Vahiy qilingan kitoblarga imon

Musulmon Alloh tomonidan payg‘ambarlariga nozil qilingan barcha kitoblarga iymon keltiradi: Ibrohimning suhuflari, Musoning Tovroti, Davudning Zaburi va Isо alayhissalomning Injili kabi. Bu iymon uning eʼtiqodining ajralmas qismidir; Alloh insoniyatga o‘zining yo‘ldoshligini va haqqiyatni ketma-ket yuborgan vahiylar orqali yo‘l ko‘rsatgan zot ekanligini tan olishni bildiradi, bu esa mo‘minga ushbu risolalarni yetkazgan barcha payg‘ambarlarni hurmat qilish hisini singdiradi.

Qurʼon Karim avvalgi ilohiy kitoblarga nisbatan hukmron va hukm o‘lchovi hisoblanadi; bugungi qo‘limizdagi matnlarni u bilan solishtirib baholaymiz. Qurʼonga mos kelgan narsalarga eʼtiqod qilamiz va ularning haqiqiyligini qabul qilamiz; Qurʼon bilan ziddiyatda bo‘lgan yoki unga qarshi keladigan narsalar esa asrlar davomida o‘zgartirilgan yoki buzilgan deb qatʼiy ishonamiz — ular asl Alloh so‘zi emas edi.

Qurʼon o‘zi bilan oldingi risolalarning tasdig‘ini olib kelgan, ularga noil bo‘lgan adovat va buzilishlarni tuzatgan hamda Tovrot va Injilda Muhammad ﷺ haqida bashorat borligini ham bildirmoqda. Bu tasdiq ilohiy manbaning birligini ochib beradi va Qurʼonni eng so‘nggi va ishonchli manba, insoniyat uchun Allohning oldingi risolalarida nima nazarda tutilganini saqlab qoluvchi hujjat sifatida ko‘rsatadi.

Bu kitoblarga imon mohiyati ularni hidoyat va nur sifatida qabul qilishdir. Avvalgi kitoblarda buzilish bo‘lganini tan olgan holda ham, ularni eʼtibordan chetda qoldirmaymiz; Qurʼon bizga ularning hukmlarining va qadriyatlarining mohiyati haqida maʼlumot bergan narsalarga yopishamiz. Shu tariqa mo‘min payg‘ambarlar zanjiriga bog‘langan holda Allohning barcha risolalariga hurmat bilan qaraydi va Qurʼonni hayot yo‘li sifatida ushlab qoladi.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.