Vahiy kitoblariga imon

Musulmon Alloh tomonidan payg‘ambarlariga nozil qilingan barcha kitoblarga — Ibrohim sahifalari, Muso(Tavrot), Dovudning Zaburi, Iso alayhissalomning Injili kabi — imon keltiradi. Bu e’tiqod uning aqidasining ajralmas qismi bo‘lib, Alloh odamlar bilan o‘zining ilohiy yo‘riqnomasi va haqiqatini mavhum emas, aniq xabarlar orqali gapirganini tan olishni anglatadi; shu bois mo‘min barcha risolalar yetkazgan payg‘ambarlarni hurmat qiladi.

Qur’oni Karim esa oldingi vahiy kitoblaridan ustun va hakim hisoblanadi; bu bizga yetib kelgan matnlarni o‘lchaydigan muvozanatdir. Oldingi kitoblardan Qur’on bilan mos kelgan xabarlarni biz haqiqat sifatida qabul qilamiz; Qur’on bilan ziddiyat yoki muvofiqlik ko‘rsatmaydigan qism esa asrlar davomida o‘zgartirilgan yoki buzilgan deb qat’iy taxmin qilinadi va original Alloh so‘zi sifatida ko‘rilmaydi.

Qur’on avvalgi risolalarning tasdig‘i sifatida va ularga yetib kelgan noto‘g‘ri o‘zgarishlarni tuzatish uchun kelgan; haqiqatan ham Tavrot va Injilda Muhammad ﷺ haqida bashoratlar uchraydi. Bu tasdiq ilohiy manbaning birligini ko‘rsatadi va Qur’onni insoniyatga Alloh nima demoqchi bo‘lganligi haqidagi oxirgi, ishonchli manba qiladi.

Vahiy kitoblariga imonning mohiyati ularning hidoyat va nur ekanligini qabul qilishdir. Oldingi kitoblarda o‘zgartirishlar bo‘lganiga qaramay, biz ularni butunlay inkor etmaymiz; Qur’on bizga avvallari haqida ma’lumot bergan, ularning asosiy hukmlari va qadriyatlarini ushlab qolishga harakat qilamiz. Shu tariqa, musulmon payg‘ambarlar zanjiriga bog‘langan bo‘lib qoladi, barcha ilohiy risolalarga hurmat bilan qaraydi va hayot yo‘li sifatida Qur’onni ushlab turadi.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.