Πίστη την Ημέρα της Κρίσης

Ο μουσουλμάνος πιστεύει ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος της ύπαρξης, αλλά μια μετάβαση από τον τόπο των έργων σε μια αιώνια ζωή που αποτελεί την πραγματική αρχή για κάθε άνθρωπο. Ενώ οι αμελείς βλέπουν τον θάνατο ως τέρμα, ο πιστός αντιλαμβάνεται ότι είναι αφύπνιση από τη νωθρότητα του κόσμου, και αρχίζει η ζωή του μεσοδιαστήματος η οποία προηγείται της μόνιμης ευδαιμονίας ή του οδυνηρού βασανισμού, γεγονός που κάνει τον πιστό διαρκώς έτοιμο για τη συνάντηση με τον Θεό με μετάνοια, αίτηση συγχώρεσης και αποκατάσταση των δικαιωμάτων στους δικαίους τους.

Η συνειδητοποίηση της Ημέρας της Κρίσης είναι θεμέλιος πυλώνας που ρυθμίζει τη ζωή του πιστού· όταν βλέπει κηδείες και τάφους θυμάται ότι αυτός είναι ο προορισμός του, αλλά δεν πανικοβάλλεται, αντίθετα λογοδοτεί στον εαυτό του πριν από το πέρας του χρόνου. Ο αληθινός πιστός βρίσκει στην ανάμνηση της Εσχάτης Ημέρας βοήθεια για την υπομονή στις εντολές και ένα ισχυρό φρένο που τον εμποδίζει από την τέλεση αμαρτημάτων, με την προσδοκία της ικανοποίησης του Θεού και τον φόβο της τιμωρίας Του την ημέρα που θα ανατραπούν οι καρδιές και τα βλέμματα.

Κατά την Αναβίωση, όταν οι άνθρωποι ανασταίνονται από τους τάφους τους, κάθε πρόσωπο ανασταίνεται στην κατάστασή που πέθανε, και όλοι οδηγούνται στη Συγκέντρωση για να σταθούν ενώπιον του θεϊκού Δικαστηρίου. Εκείνη την δύσκολη ημέρα, κάθε άνθρωπος θα διαβάσει το βιβλίο του στο οποίο καταγράφηκαν οι πράξεις του με απόλυτη ακρίβεια, και ούτε κύρος ούτε πλούτος θα ωφελήσουν· θα σωθεί όποιος τα έργα του ήταν καλά, και θα ταπεινωθεί αυτός που ακολούθησε τα πάθη του και αντέταξε τον Κύριό του· σε καθέναν ανήκει η ανταμοιβή ανάλογα με την πίστη και τα έργα του.

Οι θέσεις των πιστών στον Παράδεισο ποικίλλουν ανάλογα με την ειλικρίνεια και τον αγώνα τους· είναι ένας τόπος που ο Θεός ετοίμασε για τους ευλαβείς που υπέμειναν στη γη στην αλήθεια. Οι άρνητες και πεισματάρηδες θα λάβουν το αντίτιμο της επιμονής τους στην απιστία, καθώς θα συνειδητοποιήσουν την τεράστια απώλεια την Ημέρα της Κρίσης όταν η μεταμέλεια δεν ωφελεί. Γι' αυτό ο πιστός προσπαθεί να είναι ανάμεσα στους δεξιούς, που ελπίζουν στο έλεος και τη συγχώρηση του Θεού, και αποφεύγει οτιδήποτε οδηγεί στην οργή και το βασανιστήριο Του.

يؤمن المسلم بأن الموت ليس نهاية الوجود، بل هو انتقال من دار العمل إلى حياة أبدية هي البداية الحقيقية لكل إنسان. فبينما يرى الغافلون الموت غايةً، يدرك المؤمن أنه يقظة من غفلة الدنيا، لتبدأ حياة البرزخ التي تسبق النعيم المقيم أو العذاب الأليم، مما يجعل المؤمن دائم الاستعداد للقاء الله بالتوبة والاستغفار ورد الحقوق لأهلها.

إن استحضار اليوم الآخر يُعدُّ ركناً أصيلاً يضبط حياة المؤمن؛ فهو يرى الجنائز والقبور فيتذكر أنها مصيره، لكنه لا يجزع بل يحاسب نفسه قبل فوات الأوان. فالمؤمن الصادق يجد في استذكار الآخرة عوناً على الصبر على الطاعات، ووازعاً قوياً يمنعه من ارتكاب المعاصي، طمعاً في رضا الله وخوفاً من عقابه يوم تتقلب فيه القلوب والأبصار.

عند قيام الساعة وبعث الناس من قبورهم، يُبعث كل امرئ على الحالة التي مات عليها، فيساق الجميع للحشر ليقفوا أمام محكمة العدل الإلهي. في ذلك اليوم العصيب، يقرأ كل إنسان كتابه الذي سُجلت فيه أعماله بدقة متناهية، ولا يغني فيه جاه ولا مال، بل ينجو من كان عمله صالحاً، ويذلُّ من اتبع هواه وعصى ربه، فلكل جزاؤه بحسب إيمانه وعمله.

تتفاوت منازل المؤمنين في الجنة بحسب إخلاصهم وجهادهم، وهي دار أعدها الله للمتقين الذين صبروا في الدنيا على الحق. أما المنكرون المعاندون فيلقون جزاء إصرارهم على الكفر، حيث يدركون يوم القيامة عظم الخسارة حين لا ينفع الندم. لذا، يسعى المؤمن ليكون من أصحاب اليمين الذين يرجون رحمة الله وعفوه، ويجتنب كل ما يؤدي إلى سخطه وعذابه.