Nuzul qilingan kitoblarga imon
Musulmon Alloh tomonidan payg‘ambarlariga nozil qilingan barcha kitoblarga iymon keltiradi — masalan, Ibrohimning suhuflari, Musoning Tavroti, Dovudning Zaburi va Iso alayhissalomning Injili. Bu imon uning e'tiqodining ajralmas qismidir; u Allohni ketma‑ket nozil qilingan ilohiy risolalar orqali insoniyatga murojaat qilgan hidoyat va haqiqat manbai deb tan olishini anglatadi, va bu mo‘mindagi payg‘ambarlar va ularning risolalariga nisbatan hurmatni singdiradi.
Qur'on Karim avvalgi ilohiy kitoblarga hukmron va ustun bo‘lib, u bizda hozirda mavjud matnlarni o‘lchaydigan tarozi hisoblanadi. Qur’onga muvofiq keladigan xabarlarning hammasining haqiqat va saqlanishiga iymon keltiramiz; ammo Qur’onga zid yoki ziddiyat tashkil etgan narsalar esa asrlar davomida o‘zgartirilgan yoki buzilgan deb hisoblanadi va ular Allohning asl nozil qilgan so‘zini ifodalamaydi.
Qur'on oldingi risolalarni tasdiqlovchi va ulardagi buzilishlarni tuzatuvchi sifatida kelgan; hatto Tavrot va Injilda payg‘ambar Muhammad ﷺ ning bashorati ham zikr etilgan. Bu tasdiq ilohiy manbaning birlikligini ko‘rsatadi va Qur'onni Allohning oldingi nozil qilingan risolalardagi irodasini saqlab qoluvchi, insoniyat uchun oxirgi va ishonchli manba sifatida belgilaydi.
Bu kitoblarga imonning mohiyati ularni hidoyat va nur deb qabul qilishdan iborat. Avvalgi kitoblarda o‘zgartirishlar bo‘lganini tan olgan holda ham, biz ularni inkor etmaymiz; aksincha, Qur’on bizga ularning asosiy hukmlari va qadriyatlari haqida aytgan narsalarga yopishamiz, chunki Alloh ularni o‘z kitobida abadiylashtirgan. Shunday qilib, musulmon payg‘ambarlar zanjiri bilan bog‘lanib qoladi, Allohning barcha risolalariga hurmat bilan yondashadi va Qur’onni hayot yo‘li sifatida tutadi.
يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.
يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.
لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.
إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.