Vahiy qilingan kitoblarga imon
Musulmon Allohning payg'ambarlariga nozil qilgan barcha kitoblarga imon keltiradi — masalan, Ibrohim va Musoga yuborilgan sahifalar, Davudning Zaburi va 'Isoga yuborilgan Injil. Bu imon uning e'tiqodining ajralmas qismidir: u Allohning ketma-ket vahiylar orqali insoniyatga hidoyat va Haqiqatni yetkazgan manbai ekanligini tan oladi, bu esa mo'minning qalbida bu risolalarni odamlar orasiga yetkazgan barcha payg'ambarlarga hurmatni singdiradi.
Qur'oni Karim oldingi vahiy qilingan kitoblar ustidan hukmron va hukmchi hisoblanadi; u bugungi qo'limizdagi matnlarni o'lchaydigan me'yordir. Oldingi kitoblardagi ma'lumotlardan Qur'on bilan mos kelganlariga ishonamiz va ularning haqiqiyligini tan olamiz; Qur'on bilan ziddiyatda bo'lgan yoki unga qarshi chiqadigan narsalar esa asrlar davomida tahriflangan va aslida nozil qilingan Alloh so'zi bilan mos emas deb bilamiz.
Qur'on Karim oldingi risolalarni tasdiqlovchi va ularga kiritilgan tahriflarni tuzatuvchi sifatida kelgan; hatto Tovrot va Injilda Muhammad ﷺning bashorati ham qayd etilgan. Bu tasdiq ilohiy manbaning birligini ko'rsatadi va Qur'onni ilgari nozil qilingan risolalardagi Allohning nima xohlaganini odamlarga saqlab qoluvchi sodiq, so'nggi dalilga aylantiradi.
Ushbu kitoblarga imon mohiyatan ularni hidoyat va nur deb qabul qilishdir. Oldingi kitoblarda tahrif yuz berganiga ishonishimiz bilan birga, ularni e'tiborsiz qoldirmaymiz; aksincha, Qur'on bizga ularning hukmlari va qadriyatlarining mohiyati haqida aytgan narsalarga yopishamiz, chunki Alloh ulardan ba'zilarini o'z kitobida abadiylashtirgan. Shunday qilib, musulmon payg'ambarlar zanjiriga bog'langan holda Allohning barcha risolalariga hurmat bilan qaraydi va Qur'oni Karimni hayot tarzi sifatida ushlab qoladi.
يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.
يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.
لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.
إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.