ಅಲ್ಲಾಹನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ

ಅಲ್ಲಾಹನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ವಿಚಾರ ಅಥವಾ ಬೌದ್ಧಿಕ ಚರ್ಚೆಯ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಒಂದು ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವವಾಗಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಎಷ್ಟೇ ಆಸೆ-ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ಮರೆಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಅಥವಾ ಭೌತಿಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದರೂ, ಕಷ್ಟಕಾರ್ಪಣ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಅಪಾಯಗಳು ಎದುರಾದಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಆತನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಒಬ್ಬ ಒಡೆಯನಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸಿದ್ದಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನ ಸುಪ್ತ ಮನಸ್ಸು ಅರಿತುಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ.

ಈ ಸೀಮಿತ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವಿಗೂ ಒಬ್ಬ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ ಎಂದು ನಮ್ಮ ವಿವೇಕವು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವೀರ್ಯದ ಹನಿಯಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮನುಷ್ಯನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಹಿರಿಮೆ, ಈ ವಿಶ್ವವು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ನಿಖರವಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ವಸ್ತುಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಿದಾಗ, ಈ ಎಲ್ಲದರ ಹಿಂದೆ ಸರ್ವಜ್ಞನೂ ಮತ್ತು ವಿವೇಕಿಯೂ ಆದ ಒಬ್ಬ ದೇವನಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವಸ್ತುವು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಅಥವಾ ಈ ಅದ್ಭುತವಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಲ್ಲಾಹನ ಕುರಿತಾದ ಜ್ಞಾನವು, ಮಾನವನ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ವಿವೇಕ ಎರಡನ್ನೂ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುವ, ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಆತನ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳು ಹಾಗೂ ಕುರ್‌ಆನಿನ ವಚನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಶ್ವದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಮತ್ತು ಒಡೆಯನು ಅಲ್ಲಾಹನೇ ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಮುಸ್ಲಿಂ ಅರಿತುಕೊಂಡಾಗ, ಅವನು ಆತನನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆತನ ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ಪಾಲುದಾರನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಲಾಭವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅಥವಾ ನಷ್ಟವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಆತನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವನು, ತಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಅಲ್ಲಾಹನಿಗಾಗಿಯೇ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಪ್ರವಾದಿಗಳ (ಅಲೈಹಿಮುಸ್ಸಲಾಮ್) ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ನಿಜವಾದ ನಂಬಿಕೆಯು ಒಬ್ಬ ವಿಶ್ವಾಸಿಯ ಕಾರ್ಯ ಮತ್ತು ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಕೇವಲ ಹೃದಯದ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಲ್ಲಾಹನ ಆದೇಶಗಳಿಗೆ ವಿಧೇಯರಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಾಹನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಭಯವೇ ಆರಾಧನೆಯ ಆತ್ಮವಾಗಿದೆ. ಇದು ವಿಶ್ವಾಸಿಯ ಜೀವನವನ್ನು ಉಪಯುಕ್ತ ಕಾರ್ಯಗಳ ನಿರಂತರ ಸರಪಳಿಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅವನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಉದ್ದೇಶ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ, ಅವನ ಸಾಮಾನ್ಯ ದೈನಂದಿನ ಕೆಲಸವೂ ಕೂಡ ಆರಾಧನೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ಮೂಲಕ ಅವನು ತನ್ನ ಪ್ರಭುವಿನ ಸಂತುಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಅವನು ಪ್ರವಾದಿ ಮುಹಮ್ಮದ್ ﷺ ಅವರು ತಂದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾನೆ.

الإيمان بالله ليس مجرد فكرة نظرية أو ترفاً عقلياً، بل هو فطرة راسخة في أعماق كل إنسان. إن النفس البشرية، مهما حاول المرء حجبها بالشهوات أو غطّاها بالانشغال بالماديات، تعود عند الشدائد والأخطار لتنادي خالقها وتلجأ إليه، مدركةً بعقلها الباطن أن لهذا الكون رباً قديراً، وأن وجودها لا يمكن أن يكون مصادفة محضة بلا صانع.

يعلمنا العقل أن كل شيء في هذا الكون المحدود يحتاج إلى مُوجد، فالتفكر في عظمة خلق الإنسان من نطفة إلى إنسان متكامل، والنظام الدقيق الذي يسير عليه الكون، والروابط بين الأشياء؛ كل ذلك يقطع بأن وراء هذا الوجود إلهاً عليماً حكيماً. إن العقل السليم يقف عاجزاً عن تصور أن المادة خلقت نفسها أو أن المصادفة أوجدت هذا النظام البديع.

إن معرفة الله تأتي من خلال التأمل في آياته الكونية والقرآنية التي تخاطب الفطرة والعقل معاً. فعندما يدرك المسلم أن الله هو الخالق والمالك لهذا الكون، فإنه يوحده في ألوهيته، لا يشرك معه أحداً في عبادته، ولا يطلب النفع أو دفع الضر إلا منه، متأسياً في ذلك بمسيرة الأنبياء عليهم السلام الذين وجهوا قلوبهم وأعمالهم لله وحده.

يظهر الإيمان الصادق في عمل المؤمن وسلوكه، فهو لا يقتصر على العقيدة القلبية، بل يتجلى في الطاعة والامتثال لأوامر الله. إن حب الله وخوفه هما روح العبادة التي تحول حياة المؤمن إلى سلسلة متصلة من الأعمال النافعة، حيث يتحول العمل اليومي العادي بصدق النية والإخلاص إلى عبادة يبتغي بها المؤمن وجه ربه، متبعاً في ذلك ما جاء به النبي محمد ﷺ.