Rojî

Rojî stûna çaremîn e. Ew jî bi dûrketina ji xwarin, vexwarin û hemû tiştên ku rojiyê dişikînin pêk tê, ji spêdeya sibê heta rojavaçûnê di meha Remezana pîroz de. Rojî dibistanek e ji bo teqwayê, sebrê û dilovaniyê li hember feqîran.

Di Îslamê de rojî wekî dibistaneke perwerdeyî ya bêhempa tê dîtin. Ew ne tenê dûrketina ji xwarin û vexwarinê ye, belkî rahênanek pratîkî ye ji bo kontrolkirina nefsê û teslîmkirina xwestekên wê ji fermana Xwedê re. Hesta bawermend a birçîbûn û tîbûnê di rojên germ de, hêza îradeya wî diceribîne û wî fêr dike ka çawa bi sebrê li ser şehwetên xwe serwer be, da ku bi vê zehmetiya îbadetê razîbûna Xwedayê Mezin bi dest bixe.

Yek ji hîkmetên herî bilind ên rojiyê ew e ku hestên li hember kesên din pêş dixe. Dema ku mirovê zengîn birçî dibe, ew bi hestên xwe baş fêm dike ka feqîrê hejar çi êşê dikişîne. Ev yek di dilê wî de xwesteka bexşandin û alîkariyê geş dike. Rojî derseke dilovanî û edaleta civakî ye, ku tê de cudahiyên di navbera mirovan de namînin û dil ber bi alîkariya kesên bêpar ve diçe. Bi vî rengî, îbadet ji karekî şexsî derdikeve û dibe kiryareke ku dilan nêzîkî hev dike û civakê xurtir dike.

Her wiha, rojî di dilê bawermend de çavdêriyeke xweser û domdar çêdike; ji ber ku ew hem li ber çavan û hem jî di tenêtiyê de xwe ji tiştên ku rojiyê betal dikin diparêze. Ev yek di hundurê wî de teqwayê, ku bingeha dîn e, xurt dike. Bi dubarekirina vê îbadetê her sal, misilman hîn dibe ku di hemû warên jiyana xwe de guhdana fermana Xwedê bike. Bi vî awayî, ew dibe xwedî hêz ku dev ji tiştên ku Xwedayê wî aciz dikin berde û li ser rêya Wî bimîne, ferq nake ku ceribandin û zextên derûnî çiqas mezin bin.

الصيام هو الركن الرابع، ويكون بالامتناع عن الطعام والشراب وسائر المفطرات من طلوع الفجر إلى غروب الشمس في شهر رمضان المبارك. الصيام مدرسة للتقوى والصبر والرحمة بالفقراء.

يُعد الصوم في الإسلام مدرسةً تربويةً فريدة، فهو ليس مجرد امتناع عن الطعام والشراب، بل هو تمرينٌ عمليٌّ على ضبط النفس وإخضاع رغباتها لأمر الله. إن شعور المؤمن بالجوع والعطش في الأيام الحارة يجعله يختبر قوة الإرادة، ويُعلمه كيف ينتصر على شهواته، مستعينًا بالصبر على مشقة العبادة ابتغاءً لمرضاة الله تعالى.

ومن أسمى حكم الصوم تنميةُ الشعور بالآخرين، فعندما يجوع الغني، يدرك بحسه حقيقة ما يعانيه الفقير المعدم، مما يبعث في قلبه الرغبة في العطاء والمواساة. إنه درسٌ في التراحم الاجتماعي والعدل، حيث تذوب الفوارق بين الناس، وتتوق النفس لمساعدة المحرومين، فتتحول العبادة من شأنٍ فرديٍّ إلى ممارسةٍ تؤلف بين القلوب وتشد أزر المجتمع.

كما يورث الصوم في قلب المؤمن رقابةً ذاتيةً مستمرة؛ إذ يمتنع عن المفطرات في الخلوة والجلوة، وهذا يعزز في نفسه التقوى التي هي جوهر الدين. ومن خلال تكرار هذه العبادة كل عام، يتعود المسلم على استحضار طاعة الله في كل شؤون حياته، فيصبح قادراً على ترك ما يغضب ربه، والالتزام بمنهجه مهما بلغت المغريات والضغوطات النفسية.