Bawerî bi Xwedê

Baweriya bi Xwedê ne tenê ramaneke teorîk an jî lukseke rewşenbîrî ye, belkî fitrateke (xuristeke) bingehîn di kûrahiya her mirovî de ye. Nefsa mirov, çi qas hewl bide ku bi şehwetan veşêre an jî bi mijûlbûna bi tiştên madî binixumîne, di dema zehmetî û xetereyan de vedigere û gazî Afirînerê xwe dike û xwe dispêre Wî. Ew di binhişê xwe de fêm dike ku ji bo vê gerdûnê Xwedanekî bihêz heye û hebûna wê ne mimkûn e ku tenê tesadufeke bê çêker be.

Hiş me hîn dike ku her tiştê di vê gerdûna bisînor de pêwîstiya wî bi çêkerekî heye. Ramana li ser mezinahiya afirandina mirov ji dilopek avê heta mirovekî kamil, nîzama hûr û kûr a ku gerdûn li ser dimeşe, û pêwendiyên di navbera tiştan de; ev hemû bi awayekî misoger îspat dikin ku li pişt vê hebûnê Xwedayekî Zana û Hekîm heye. Hişê selîm (aqilê saxlem) nikare tesewur bike ku madde bi xwe xwe afirandiye an jî tesadufê ev sîstema bêhempa anîye holê.

Nasîna Xwedê bi ramana li ser ayetên Wî yên gerdûnî û Qur'anî pêk tê, ku di heman demê de xîtabî fitretê û hiş dikin. Dema ku misilman fêm dike ku Xwedê Afirîner û Xwediyê vê gerdûnê ye, ew di îlahtiya Wî de Wî dike yek (tewhîd), di îbadeta xwe de tu kesî nake şirîkê Wî, û ji bilî Wî ji tu kesî sûd û defkirina zererê naxwaze. Di vî warî de, ew li pey rêça pêxemberan diçe, silava Xwedê li ser wan be, yên ku dil û kirinên xwe tenê ji Xwedê re araste kirine.

Baweriya rast di kiryar û reftarên bawermend de xuya dibe. Ew ne tenê bi baweriya dil sînordar e, belkî di guhdarîkirin û pêkanîna fermanên Xwedê de jî diyar dibe. Hezkirin û tirsa ji Xwedê rihê îbadetê ne, ku jiyana bawermend vediguherîne zincîreke domdar a karên baş. Bi niyeta durist û îxlasê, karê rojane yê asayî jî dibe îbadeteke ku bawermend pê razîbûna Rebbê xwe dixwaze, û di vî warî de li pey tiştê ku Pêxember Muhammed ﷺ anîye diçe.

الإيمان بالله ليس مجرد فكرة نظرية أو ترفاً عقلياً، بل هو فطرة راسخة في أعماق كل إنسان. إن النفس البشرية، مهما حاول المرء حجبها بالشهوات أو غطّاها بالانشغال بالماديات، تعود عند الشدائد والأخطار لتنادي خالقها وتلجأ إليه، مدركةً بعقلها الباطن أن لهذا الكون رباً قديراً، وأن وجودها لا يمكن أن يكون مصادفة محضة بلا صانع.

يعلمنا العقل أن كل شيء في هذا الكون المحدود يحتاج إلى مُوجد، فالتفكر في عظمة خلق الإنسان من نطفة إلى إنسان متكامل، والنظام الدقيق الذي يسير عليه الكون، والروابط بين الأشياء؛ كل ذلك يقطع بأن وراء هذا الوجود إلهاً عليماً حكيماً. إن العقل السليم يقف عاجزاً عن تصور أن المادة خلقت نفسها أو أن المصادفة أوجدت هذا النظام البديع.

إن معرفة الله تأتي من خلال التأمل في آياته الكونية والقرآنية التي تخاطب الفطرة والعقل معاً. فعندما يدرك المسلم أن الله هو الخالق والمالك لهذا الكون، فإنه يوحده في ألوهيته، لا يشرك معه أحداً في عبادته، ولا يطلب النفع أو دفع الضر إلا منه، متأسياً في ذلك بمسيرة الأنبياء عليهم السلام الذين وجهوا قلوبهم وأعمالهم لله وحده.

يظهر الإيمان الصادق في عمل المؤمن وسلوكه، فهو لا يقتصر على العقيدة القلبية، بل يتجلى في الطاعة والامتثال لأوامر الله. إن حب الله وخوفه هما روح العبادة التي تحول حياة المؤمن إلى سلسلة متصلة من الأعمال النافعة، حيث يتحول العمل اليومي العادي بصدق النية والإخلاص إلى عبادة يبتغي بها المؤمن وجه ربه، متبعاً في ذلك ما جاء به النبي محمد ﷺ.