Usko Allahiin

Usko Allahiin ei ole pelkkä teoreettinen ajatus tai älyllinen ylellisyys, vaan se on syvälle jokaisen ihmisen sisimpään juurtunut luontainen taipumus. Ihmisen sielu, vaikka ihminen yrittäisi peittää sen himoilla tai kätkeä sen aineellisiin asioihin uppoutumalla, palaa ahdingon ja vaarojen hetkellä kutsumaan Luojaansa ja turvautumaan Häneen, tiedostaen alitajuisesti, että tällä maailmankaikkeudella on Kaikkivoipa Herra, ja ettei sen olemassaolo voi olla pelkkä sattuma ilman Tekijää.

Järki opettaa meille, että kaikki tässä rajallisessa maailmankaikkeudessa tarvitsee Luojan. Ihmisen luomisen suuruuden pohtiminen siittiöstä täydelliseksi ihmiseksi, ja tarkka järjestys, jolla maailmankaikkeus toimii, sekä asioiden väliset yhteydet; kaikki tämä todistaa, että tämän olemassaolon takana on Kaikkitietävä, Viisas Jumala. Terve järki on kykenemätön kuvittelemaan, että aine olisi luonut itsensä tai että sattuma olisi synnyttänyt tämän ihmeellisen järjestyksen.

Allahin tuntemus syntyy pohtimalla Hänen kosmisia ja Koraanin merkkejään, jotka puhuttelevat sekä luontaista taipumusta että järkeä. Kun muslimi ymmärtää, että Allah on tämän maailmankaikkeuden Luoja ja Omistaja, hän julistaa Hänen ykseyttään jumaluudessaan, ei aseta ketään Hänen rinnalleen palvonnassaan, eikä pyydä hyötyä tai suojelua pahalta keneltäkään muulta kuin Häneltä, seuraten siinä profeettojen, rauha heille, esimerkkiä, jotka suuntasivat sydämensä ja tekonsa yksin Allahille.

Todellinen usko ilmenee uskovaisen teoissa ja käytöksessä. Se ei rajoitu vain sydämen uskoon, vaan ilmenee kuuliaisuutena ja Allahin käskyjen noudattamisena. Allahin rakkaus ja pelko ovat palvonnan sielu, joka muuttaa uskovaisen elämän jatkuvaksi hyödyllisten tekojen sarjaksi, jossa tavallinen päivittäinen työ muuttuu vilpittömällä aikomuksella ja omistautumisella palvonnaksi, jolla uskovainen tavoittelee Herransa mielihyvää, seuraten siinä sitä, mitä profeetta Muhammad ﷺ toi.

الإيمان بالله ليس مجرد فكرة نظرية أو ترفاً عقلياً، بل هو فطرة راسخة في أعماق كل إنسان. إن النفس البشرية، مهما حاول المرء حجبها بالشهوات أو غطّاها بالانشغال بالماديات، تعود عند الشدائد والأخطار لتنادي خالقها وتلجأ إليه، مدركةً بعقلها الباطن أن لهذا الكون رباً قديراً، وأن وجودها لا يمكن أن يكون مصادفة محضة بلا صانع.

يعلمنا العقل أن كل شيء في هذا الكون المحدود يحتاج إلى مُوجد، فالتفكر في عظمة خلق الإنسان من نطفة إلى إنسان متكامل، والنظام الدقيق الذي يسير عليه الكون، والروابط بين الأشياء؛ كل ذلك يقطع بأن وراء هذا الوجود إلهاً عليماً حكيماً. إن العقل السليم يقف عاجزاً عن تصور أن المادة خلقت نفسها أو أن المصادفة أوجدت هذا النظام البديع.

إن معرفة الله تأتي من خلال التأمل في آياته الكونية والقرآنية التي تخاطب الفطرة والعقل معاً. فعندما يدرك المسلم أن الله هو الخالق والمالك لهذا الكون، فإنه يوحده في ألوهيته، لا يشرك معه أحداً في عبادته، ولا يطلب النفع أو دفع الضر إلا منه، متأسياً في ذلك بمسيرة الأنبياء عليهم السلام الذين وجهوا قلوبهم وأعمالهم لله وحده.

يظهر الإيمان الصادق في عمل المؤمن وسلوكه، فهو لا يقتصر على العقيدة القلبية، بل يتجلى في الطاعة والامتثال لأوامر الله. إن حب الله وخوفه هما روح العبادة التي تحول حياة المؤمن إلى سلسلة متصلة من الأعمال النافعة، حيث يتحول العمل اليومي العادي بصدق النية والإخلاص إلى عبادة يبتغي بها المؤمن وجه ربه، متبعاً في ذلك ما جاء به النبي محمد ﷺ.