Πίστη στο Αόρατο

Ο κόσμος δεν περιορίζεται σε όσα αντιλαμβάνονται οι περιορισμένες αισθήσεις μας· η αλήθεια είναι ευρύτερη από τον υλικό κόσμο των φαινομένων. Η ψυχή, που είναι το μυστικό της ζωής μας, είναι μια υπαρκτή πραγματικότητα στην οποία πιστεύουμε παρά το ότι η ουσία της διαφεύγει της αισθητηριακής μας αντίληψης. Έτσι, η πίστη στο αόρατο διακρίνει τον πιστό, καθώς πιστεύει όσα βρίσκονται πέρα από την ύλη βασιζόμενος στην αληθινή μαρτυρία του Θεού, και αυτό είναι το ύψιστο επίπεδο βεβαιότητας.

Από τη σοφία και το έλεος του Θεού προς εμάς είναι ότι μας ενημέρωσε για όσα ο νους μας αδυνατεί να κατανοήσει μόνος του, μέσω των αποκαλύψεων Του που προέρχονται έξω από τα εγώ μας. Αυτές οι θεϊκές αποκαλύψεις ακολούθησαν σταθερούς δρόμους, ο μεγαλύτερος από τους οποίους ήταν η αποστολή των αγγέλων προς τους εκλεκτούς προφήτες για να μεταδώσουν τη νομοθεσία· έτσι δόθηκε σε εμάς μια εξήγηση που μας βγάζει από το στενό πλαίσιο της ύλης στην ευρύτητα της γνώσης για τον Θεό και τη δράση προς την Ημέρα της Κρίσης.

Οι αρετές δεν μπορούν να στεριώσουν αν δεν οικοδομηθούν στη βάση της πίστης· ο πιστός που είναι βέβαιος ότι ο Θεός τον βλέπει στο μυστικό και στο φανερό είναι εκείνος που τηρεί το καλό και αποφεύγει το κακό, είτε λάβει έπαινο είτε όχι. Εκείνος που συνδέει τις πράξεις του μόνο με υλικούς λόγους παραμένει δέσμιος των προσωπικών του συμφερόντων, απομακρυσμένος από το πνευματικό υψηλό επίπεδο και τις ανώτερες ανθρώπινες αξίες.

Συμπερασματικά, η πίστη στο αόρατο δεν αντιφάσκει με τις κοσμικές νόρμες· ο Θεός είναι ο δημιουργός των αιτίων και των αποτελεσμάτων. Αυτό που μερικοί θεωρούν αντίφαση μεταξύ της επιστήμης και ορισμένων αοράτων πραγμάτων είναι στην πραγματικότητα έλλειψη κατανόησης. Για παράδειγμα, η πρόγνωση του καιρού δεν είναι αντίληψη του αόρατου, αλλά επαγωγή από τις θεϊκές νομοτέλειες στα εμφανή φυσικά φαινόμενα, όπως αυτός που προβλέπει την άφιξη του ταχυδρομείου πριν φτάσει.

إن العالم لا يقتصر على ما تدركه حواسنا المحدودة، فالحقيقة أوسع من عالم الشهادة المادي. فالروح، التي هي سر حياتنا، حقيقة قائمة نؤمن بها رغم غياب ماهيتها عن إدراكنا الحسي. وهكذا، يُعد الإيمان بالغيب تمييزاً للمؤمن، حيث يصدق بما وراء المادة اعتماداً على خبر الله الصادق، وهو أسمى مراتب اليقين.

من حكمة الله ورحمته بنا أن أخبرنا عما تعجز عقولنا عن إدراكه وحده، وذلك عبر رسالاته التي جاءت من خارج ذواتنا. وقد اتخذت هذه الأخبار الإلهية طرقاً ثابتة، أعظمها إرسال الملائكة إلى الرسل المصطفين لتبليغ الشريعة؛ ليكون ذلك بياناً لنا يخرجنا من ضيق المادة إلى رحابة المعرفة بالله والعمل لليوم الآخر.

إن الأخلاق الفاضلة لا تستقيم إلا إذا بُنيت على أساس العقيدة الإيمانية، فالمؤمن الذي يوقن بأن الله يراه في سره وعلانيته هو وحده الذي يلتزم الخير ويجتنب الشر، سواء وجد ثناءً أو لم يجد. أما من يربط أفعاله بالأسباب المادية وحدها، فإنه يظل أسيراً لمصالحه الشخصية، معرضاً عن الرقي الروحي والقيم الإنسانية السامية.

ختاماً، إن الإيمان بالغيب لا يتناقض مع السنن الكونية، فالله هو خالق الأسباب والمسببات. وما يظنه البعض تعارضاً بين العلم وبعض الغيبيات، هو في الحقيقة قصور في الفهم. فالنشرة الجوية مثلاً ليست إدراكاً للغيب، بل استقراءً لسنن الله في الظواهر المادية المشهودة، تماماً كمن يرى قدوم البريد ويخبر به قبل وصوله.