ცოცხალი კავშირი: ლოცვა აღწევს წინასწარმეტყველ ﷺ-მდე
«مَا مِنْ أَحَدٍ يُسَلِّمُ عَلَيَّ إِلَّا رَدَّ اللَّهُ عَلَيَّ رُوحِي حَتَّى أَرُدَّ عَلَيْهِ السَّلَامَ»
„არავინ მომესალმება, გარდა იმისა, რომ ალაჰი მიბრუნებს ჩემს სულს, რათა მე დავუბრუნო მას სალამი.“
«إِنَّ لِلَّهِ مَلَائِكَةً سَيَّاحِينَ فِي الْأَرْضِ يُبَلِّغُونِي مِنْ أُمَّتِي السَّلَامَ»
„ჭეშმარიტად, ალაჰს ჰყავს ანგელოზები, რომლებიც მოგზაურობენ დედამიწაზე და ჩემი უმმის სალამს მიწვდიან მე.“
წინასწარმეტყველ ﷺ-ზე ლოცვის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული მახასიათებელი — როგორც ამას შეიხ აბდულა სირაჯუდინი აღნიშნავს — არის ის, რომ ეს არ არის ცალმხრივი ქმედება, რომელიც სიჩუმეში ქრება; რადგან წინასწარმეტყველმა ﷺ გვამცნო, რომ ყოველი სალამი მას მიეწოდება: ან უშუალოდ, როდესაც ალაჰი უბრუნებს მას სულს, რათა სალამი დაუბრუნოს, ან დანიშნული ანგელოზების მეშვეობით, რომლებიც დედამიწაზე მოგზაურობენ, აგროვებენ მისი უმმის ლოცვებს და წარუდგენენ მას. ამგვარად, ლოცვა წარმოთქმული ფორმულიდან ცოცხალ, ურთიერთგაცვლით კავშირად იქცევა, რომელიც სცილდება დროსა და სივრცეს.
- მოხეტიალე ანგელოზები, რომლებიც ამ მისიისთვის არიან დანიშნულნი, მოგზაურობენ დედამიწაზე და ყოველ სალამს აწვდიან მას ﷺ.
- წინასწარმეტყველი ﷺ თავად პასუხობს ყოველ მილოცველს — ასე რომ, კავშირი ცოცხალი, პირადი და მყარია.
- პარასკევ დღეს კი ლოცვები მას წარედგინება: „გაამრავლეთ ჩემზე ლოცვა პარასკევ დღეს, რადგან თქვენი ლოცვები წარმედგინება მე.“ (აბუ დავუდი და ან-ნასაი)