Du Şehade

Şehade deriyê Îslamê ye, û ew gotina: «La îlahe îllallah, Muhammedun Resûlullah» e. Wateya wê ew e ku ji bilî Xwedê yê yekta û bêhempa tu xudayekî din ê heq tune ye ku bê perestin, û ku Muhammed ﷺ bend û pêxemberê Wî ye û dawiya pêxemberan e.

Du Şehade deriyê yekemîn in ji bo têketina Îslamê, û ew bi zimanê bawermend îqrar û bi dilê wî tesdîqkirina wê yekê ye ku ji bilî Xwedê tu xuda tune ne, û ku Muhammed ﷺ pêxemberê Wî ye. Ev îqrar ne tenê gotinên derbasbûyî ne, belkî ew peymanek e ku misilman tê de soz dide ku di îbadet û guhdariya xwe de tenê Xwedê bike yek (tewhîd), û hemû îlahên derewîn ên ku mirov ji wan fêde an zirarê hêvî dike, red bike.

Wateya Tewhîdê daxwaz dike ku mirov di desthilatdarî û qanûndananê de tu kesî neke şirîkê Xwedê. Çawa ku Xweda Afirînerê her tiştî û Xwediyê vê gerdûnê ye, wisa jî ew tenê hêjayî perestinê ye. Ji pêdiviyên wê jî ev e ku bend di hemû karûbarên xwe de dilê xwe ji Xwedê re paqij bike, û hezkirina xwe ya ji Rebbê xwe re deyne ser her hezkirinê, û tirsa xwe û hêviya xwe tenê bi Wî ve girê bide, û bi yakînî bizanibe ku di heqîqetê de ji bilî Wî (Subhanehu) ne kesekî fêdedar û ne jî zerardar heye.

Îslam tenê di sînorên 'eqîdeya teorîk de namîne, belkî dirêj dibe û reftar û kirinên mirov jî di nav xwe de digire. Ji ber vê yekê îbadet li cem misilmanan berfireh dibe û her tevgereke bi fêde ya ku ji bo riza Xwedê tê kirin, dihewîne, ji cîbicîkirina ferzan bigire heta avakirina erdê bi qenciyê. Ev nêzîkatî dike ku hemû jiyana bawermend ber bi armanca herî mezin ve were arastekirin, ew jî razîkirina Afirînerê wî û xebata li gorî fermana Wî ye, bi alîkariya wan amûrên rewa yên ku Xwedê di vê gerdûnê de çêkirine.

الشهادة هي بوابة الإسلام، وهي قول: «لا إله إلا الله محمد رسول الله». تعني أنه لا معبود بحق إلا الله وحده لا شريك له، وأن محمدًا صلى الله عليه وسلم عبده ورسوله وخاتم النبيين.

الشهادتان هما الباب الأول لدخول الإسلام، وهما إقرار بلسان المؤمن وتصديق بقلبه بأن لا إله إلا الله، وأن محمداً ﷺ هو رسوله. وهذا الإقرار ليس مجرد كلمات عابرة، بل هو ميثاق يلتزم فيه المسلم بتوحيد الله وحده في عبادته وطاعته، ونبذ كل ما سواه من المعبودات الباطلة التي قد تتوهم النفوس فيها النفع أو الضر.

إن معنى التوحيد يقتضي ألا يشرك الإنسان مع الله أحداً في سلطانه أو تشريعه. فكما أن الله هو الخالق لكل شيء والمالك لهذا الكون، فإنه وحده المستحق للعبادة. ومن لوازمه أن يخلص العبد قلبه لله في كل شؤونه، فيجعل حبه لربه فوق كل حب، ويجعل خوفه ورجاءه معلقاً به وحده، موقناً أنه لا نافع ولا ضار في الحقيقة إلا هو سبحانه.

لا يقف الإسلام عند حدود العقيدة النظرية، بل يمتد ليشمل سلوك الإنسان وعمله. فالعبادة عند المسلم تتسع لتشمل كل تصرف نافع يقوم به ابتغاء وجه الله، بدءاً من أداء الفرائض وصولاً إلى عمارة الأرض بالخير. إن هذا النهج يجعل حياة المؤمن كلها موجهة نحو الغاية العظمى، وهي إرضاء خالقه والعمل وفق أمره، مستعيناً بالوسائل المشروعة التي جعلها الله في هذا الكون.