Nuzul qilingan kitoblarga imon
Musulmon Alloh tomonidan payg'ambarlariga nozil qilingan barcha kitoblarga, masalan Ibrohim va Musoning suhuflari, Davudning Zaburi va Iso alayhissalomning Injiiliga ishonadi. Bu imon uning aqidasining ajralmas qismi bo'lib, Allohni insoniyatga o'zining ketma-ket ilohiy risolalari orqali murojaat qilgan hidoyat va haqiqiylik manbai deb tan olishdir; bu esa mo'minning qalbiga bu risolalarni odamlar uchun yetkazgan barcha payg'ambarlarni hurmat qilishni singdiradi.
Qur'oni Karim oldingi ilohiy kitoblar ustidan hukmron va hukm chiqaruvchi hisoblanadi; u bugungi qo'limizdagi matnlarni o'lchaydigan mizan hisoblanadi. Agar o'sha kitoblardagi xabarlar Qur'on bilan mos kelsa, biz ularning to'g'riligiga va saqlanganligiga ishonamiz; Qur'on bilan zidd yoki murosa qilmaydigan narsalar esa asrlar davomida o'zgartirilgan va bura qilingan deb qat'iy e'tirof qilamiz, ularning aslida nozil bo'lgan Allohning so'zi ekanligini ifodalamaydi.
Qur'oni Karim undan oldingi risolalarni tasdiqlovchi sifatida kelgan va ularga yetib kelgan tahri r va o'zgartirishlarni tuzatgan; hatto Taurat va Injilda Nabiy Muhammad ﷺ haqida bashorat va xushxabar ham zikr qilingan. Bu tasdiqlash ilohiy manbaning birlikligini ko'rsatadi va Qur'onni avvalgi nozil qilingan risolalardagi Allohning maqsadini odamlarga saqlab beruvchi oxirgi va ishonchli manba qilib qo'yadi.
Bu kitoblarga bo'lgan imon mohiyatan ular hidoyat va nur ekanligini tan olishdan iboratdir. Oldingi kitoblarda tahri r yuz berganiga ishonishimizga qaramay, ularni inkor etmaymiz; balki Qur'on bizga ularning hukmlari va qadriyatlarining mohiyati haqida nima ma'lum qilgan bo'lsa, shunga yopishamiz — Alloh o'z kitobida ba'zi asosiy narsalarni muhofaza qilib qoldirgan. Shu tariqa, musulmon muborak nabiylar zanjiriga bog'langan holda qoladi, Allohning barcha risolalarini hurmat qiladi va Qur'onni hayot yo'riqnomasi sifatida ushlab turadi.
يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.
يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.
لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.
إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.