ຄວາມເຊື່ອໃນສິ່ງທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ

ໂລກນີ້ບໍ່ໄດ້ຈຳກັດຢູ່ພຽງແຕ່ສິ່ງທີ່ປະສາດສຳຜັດອັນຈຳກັດຂອງພວກເຮົາຮັບຮູ້ໄດ້. ຄວາມຈິງນັ້ນກວ້າງຂວາງກວ່າໂລກວັດຖຸທີ່ເຫັນໄດ້ດ້ວຍຕາ. ຈິດວິນຍານ, ເຊິ່ງເປັນຄວາມລັບຂອງຊີວິດພວກເຮົາ, ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ມີຢູ່ແລ້ວທີ່ພວກເຮົາເຊື່ອຖືເຖິງແມ່ນວ່າທຳມະຊາດຂອງມັນຈະບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ດ້ວຍປະສາດສຳຜັດຂອງພວກເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ, ຄວາມເຊື່ອໃນສິ່ງທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນຈຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ຈຳແນກຜູ້ສັດທາ, ໂດຍທີ່ລາວເຊື່ອໃນສິ່ງທີ່ຢູ່ເໜືອວັດຖຸໂດຍອີງໃສ່ຂ່າວສານທີ່ສັດຊື່ຂອງ Allah, ແລະມັນແມ່ນລະດັບສູງສຸດຂອງຄວາມແນ່ນອນ.

ດ້ວຍປັນຍາແລະຄວາມເມດຕາຂອງ Allah ຕໍ່ພວກເຮົາ, ພຣະອົງໄດ້ບອກພວກເຮົາກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ສະໝອງຂອງພວກເຮົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ດ້ວຍຕົວມັນເອງ, ນັ້ນຄືຜ່ານຂ່າວສານຂອງພຣະອົງທີ່ມາຈາກພາຍນອກຕົວເຮົາ. ຂ່າວສານອັນສັກສິດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກນຳມາດ້ວຍວິທີການທີ່ແນ່ນອນ, ສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຄືການສົ່ງເທວະດາໄປຫາບັນດາສາດສະດາທີ່ຖືກເລືອກເພື່ອເຜີຍແຜ່ Sharia (ກົດໝາຍອິດສະລາມ); ເພື່ອໃຫ້ສິ່ງນັ້ນເປັນຄຳອະທິບາຍສຳລັບພວກເຮົາ, ນຳພາພວກເຮົາອອກຈາກຄວາມຄັບແຄບຂອງວັດຖຸໄປສູ່ຄວາມກວ້າງຂວາງຂອງການຮູ້ຈັກ Allah ແລະການກະທຳເພື່ອວັນແຫ່ງການຕັດສິນ.

ຄຸນນະທຳອັນດີງາມຈະບໍ່ໝັ້ນຄົງໄດ້ ເວັ້ນເສຍແຕ່ຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນບົນພື້ນຖານຂອງຄວາມເຊື່ອ. ຜູ້ສັດທາທີ່ໝັ້ນໃຈວ່າ Allah ເຫັນລາວທັງໃນທີ່ລັບແລະທີ່ແຈ້ງ ແມ່ນຜູ້ດຽວທີ່ຈະຍຶດໝັ້ນໃນຄວາມດີແລະຫຼີກລ້ຽງຄວາມຊົ່ວ, ບໍ່ວ່າຈະໄດ້ຮັບຄຳຍ້ອງຍໍຫຼືບໍ່ກໍຕາມ. ສ່ວນຜູ້ທີ່ຜູກມັດການກະທຳຂອງຕົນເອງກັບສາເຫດທາງວັດຖຸພຽງຢ່າງດຽວ, ລາວກໍຈະຍັງຄົງເປັນຊະເລີຍຂອງຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົວ, ຫ່າງໄກຈາກຄວາມຈະເລີນທາງວິນຍານແລະຄຸນຄ່າຂອງມະນຸດທີ່ສູງສົ່ງ.

ສະຫຼຸບແລ້ວ, ຄວາມເຊື່ອໃນສິ່ງທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນບໍ່ໄດ້ຂັດແຍ້ງກັບກົດເກນຂອງຈັກກະວານ, ເພາະ Allah ແມ່ນຜູ້ສ້າງສາເຫດແລະຜົນ. ສິ່ງທີ່ບາງຄົນຄິດວ່າເປັນຄວາມຂັດແຍ້ງກັນລະຫວ່າງວິທະຍາສາດແລະສິ່ງທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນບາງຢ່າງ, ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ບົກພ່ອງ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ, ການພະຍາກອນອາກາດບໍ່ແມ່ນການຮັບຮູ້ສິ່ງທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ, ແຕ່ເປັນການສຶກສາຄົ້ນຄວ້າກົດເກນຂອງ Allah ໃນປະກົດການທາງວັດຖຸທີ່ເຫັນໄດ້, ຄືກັນກັບຜູ້ທີ່ເຫັນຈົດໝາຍມາຮອດແລະບອກກ່ອນທີ່ມັນຈະມາເຖິງ.

إن العالم لا يقتصر على ما تدركه حواسنا المحدودة، فالحقيقة أوسع من عالم الشهادة المادي. فالروح، التي هي سر حياتنا، حقيقة قائمة نؤمن بها رغم غياب ماهيتها عن إدراكنا الحسي. وهكذا، يُعد الإيمان بالغيب تمييزاً للمؤمن، حيث يصدق بما وراء المادة اعتماداً على خبر الله الصادق، وهو أسمى مراتب اليقين.

من حكمة الله ورحمته بنا أن أخبرنا عما تعجز عقولنا عن إدراكه وحده، وذلك عبر رسالاته التي جاءت من خارج ذواتنا. وقد اتخذت هذه الأخبار الإلهية طرقاً ثابتة، أعظمها إرسال الملائكة إلى الرسل المصطفين لتبليغ الشريعة؛ ليكون ذلك بياناً لنا يخرجنا من ضيق المادة إلى رحابة المعرفة بالله والعمل لليوم الآخر.

إن الأخلاق الفاضلة لا تستقيم إلا إذا بُنيت على أساس العقيدة الإيمانية، فالمؤمن الذي يوقن بأن الله يراه في سره وعلانيته هو وحده الذي يلتزم الخير ويجتنب الشر، سواء وجد ثناءً أو لم يجد. أما من يربط أفعاله بالأسباب المادية وحدها، فإنه يظل أسيراً لمصالحه الشخصية، معرضاً عن الرقي الروحي والقيم الإنسانية السامية.

ختاماً، إن الإيمان بالغيب لا يتناقض مع السنن الكونية، فالله هو خالق الأسباب والمسببات. وما يظنه البعض تعارضاً بين العلم وبعض الغيبيات، هو في الحقيقة قصور في الفهم. فالنشرة الجوية مثلاً ليست إدراكاً للغيب، بل استقراءً لسنن الله في الظواهر المادية المشهودة، تماماً كمن يرى قدوم البريد ويخبر به قبل وصوله.