ການສະແດງອອກເຖິງຄວາມຮັກ, ຄວາມກະຕັນຍູ ແລະ ການປະຕິບັດຕາມ
ສາດສະດາ Muhammad ﷺ ໄດ້ອຸທິດຊີວິດຂອງເພິ່ນເພື່ອເຜີຍແຜ່ສານແຫ່ງສັນຕິພາບ, ຄວາມຍຸຕິທໍາ ແລະ ເອກະພາບຂອງພະເຈົ້າ (Tawhid), ແລະ ໄດ້ອົດທົນຕໍ່ຄວາມຍາກລໍາບາກອັນໃຫຍ່ຫຼວງໃນເສັ້ນທາງນັ້ນ — ຕັ້ງແຕ່ການອົບພະຍົບ (Hijra), ການຖືກທໍາຮ້າຍ ແລະ ການສູນເສຍຄົນທີ່ຮັກ — ຈົນກະທັ່ງການຊີ້ແນວທາງຂອງ Allah ໄດ້ໄປເຖິງມະນຸດທຸກຄົນ. ດັ່ງນັ້ນ, ການຂໍພອນໃຫ້ເພິ່ນຈຶ່ງເປັນການສະແດງຄວາມກະຕັນຍູຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຕໍ່ການເສຍສະຫຼະຂອງເພິ່ນ ແລະ ຕໍ່ຖານະຂອງເພິ່ນໃນຖານະເປັນຜູ້ສອນ ແລະ ຜູ້ຊີ້ແນວທາງ.
ດັ່ງທີ່ປາກົດໃນບົດຕ່າງໆຂອງສາລານຸກົມນີ້, ເພິ່ນ ﷺ ເປັນບຸກຄົນແຫ່ງຄວາມເມດຕາ, ຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທໍາທີ່ບໍ່ມີໃຜທຽບໄດ້: ເພິ່ນໄດ້ດູແລເດັກກໍາພ້າ, ຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຖືກກົດຂີ່, ແລະ ດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍການເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ Allah ຢ່າງບໍລິສຸດໃຈ. ດັ່ງນັ້ນ, ການຂໍພອນໃຫ້ເພິ່ນຈຶ່ງບໍ່ສາມາດແຍກອອກຈາກຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະປະຕິບັດຕາມຄຸນລັກສະນະອັນດີງາມຂອງເພິ່ນໄດ້ — ເພາະມັນເປັນທັງການຍົກຍ້ອງເພິ່ນ ແລະ ພັນທະທີ່ຈະປະຕິບັດຕາມສຸນນະຮ໌ຂອງເພິ່ນໄປພ້ອມໆກັນ.
Sheikh Abdullah Sirajuddin ໄດ້ຂຽນໄວ້ວ່າ ການຂໍພອນໃຫ້ສາດສະດາ ﷺ ເປັນສາເຫດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນການເພີ່ມພູນຄວາມຮັກຕໍ່ເພິ່ນໃນຫົວໃຈ; ຍິ່ງບ່າວຮັບໃຊ້ຂໍພອນໃຫ້ເພິ່ນຫຼາຍເທົ່າໃດ, ຄວາມຮັກຕໍ່ເພິ່ນກໍຍິ່ງເພີ່ມຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ, ແລະ ຄວາມຮັກນັ້ນຄືສາຍເຊືອກແຫ່ງຄວາມສົມບູນຂອງອີມານ (ສັດທາ). ດັ່ງນັ້ນ, ການຂໍພອນໃຫ້ເພິ່ນຈຶ່ງເປັນໝາກຜົນຂອງຄວາມຮັກ ແລະ ເປັນແກ່ນພັນທີ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມຮັກນັ້ນເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ.
- ການຂໍພອນໃຫ້ສາດສະດາບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄໍາເວົ້າທີ່ກ່າວອອກມາເທົ່ານັ້ນ — ແຕ່ເປັນການຝຶກຝົນທາງວິນຍານທີ່ເຕືອນບ່າວຮັບໃຊ້ໃຫ້ປະຕິບັດຕາມຄຸນນະທໍາຂອງເພິ່ນ ﷺ
- ມັນລວມເອົາຄວາມກະຕັນຍູຕໍ່ອະດີດ (ການເສຍສະຫຼະຂອງເພິ່ນ) ແລະ ເຈດຕະນາໃນປັດຈຸບັນ (ການປະຕິບັດຕາມຊີວິດຂອງເພິ່ນ)
- ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບຊາວມຸດສະລິມຂໍພອນໃຫ້ສາດສະດາ Muhammad ﷺ, ພວກເຂົາກໍຂໍຄວາມສັນຕິສຸກໃຫ້ແກ່ບັນດາສາດສະດາທັງໝົດຂອງ Allah — Ibrahim, Musa ແລະ Isa (ຂໍຄວາມສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ພວກເພິ່ນ) — ໃນມໍລະດົກອັນດຽວກັນແຫ່ງຄວາມເຄົາລົບ