ایمان به کتابهای آسمانی
یک مسلمان به همهٔ کتابهایی که خدا بر پیامبرانش نازل کرده ایمان دارد؛ مانند صحف ابراهیم و موسی، زبور داوود و انجیل عیسی علیهالسلام. این ایمان بخشی جداییناپذیر از عقیدهٔ اوست؛ زیرا به آن ایمان دارد که خدا منبع هدایت و حقیقتی است که از طریق رسالتهای آسمانی متوالیاش با بشر سخن گفته است، و این در دل مؤمن احترام به همهٔ پیامبرانی را که این رسالات را به مردم رساندهاند، ریشهدار میسازد.
قرآن کریم بر آنچه پیش از آن از کتابهای آسمانی آمده تسلط و حقانیت دارد؛ او معیار و ترازویی است که متون در دست ما امروز با آن سنجیده میشوند. هر آنچه از اخبار آن کتابها با قرآن موافق باشد، ما به صحت و پایداری آن ایمان داریم، و اما آنچه با قرآن مخالف یا متناقض باشد، یقین داریم که در طول زمان دستخوش تحریف و تبدیل شده و سخن اصلی خدا آنگونه که نازل شده نیست.
قرآن کریم تأییدکنندهٔ پیامهایی است که پیش از آن آمده و در عین حال اصلاحکنندهٔ آنچه بهواسطهٔ تحریف بدانها وارد شده؛ بل حتی در تورات و انجیل به بشارت پیامبر محمد ﷺ اشاره شده است. این تصدیق نشاندهندهٔ یگانگی منبع الهی است و قرآن را مرجع نهایی و امینی میسازد که حقیقت مقصود خدا در آن رسالات سابق را برای بشر حفظ میکند.
ماهیت ایمان به این کتابها در تسلیم به این است که آنها هُدی و نورند. و با وجود ایمان ما به وقوع تحریف در کتابهای پیشین، آنها را نادیده نمیگیریم؛ بلکه به آنچه قرآن دربارهٔ جوهر احکام و ارزشهایشان که خدا در کتابش ماندگار ساخته، به ما خبر داده است، تمسک میجوییم. بدینوسیله مسلمان همچنان به زنجیرهٔ نبوتهای مبارک متصل میماند، به همهٔ رسالات الهی احترام میگذارد و قرآن را بهعنوان روش زندگی برمیگزیند.
يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.
يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.
لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.
إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.