ការបួស

ការបួស គឺជាសសរស្តម្ភទីបួន ហើយវាគឺជាការតមពីការបរិភោគ ការផឹក និងរាល់អ្វីៗដែលធ្វើឱ្យបាត់បង់បួស ចាប់ពីពេលព្រះអាទិត្យរះ (ហ្វាជើរ) រហូតដល់ពេលព្រះអាទិត្យលិច នៅក្នុងខែរ៉ម៉ាឌនដ៏មានពរជ័យ។ ការបួស គឺជាសាលាបង្រៀនអំពីការកោតខ្លាចអល់ឡោះ ភាពអត់ធ្មត់ និងការអាណិតអាសូរដល់ជនក្រីក្រ។

នៅក្នុងសាសនាឥស្លាម ការបួសត្រូវបានចាត់ទុកថាជាសាលាអប់រំមួយដ៏ពិសេស ព្រោះវាមិនមែនគ្រាន់តែជាការតមអាហារ និងភេសជ្ជៈប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាជាការហ្វឹកហាត់ជាក់ស្តែងក្នុងការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង និងដាក់ចំណង់របស់ខ្លួនឱ្យនៅក្រោមបទបញ្ជារបស់អល់ឡោះ។ អារម្មណ៍ស្រេកឃ្លានរបស់អ្នកដែលមានជំនឿនៅពេលថ្ងៃក្តៅ ធ្វើឱ្យគេបានសាកល្បងនូវកម្លាំងឆន្ទៈរបស់ខ្លួន ហើយបង្រៀនគេពីរបៀបយកឈ្នះលើចំណង់តណ្ហារបស់ខ្លួន ដោយយកភាពអត់ធ្មត់មកជួយក្នុងការស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាកនៃការគោរពសក្ការៈ ដើម្បីស្វែងរកការយល់ព្រមពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។

ហើយក្នុងចំណោមគតិបណ្ឌិតដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតនៃការបួស គឺការបណ្តុះអារម្មណ៍យល់ពីអ្នកដទៃ។ នៅពេលដែលអ្នកមានឃ្លាន គេនឹងដឹងតាមរយៈអារម្មណ៍របស់គេអំពីការពិតនៃអ្វីដែលជនក្រីក្រកំពុងរងទុក្ខ ដែលនេះធ្វើឱ្យដួងចិត្តរបស់គេមានបំណងចង់ផ្តល់ឱ្យ និងជួយសម្រាលទុក្ខ។ វាជាមេរៀនមួយអំពីការអាណិតអាសូរសង្គម និងយុត្តិធម៌ ដែលភាពខុសគ្នារវាងមនុស្សត្រូវបានរលាយបាត់ ហើយព្រលឹងប្រាថ្នាចង់ជួយអ្នកដែលខ្វះខាត ដូច្នេះ ការគោរពសក្ការៈបានប្រែក្លាយពីបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួន ទៅជាការប្រតិបត្តិដែលបង្រួបបង្រួមដួងចិត្ត និងពង្រឹងសង្គម។

ដូចគ្នានេះដែរ ការបួសបានបណ្តុះនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់អ្នកមានជំនឿនូវការត្រួតពិនិត្យខ្លួនឯងជាប្រចាំ ដោយសារតែគេចៀសវាងពីអ្វីដែលធ្វើឱ្យបាត់បង់បួស ទាំងនៅទីស្ងាត់ និងទីសាធារណៈ ហើយនេះពង្រឹងនៅក្នុងខ្លួនគេនូវការកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ ដែលជាខ្លឹមសារនៃសាសនា។ តាមរយៈការធ្វើសក្ការៈនេះឡើងវិញជារៀងរាល់ឆ្នាំ មូស្លីមនឹងមានទម្លាប់នឹកដល់ការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះក្នុងគ្រប់កិច្ចការនៃជីវិតរបស់គេ ដូច្នេះ គេនឹងអាចបោះបង់ចោលនូវអ្វីដែលធ្វើឱ្យម្ចាស់របស់គេខឹង និងប្រកាន់ខ្ជាប់នូវមាគ៌ារបស់ទ្រង់ ទោះបីជាមានការល្បួង និងសម្ពាធផ្លូវចិត្តយ៉ាងណាក៏ដោយ។

الصيام هو الركن الرابع، ويكون بالامتناع عن الطعام والشراب وسائر المفطرات من طلوع الفجر إلى غروب الشمس في شهر رمضان المبارك. الصيام مدرسة للتقوى والصبر والرحمة بالفقراء.

يُعد الصوم في الإسلام مدرسةً تربويةً فريدة، فهو ليس مجرد امتناع عن الطعام والشراب، بل هو تمرينٌ عمليٌّ على ضبط النفس وإخضاع رغباتها لأمر الله. إن شعور المؤمن بالجوع والعطش في الأيام الحارة يجعله يختبر قوة الإرادة، ويُعلمه كيف ينتصر على شهواته، مستعينًا بالصبر على مشقة العبادة ابتغاءً لمرضاة الله تعالى.

ومن أسمى حكم الصوم تنميةُ الشعور بالآخرين، فعندما يجوع الغني، يدرك بحسه حقيقة ما يعانيه الفقير المعدم، مما يبعث في قلبه الرغبة في العطاء والمواساة. إنه درسٌ في التراحم الاجتماعي والعدل، حيث تذوب الفوارق بين الناس، وتتوق النفس لمساعدة المحرومين، فتتحول العبادة من شأنٍ فرديٍّ إلى ممارسةٍ تؤلف بين القلوب وتشد أزر المجتمع.

كما يورث الصوم في قلب المؤمن رقابةً ذاتيةً مستمرة؛ إذ يمتنع عن المفطرات في الخلوة والجلوة، وهذا يعزز في نفسه التقوى التي هي جوهر الدين. ومن خلال تكرار هذه العبادة كل عام، يتعود المسلم على استحضار طاعة الله في كل شؤون حياته، فيصبح قادراً على ترك ما يغضب ربه، والالتزام بمنهجه مهما بلغت المغريات والضغوطات النفسية.