Nozil qilingan kitoblarga imon
Musulmon Allohning payg‘ambarlariga nozil qilgan barcha kitoblariga imon keltiradi: masalan Ibrohimning suhuflari, Musoning suhuflari, Davudning Zaburi va Iso alayhissalomning Injili. Bu imon uning aqidasining ajralmas qismidir; u Allohning yo‘l-yorituvchi va haqiqat manbai ekanligini, Unga bo‘ysunib ketma-ket nozil qilingan ilohiy risolalar orqali insoniyatga murojaat qilganini tan oladi, va bu mo‘minning qalbiga u risolalarni odamlar uchun yetkazgan barcha payg‘ambarlarni hurmat qilishni singdiradi.
Qur’on ulug‘ va huquqiy hukmron kitob bo‘lib, oldingi ilohiy kitoblar ustidan hukmronlik qiladi; bugun bizda mavjud matnlarni aynan shu mezon bilan o‘lchaymiz. Qur’on bilan mos kelgan xabarlar va mazmunlarni biz asli va saqlangan deb qabul qilamiz; Qur’on bilan ziddiyatlashgan yoki unga muvofiq bo‘lmagan narsa esa asrlar o‘tishi bilan tahrirga uchragan va asl nozil qilingan Alloh so‘zi bo‘lmagan, deb qat‘iyroq qaraymiz.
Qur’on oldingi risolalarning haqqoniyligini tasdiqlovchi va ularga yetkazilgan tahrirlarni tuzatuvchi sifatida kelgan; hatto Tavrot va Injilda Muhammad ﷺ haqida bashorat va xabarlar borligi qayd etilgan. Bu tasdiq ilohiy manbaning birligini ko‘rsatadi va Qur’onni insoniyat uchun avval nozil qilingan risolalardagi Alloh irodasini saqlab qoluvchi, so‘nggi va ishonchli manba sifatida belgilaydi.
Bu kitoblarga imonning mohiyati ularni hidayat va nur deb qabul qilishdan iboratdir. Oldingi kitoblarda tahrir bo‘lganiga ishonishimiz bilan birga, biz ularni inkor etmaymiz; aksincha Qur’on uni bizga ularning hukmlari va qadriyatlari mohiyati haqida xabar berganini ushlaydi, va Alloh bu jihatlarni o‘z Kitobida abadiylashtirgan. Shu tariqa, musulmon muborak nabiylar zanjiriga bog‘langan bo‘lib qoladi, Allohning barcha risolalarini hurmat qiladi va Qur’onni hayot yo‘riqnomasi sifatida ushlab yashaydi.
يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.
يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.
لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.
إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.