Usk ilmutatud raamatutesse

Muslim usub kõikidesse raamatutesse, mille Allah oma prohvetitele ilmutas, nagu Ibrahimi ja Moosese leheküljed (Suhufid), Taaveti Psalmid (Zabur) ja Jeesuse (Isa) Evangeelium (Injil). See usk on tema usutunnistuse lahutamatu osa, kuna ta tunnistab, et Allah on juhatuse ja tõe allikas, millega Ta pöördus inimkonna poole oma järjestikuste taevaste sõnumite kaudu, mis sisendab uskliku hinge austust kõigi prohvetite vastu, kes need sõnumid inimestele edastasid.

Püha Koraan on ülim ja valitsev kõigi eelnevate taevaste raamatute üle; see on kaal, millega me kaalume tänapäeval meie käes olevaid tekste. Kõik, mis nendest raamatutest Koraaniga kooskõlas on, usume olevat õige ja säilinud, aga mis on sellega vastuolus või vasturääkiv, sellest oleme veendunud, et seda on sajandite jooksul moonutatud ja muudetud ega esinda Allahi algset sõna, nagu see ilmutati.

Püha Koraan tuli kinnitama eelnevaid sõnumeid, parandades samal ajal moonutusi, mis neid tabasid, ja isegi kuulutas prohvet Muhammad ﷺ tulekut Tooras ja Evangeeliumis. See kinnitus näitab jumaliku allika ühtsust ja teeb Koraanist lõpliku ja usaldusväärse viite, mis säilitab inimkonnale tõe sellest, mida Allah nendes varem ilmutatud sõnumites soovis.

Nendesse raamatutesse uskumise olemus seisneb alistumises, et need on juhatus ja valgus. Ja kuigi me usume eelnevate raamatute moonutamist, ei ignoreeri me neid, vaid hoiame kinni sellest, mida Koraan meile nende seaduste ja väärtuste olemuse kohta ütles, mille Allah oma raamatus igaveseks tegi. Seega jääb muslim ühendatuks õnnistatud prohvetluse ahelaga, austades kõiki Allahi sõnumeid ja hoides kinni Koraanist kui eluviisist.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.