bliver et vidnesbyrd om hans oprigtighed og sande tro.

Islam er en opfordring til monoteisme, handling og realisme. Allah skabte os ikke som engle, der ikke fejler, eller som dyr uden fornuft, men Han gav os fornuft og vilje til at vælge vores vej. Den troendes mål er at opnå Allahs velbehag, ved hjælp af de handlinger af tilbedelse, der organiserer hans liv: bøn, der forbinder ham med hans Herre; faste, der forædler hans sjæl; zakat, der skaber social solidaritet; og hajj, der samler muslimer om det gode. Det er en afbalanceret metode, der forener udviklingen af denne verden med arbejdet for det Hinsidige.

الإسلام دين التوحيد والسلام، يدعو إلى عبادة الله وحده، والإيمان برسله جميعًا، والعمل الصالح، ومكارم الأخلاق. كلمة «إسلام» تعني الاستسلام لله والانقياد لأمره بمحبة ورضا.

الإسلام ليس مجرد قيود، بل هو منهج حياة يضبط سعي الإنسان بين الرغبات العاجلة والنتائج المؤجلة. مثل التلميذ الذي يترك لهو الدنيا ليستعد للامتحان، يدرك المسلم أن الدنيا دار ممر، وأن ما نراه من شهوات ولذات عابرة لا تساوي شيئاً أمام اللذة الدائمة في الآخرة. إنها فطرة العقل التي تفرق بين الحق والباطل، وبين النافع والضار، لترتقي بالإنسان نحو السمو والرفعة.

الإنسان بطبعه يميل إلى الحرية ويرفض القيود، لكن الإسلام يعلمنا أن الحرية المطلقة دون ضابط تحول المجتمع إلى فوضى، فالعقل نفسه قيد، والحضارة قيد، والعدالة قيد. لذا، كان التكليف بالدين ثقيلاً على النفس كصعود الجبل، لأن النفس طبعت على الميل للمنحدر، لكن من يمارس هذا الصبر يجد حلاوة الإيمان، تماماً كما يجد المريض عافيته بعد حمية مؤلمة عن أطايب الطعام.

حقيقة الدين هي الاعتقاد بوجود إله واحد، خالق للكون، مطلع على السرائر، يرى الإنسان في خلوته وجلوته. هذا الاعتقاد يدفع المؤمن للالتزام بمكارم الأخلاق، فالإيمان ليس مجرد نطق بالشهادتين، بل هو عمارة للأرض وتزكية للنفس. إن المسلم يعبد الله كأنه يراه، فإن لم يكن يراه، فإنه يعلم يقيناً أن الله يراه، فيغدو سلوكه شاهداً على إخلاصه وصدق إيمانه.

الإسلام دعوة للتوحيد والعمل والواقعية، فالله لم يخلقنا ملائكة لا يخطئون، ولا بهائم لا تعقل، بل منحنا عقلاً وإرادة لنختار طريقنا. إن غاية المؤمن هي نيل رضوان الله، مستعيناً بالعبادات التي تنظم حياته، من صلاة تصله بربه، وصيام يهذب نفسه، وزكاة تحقق التكافل، وحج يجمع المسلمين على الخير. إنه منهج متوازن يجمع بين إعمار الدنيا والعمل للآخرة.