Seedantaaɗe ɗiɗi ɗee

Seedantaaku ko damal Lislaamu, ngal woni konngol: «Laa ilaaha illallaah Muhammadu rasuulullaah». Maanaa maggal ko wonde alaa reweteeɗo goonga so wonaa Alla gooto mo alaa kawtɗo, kadi wonde Muhammadu ﷺ ko maccuɗo Makko, nelaaɗo Makko, e timmoode Annabaaɓe.

Seedantaaɗe ɗiɗi ɗee ko damal gadanal naatgol Lislaamu. Ko ɗe seedantoore nde goonɗinɗo oo haaldata e demngal mum, o goonɗindina ɗum e ɓernde mum, wonde alaa reweteeɗo goonga so wonaa Alla, kadi wonde Muhammadu ﷺ ko nelaaɗo Makko. Ndee seedantoore wonaa tan konnguɗi ɗi njawtata, kono ko ahadi nde juulɗo oo faggitotoo goongondingol Alla gooto oo e nder dewal mum e ɗooftaare mum, o woppa kala ko wonaa Kanko e reweteɗi meereeji ɗi fittaandu waawi sikkaade ina woodi heen nafa walla lorra.

Maanaa goongondingol Alla gooto oo (Tawhiid) ko yo neɗɗo woto sirku Alla e goɗɗo e njiimaandi Makko walla e sariyaaji Makko. No Alla woniri Tagɗo kala huunde, Jom ndee aduna, ko Kanko tan fotetee rewde. E nder ko foti rewrude heen, ko maccuɗo oo laɓɓinana Alla ɓernde mum e kala geɗe mum. O waɗa giɗal Joomiiko ngal ɓura kala giɗal goɗngal, o waɗa kulol makko e tama'uuji makko ɗii fof e Alla tan, o hooloo wonde alaa nafoowo goonga walla lorloowo so wonaa Kanko tedduɗo oo.

Lislaamu darotaako tan e keerol goonɗinal ngal miijo, kono ina yaaji haa naata e jikku neɗɗo oo e golle mum. Dewal to juulɗo oo ina yaaji haa naata e kala golle nafooje ɗe o waɗata ngam yiɗde yeeso Alla, gila e timmingol farillaaji haa e wuurnitinde leydi ndii e moƴƴere. Ndee laawol ina waɗa nguurndam goonɗinɗo oo fof fewtude e faandaare mawnde, nde woni welnitde Tagɗo mum e gollaade e dow yamiroore Makko, tawa omo huutoroo laabi potɗi ɗi Alla waɗi e nder ndee aduna.

الشهادة هي بوابة الإسلام، وهي قول: «لا إله إلا الله محمد رسول الله». تعني أنه لا معبود بحق إلا الله وحده لا شريك له، وأن محمدًا صلى الله عليه وسلم عبده ورسوله وخاتم النبيين.

الشهادتان هما الباب الأول لدخول الإسلام، وهما إقرار بلسان المؤمن وتصديق بقلبه بأن لا إله إلا الله، وأن محمداً ﷺ هو رسوله. وهذا الإقرار ليس مجرد كلمات عابرة، بل هو ميثاق يلتزم فيه المسلم بتوحيد الله وحده في عبادته وطاعته، ونبذ كل ما سواه من المعبودات الباطلة التي قد تتوهم النفوس فيها النفع أو الضر.

إن معنى التوحيد يقتضي ألا يشرك الإنسان مع الله أحداً في سلطانه أو تشريعه. فكما أن الله هو الخالق لكل شيء والمالك لهذا الكون، فإنه وحده المستحق للعبادة. ومن لوازمه أن يخلص العبد قلبه لله في كل شؤونه، فيجعل حبه لربه فوق كل حب، ويجعل خوفه ورجاءه معلقاً به وحده، موقناً أنه لا نافع ولا ضار في الحقيقة إلا هو سبحانه.

لا يقف الإسلام عند حدود العقيدة النظرية، بل يمتد ليشمل سلوك الإنسان وعمله. فالعبادة عند المسلم تتسع لتشمل كل تصرف نافع يقوم به ابتغاء وجه الله، بدءاً من أداء الفرائض وصولاً إلى عمارة الأرض بالخير. إن هذا النهج يجعل حياة المؤمن كلها موجهة نحو الغاية العظمى، وهي إرضاء خالقه والعمل وفق أمره، مستعيناً بالوسائل المشروعة التي جعلها الله في هذا الكون.