რა არის ისლამი?

ისლამი არის მონოთეიზმისა და მშვიდობის რელიგია, რომელიც მოუწოდებს მხოლოდ ალაჰის თაყვანისცემისკენ, ყველა მისი მოციქულის რწმენისკენ, კეთილი საქმეებისკენ და მაღალი ზნეობისკენ. სიტყვა „ისლამი“ ნიშნავს ალაჰისადმი მორჩილებას და მისი ბრძანებების სიყვარულითა და კმაყოფილებით შესრულებას.

ისლამი არ არის მხოლოდ შეზღუდვები, არამედ ეს არის ცხოვრების წესი, რომელიც არეგულირებს ადამიანის სწრაფვას სასწრაფო სურვილებსა და გადადებულ შედეგებს შორის. მოსწავლის მსგავსად, რომელიც ტოვებს ამქვეყნიურ გართობას გამოცდისთვის მოსამზადებლად, მუსლიმი აცნობიერებს, რომ ეს სამყარო დროებითი საცხოვრისია და ის, რასაც ჩვენ ვხედავთ, როგორც წარმავალ ვნებებსა და სიამოვნებებს, არაფერია მარადიულ სიამოვნებასთან შედარებით მომავალ სამყაროში (აჰირა). ეს არის გონების ბუნებრივი მოცემულობა (ფიტრა), რომელიც განასხვავებს ჭეშმარიტებას სიცრუისგან, სასარგებლოს მავნებლისგან, რათა ადამიანი ამაღლდეს სრულყოფილებისა და დიდებულებისკენ.

ადამიანი ბუნებით თავისუფლებისკენ მიისწრაფვის და უარყოფს შეზღუდვებს, მაგრამ ისლამი გვასწავლის, რომ აბსოლუტური თავისუფლება კონტროლის გარეშე საზოგადოებას ქაოსად აქცევს, რადგან გონება თავად არის შეზღუდვა, ცივილიზაცია შეზღუდვაა და სამართლიანობა შეზღუდვაა. ამიტომ, რელიგიური ვალდებულება მძიმე იყო სულისთვის, როგორც მთაზე ასვლა, რადგან სული მიდრეკილია დაღმართისკენ, მაგრამ ვინც ამ მოთმინებას იჩენს, პოულობს რწმენის სიტკბოს, ისევე როგორც ავადმყოფი პოულობს გამოჯანმრთელებას მტკივნეული დიეტის შემდეგ, რომელიც გემრიელ საკვებს უკრძალავს.

რელიგიის ჭეშმარიტება არის რწმენა ერთი ღმერთის არსებობისა, სამყაროს შემოქმედის, რომელიც იცის საიდუმლოებები, ხედავს ადამიანს მის განმარტოებასა და საჯაროობაში. ეს რწმენა უბიძგებს მორწმუნეს მაღალი ზნეობის დაცვისკენ, რადგან რწმენა არ არის მხოლოდ შაჰადას წარმოთქმა, არამედ ეს არის დედამიწის აშენება და სულის განწმენდა. მუსლიმი თაყვანს სცემს ალაჰს ისე, თითქოს ხედავდეს მას, და თუ არ ხედავს, მაშინ დარწმუნებით იცის, რომ ალაჰი ხედავს მას, ამიტომ მისი ქცევა ხდება მისი ერთგულებისა და რწმენის ჭეშმარიტების მოწმე.

ისლამი არის მოწოდება მონოთეიზმის, მოქმედებისა და რეალიზმისკენ, რადგან ალაჰს არ შეუქმნია ჩვენ ანგელოზებად, რომლებიც არ ცდებიან, არც უგონო პირუტყვად, არამედ მოგვცა გონება და ნება, რათა ჩვენი გზა ავირჩიოთ. მორწმუნის მიზანია ალაჰის კმაყოფილების მოპოვება, იმ თაყვანისცემის აქტების დახმარებით, რომლებიც მის ცხოვრებას აწესრიგებენ: ლოცვა, რომელიც მას უფალთან აკავშირებს, მარხვა, რომელიც მის სულს წმენდს, ზაქათი, რომელიც სოლიდარობას უზრუნველყოფს, და ჰაჯი, რომელიც მუსლიმებს სიკეთისთვის აერთიანებს. ეს არის დაბალანსებული მიდგომა, რომელიც აერთიანებს ამქვეყნიური ცხოვრების აშენებასა და მომავალი სამყაროსთვის (აჰირა) მუშაობას.

الإسلام دين التوحيد والسلام، يدعو إلى عبادة الله وحده، والإيمان برسله جميعًا، والعمل الصالح، ومكارم الأخلاق. كلمة «إسلام» تعني الاستسلام لله والانقياد لأمره بمحبة ورضا.

الإسلام ليس مجرد قيود، بل هو منهج حياة يضبط سعي الإنسان بين الرغبات العاجلة والنتائج المؤجلة. مثل التلميذ الذي يترك لهو الدنيا ليستعد للامتحان، يدرك المسلم أن الدنيا دار ممر، وأن ما نراه من شهوات ولذات عابرة لا تساوي شيئاً أمام اللذة الدائمة في الآخرة. إنها فطرة العقل التي تفرق بين الحق والباطل، وبين النافع والضار، لترتقي بالإنسان نحو السمو والرفعة.

الإنسان بطبعه يميل إلى الحرية ويرفض القيود، لكن الإسلام يعلمنا أن الحرية المطلقة دون ضابط تحول المجتمع إلى فوضى، فالعقل نفسه قيد، والحضارة قيد، والعدالة قيد. لذا، كان التكليف بالدين ثقيلاً على النفس كصعود الجبل، لأن النفس طبعت على الميل للمنحدر، لكن من يمارس هذا الصبر يجد حلاوة الإيمان، تماماً كما يجد المريض عافيته بعد حمية مؤلمة عن أطايب الطعام.

حقيقة الدين هي الاعتقاد بوجود إله واحد، خالق للكون، مطلع على السرائر، يرى الإنسان في خلوته وجلوته. هذا الاعتقاد يدفع المؤمن للالتزام بمكارم الأخلاق، فالإيمان ليس مجرد نطق بالشهادتين، بل هو عمارة للأرض وتزكية للنفس. إن المسلم يعبد الله كأنه يراه، فإن لم يكن يراه، فإنه يعلم يقيناً أن الله يراه، فيغدو سلوكه شاهداً على إخلاصه وصدق إيمانه.

الإسلام دعوة للتوحيد والعمل والواقعية، فالله لم يخلقنا ملائكة لا يخطئون، ولا بهائم لا تعقل، بل منحنا عقلاً وإرادة لنختار طريقنا. إن غاية المؤمن هي نيل رضوان الله، مستعيناً بالعبادات التي تنظم حياته، من صلاة تصله بربه، وصيام يهذب نفسه، وزكاة تحقق التكافل، وحج يجمع المسلمين على الخير. إنه منهج متوازن يجمع بين إعمار الدنيا والعمل للآخرة.