Usko näkymättömään

Maailma ei rajoitu siihen, mitä rajalliset aistimme havaitsevat, sillä totuus on laajempi kuin aineellinen, havaittava maailma. Sielu, joka on elämämme salaisuus, on olemassa oleva totuus, johon uskomme, vaikka sen olemus onkin aistihavaintojemme ulottumattomissa. Näin ollen usko näkymättömään on uskovan tunnusmerkki, sillä hän uskoo aineellisen tuolle puolen perustuen Allahin totuudelliseen ilmoitukseen, ja tämä on korkein varmuuden aste.

Allahin viisaudesta ja armosta meitä kohtaan on, että Hän on ilmoittanut meille sen, mitä mielemme eivät yksin pysty käsittämään, ja tämä on tapahtunut Hänen sanomiensa kautta, jotka ovat tulleet itsemme ulkopuolelta. Nämä jumalalliset ilmoitukset ovat saapuneet vakiintuneita teitä pitkin, joista suurin on ollut enkelien lähettäminen valituille sanansaattajille välittämään Shariaa (jumalallista lakia); jotta tämä olisi meille selitys, joka johdattaa meidät aineellisen ahtaudesta Allahin tuntemuksen ja Tuonpuoleista varten toimimisen avaruuteen.

Hyveellinen moraali ei voi olla vakaata, ellei se perustu uskonnolliseen vakaumukseen, sillä uskova, joka on vakuuttunut siitä, että Allah näkee hänet salassa ja julkisesti, on ainoa, joka sitoutuu hyvään ja välttää pahaa, saipa hän kiitosta tai ei. Sen sijaan se, joka sitoo tekonsa vain aineellisiin syihin, pysyy henkilökohtaisten etujensa vankina, kääntyen pois henkisestä kehityksestä ja korkeista inhimillisistä arvoista.

Lopuksi, usko näkymättömään ei ole ristiriidassa kosmisten lakien kanssa, sillä Allah on syiden ja seurausten Luoja. Ja se, mitä jotkut pitävät ristiriitana tieteen ja joidenkin näkymättömien asioiden välillä, on todellisuudessa ymmärryksen puutetta. Esimerkiksi sääennuste ei ole näkymättömän havaitsemista, vaan Allahin lakien tulkintaa havaittavissa olevissa aineellisissa ilmiöissä, aivan kuten se, joka näkee postin saapuvan ja ilmoittaa siitä ennen sen perille tuloa.

إن العالم لا يقتصر على ما تدركه حواسنا المحدودة، فالحقيقة أوسع من عالم الشهادة المادي. فالروح، التي هي سر حياتنا، حقيقة قائمة نؤمن بها رغم غياب ماهيتها عن إدراكنا الحسي. وهكذا، يُعد الإيمان بالغيب تمييزاً للمؤمن، حيث يصدق بما وراء المادة اعتماداً على خبر الله الصادق، وهو أسمى مراتب اليقين.

من حكمة الله ورحمته بنا أن أخبرنا عما تعجز عقولنا عن إدراكه وحده، وذلك عبر رسالاته التي جاءت من خارج ذواتنا. وقد اتخذت هذه الأخبار الإلهية طرقاً ثابتة، أعظمها إرسال الملائكة إلى الرسل المصطفين لتبليغ الشريعة؛ ليكون ذلك بياناً لنا يخرجنا من ضيق المادة إلى رحابة المعرفة بالله والعمل لليوم الآخر.

إن الأخلاق الفاضلة لا تستقيم إلا إذا بُنيت على أساس العقيدة الإيمانية، فالمؤمن الذي يوقن بأن الله يراه في سره وعلانيته هو وحده الذي يلتزم الخير ويجتنب الشر، سواء وجد ثناءً أو لم يجد. أما من يربط أفعاله بالأسباب المادية وحدها، فإنه يظل أسيراً لمصالحه الشخصية، معرضاً عن الرقي الروحي والقيم الإنسانية السامية.

ختاماً، إن الإيمان بالغيب لا يتناقض مع السنن الكونية، فالله هو خالق الأسباب والمسببات. وما يظنه البعض تعارضاً بين العلم وبعض الغيبيات، هو في الحقيقة قصور في الفهم. فالنشرة الجوية مثلاً ليست إدراكاً للغيب، بل استقراءً لسنن الله في الظواهر المادية المشهودة، تماماً كمن يرى قدوم البريد ويخبر به قبل وصوله.