מהו האסלאם?

האסלאם הוא דת הייחוד והשלום, הקוראת לעבודת אללה לבדו, ולאמונה בכל שליחיו, ולמעשים טובים, ולמידות טובות. המילה «אסלאם» פירושה כניעה לאללה וציות לרצונו באהבה וברצון טוב.

האסלאם אינו רק הגבלות, אלא דרך חיים המאזנת את שאיפת האדם בין תשוקות מיידיות לתוצאות עתידיות. כמו תלמיד העוזב את שעשועי העולם הזה כדי להתכונן למבחן, מבין המוסלמי שהעולם הזה הוא רק מעבר, וכי התאוות וההנאות החולפות שאנו רואים אינן שוות דבר לעומת העונג הנצחי בעולם הבא (האח'רה). זוהי טבעה של התבונה המבחינה בין אמת לשקר, ובין המועיל למזיק, כדי לרומם את האדם לגבהים ולמעלה.

האדם מטבעו נוטה לחופש ודוחה הגבלות, אך האסלאם מלמד אותנו שחופש מוחלט ללא גבולות הופך את החברה לכאוס, שהרי התבונה עצמה היא הגבלה, והציוויליזציה היא הגבלה, והצדק הוא הגבלה. לכן, המצווה הדתית (התכליף) הייתה כבדה על הנפש כעלייה בהר, כי הנפש נוטה מטבעה למדרון, אך מי שמקיים סבלנות זו מוצא את מתיקות האמונה, בדיוק כפי שהחולה מוצא את בריאותו לאחר דיאטה כואבת של הימנעות ממאכלים ערבים.

מהות הדת היא האמונה בקיומו של אל אחד, בורא היקום, היודע את הנסתרות, הרואה את האדם בבדידותו ובגלוי. אמונה זו מניעה את המאמין לדבוק במידות טובות, שהרי האמונה אינה רק אמירת השהאדה, אלא בניית הארץ וזיכוך הנפש. המוסלמי עובד את אללה כאילו הוא רואה אותו, ואם אינו רואה אותו, הוא יודע בוודאות שאללה רואה אותו, וכך התנהגותו הופכת לעדות לנאמנותו ולאמיתות אמונתו.

האסלאם הוא קריאה לייחוד (תווחיד), לעשייה ולפרגמטיות, כי אללה לא ברא אותנו מלאכים שאינם טועים, ולא בהמות חסרות תבונה, אלא העניק לנו תבונה ורצון לבחור את דרכנו. מטרת המאמין היא להשיג את רצון אללה, בעזרת מעשי הפולחן המארגנים את חייו, מתפילה המקשרת אותו לריבונו, וצום המזכך את נפשו, וזכאה המגשימה סולידריות חברתית, וחג' המאחד את המוסלמים למען הטוב. זוהי דרך מאוזנת המשלבת בניית העולם הזה ועבודה למען העולם הבא (האח'רה).

الإسلام دين التوحيد والسلام، يدعو إلى عبادة الله وحده، والإيمان برسله جميعًا، والعمل الصالح، ومكارم الأخلاق. كلمة «إسلام» تعني الاستسلام لله والانقياد لأمره بمحبة ورضا.

الإسلام ليس مجرد قيود، بل هو منهج حياة يضبط سعي الإنسان بين الرغبات العاجلة والنتائج المؤجلة. مثل التلميذ الذي يترك لهو الدنيا ليستعد للامتحان، يدرك المسلم أن الدنيا دار ممر، وأن ما نراه من شهوات ولذات عابرة لا تساوي شيئاً أمام اللذة الدائمة في الآخرة. إنها فطرة العقل التي تفرق بين الحق والباطل، وبين النافع والضار، لترتقي بالإنسان نحو السمو والرفعة.

الإنسان بطبعه يميل إلى الحرية ويرفض القيود، لكن الإسلام يعلمنا أن الحرية المطلقة دون ضابط تحول المجتمع إلى فوضى، فالعقل نفسه قيد، والحضارة قيد، والعدالة قيد. لذا، كان التكليف بالدين ثقيلاً على النفس كصعود الجبل، لأن النفس طبعت على الميل للمنحدر، لكن من يمارس هذا الصبر يجد حلاوة الإيمان، تماماً كما يجد المريض عافيته بعد حمية مؤلمة عن أطايب الطعام.

حقيقة الدين هي الاعتقاد بوجود إله واحد، خالق للكون، مطلع على السرائر، يرى الإنسان في خلوته وجلوته. هذا الاعتقاد يدفع المؤمن للالتزام بمكارم الأخلاق، فالإيمان ليس مجرد نطق بالشهادتين، بل هو عمارة للأرض وتزكية للنفس. إن المسلم يعبد الله كأنه يراه، فإن لم يكن يراه، فإنه يعلم يقيناً أن الله يراه، فيغدو سلوكه شاهداً على إخلاصه وصدق إيمانه.

الإسلام دعوة للتوحيد والعمل والواقعية، فالله لم يخلقنا ملائكة لا يخطئون، ولا بهائم لا تعقل، بل منحنا عقلاً وإرادة لنختار طريقنا. إن غاية المؤمن هي نيل رضوان الله، مستعيناً بالعبادات التي تنظم حياته، من صلاة تصله بربه، وصيام يهذب نفسه، وزكاة تحقق التكافل، وحج يجمع المسلمين على الخير. إنه منهج متوازن يجمع بين إعمار الدنيا والعمل للآخرة.