Goongɗinal Alla

Goongɗinal Alla wonaa miijo tan cakteengo e hakkil walla luññere hakkil, kono ko jibinannde tiiɗnde e nder luggeendu neɗɗo kala. Wonii fittaandu neɗɗo, hay so neɗɗo muuyii suuɗirde nde e yiɗeele aduna walla uddirde nde e golle aduna, nde artay e noddude Tagoowo mayru, nde fawoo e makko so caɗeele e kulhuli keɓii nde. Nde anndirta e hakkil mayru suuɗiiɗo wonde ndii tageefo ina jogii Joomiraaɗo Baawɗo, tee wonal mayru waawaa wonde tawaangal tan tawa alaa tagɗo nde.

Hakkil ina anndina en wonde kala huunde e nder nguu tageefo keeriiɗo ina sokli tagɗo. Sibu miijaade mawnugol tagu neɗɗo gila e toɓɓere ndiyam haa o wonti neɗɗo timmuɗo, e no tageefo ngoo yahrirta e peɣol laaɓtungol, e jokkondire hakkunde geɗe; kala ɗuum ina seedtoo tigi-rigi wonde caggal nguu wonal, ina woodi Reweteeɗo Annduɗo, Ñeeñɗuɗo. Hakkil celluɗo daasataa sikkeede wonde kaɓirɗe ɗee ko kanyum en e ko'e majje tagi hoore majje, walla tawaangal tan tagi nguu yahrude e laawol welngol.

Anndugol Alla ina heɓee e miijaade aayeeje makko e nder tageefooji e nder Alqur'aana, ɗe kaaldanta jibinannde e hakkil fof. So juulɗo anndii wonde ko Alla woni Tagoowo e Jeyɗo nguu tageefo, o wootinirta mo e dewgal makko, o sirkantaa mo hay gooto e dewal makko, o ɗaɓɓataa nafa walla ittugol lorra so wonaa e makko. Omo rewi heen laawol Nulaaɓe ɓe, kisal Alla woni e maɓɓe, ɓe ndartini ɓerɗe maɓɓe e golle maɓɓe fof ngam Alla tan gooto.

Goongɗinal goongaawal ina feeñira e golle goongɗinɗo e jikku mum. Ngal heertoraaki e nuɗɗinaare ɓernde tan, kono ngal feeñirta ko e ɗoftaare e jaɓugol yamirooje Alla. Yiɗde Alla e hulde mo ko ngol woni ruuhu dewal, ngal wattitinta nguurndam goongɗinɗo wonti jokkondiral golle nafooje ɗe taƴataa. E ɗuum, golle ñalnde kala kese, so laaɓal anniya e sellinande Alla naatii heen, ina ngarta dewal ngal goongɗinɗo ɗaɓɓirta yeeso Joomi mum, omo rewi heen ko Nelaaɗo Muhammadu ﷺ addi.

الإيمان بالله ليس مجرد فكرة نظرية أو ترفاً عقلياً، بل هو فطرة راسخة في أعماق كل إنسان. إن النفس البشرية، مهما حاول المرء حجبها بالشهوات أو غطّاها بالانشغال بالماديات، تعود عند الشدائد والأخطار لتنادي خالقها وتلجأ إليه، مدركةً بعقلها الباطن أن لهذا الكون رباً قديراً، وأن وجودها لا يمكن أن يكون مصادفة محضة بلا صانع.

يعلمنا العقل أن كل شيء في هذا الكون المحدود يحتاج إلى مُوجد، فالتفكر في عظمة خلق الإنسان من نطفة إلى إنسان متكامل، والنظام الدقيق الذي يسير عليه الكون، والروابط بين الأشياء؛ كل ذلك يقطع بأن وراء هذا الوجود إلهاً عليماً حكيماً. إن العقل السليم يقف عاجزاً عن تصور أن المادة خلقت نفسها أو أن المصادفة أوجدت هذا النظام البديع.

إن معرفة الله تأتي من خلال التأمل في آياته الكونية والقرآنية التي تخاطب الفطرة والعقل معاً. فعندما يدرك المسلم أن الله هو الخالق والمالك لهذا الكون، فإنه يوحده في ألوهيته، لا يشرك معه أحداً في عبادته، ولا يطلب النفع أو دفع الضر إلا منه، متأسياً في ذلك بمسيرة الأنبياء عليهم السلام الذين وجهوا قلوبهم وأعمالهم لله وحده.

يظهر الإيمان الصادق في عمل المؤمن وسلوكه، فهو لا يقتصر على العقيدة القلبية، بل يتجلى في الطاعة والامتثال لأوامر الله. إن حب الله وخوفه هما روح العبادة التي تحول حياة المؤمن إلى سلسلة متصلة من الأعمال النافعة، حيث يتحول العمل اليومي العادي بصدق النية والإخلاص إلى عبادة يبتغي بها المؤمن وجه ربه، متبعاً في ذلك ما جاء به النبي محمد ﷺ.