ເວລາໃດຄວນກ່າວການສັນລະເສີນສາດສະດາ ﷺ: ບັນຍັດ

«الْبَخِيلُ الَّذِي مَنْ ذُكِرْتُ عِنْدَهُ فَلَمْ يُصَلِّ عَلَيَّ»

ຄົນຂີ້ຖີ່ຄືຜູ້ທີ່ເມື່ອຂ້ອຍຖືກກ່າວເຖິງຕໍ່ໜ້າລາວ ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ສັນລະເສີນຂ້ອຍ.

ການສັນລະເສີນສາດສະດາ ﷺ ເປັນການນະມັດສະການທີ່ຖືກສັ່ງໃຫ້ປະຕິບັດ, ໂດຍມີສະຖານທີ່ສະເພາະທີ່ບັນຍັດຂອງມັນແຕກຕ່າງກັນລະຫວ່າງການບັງຄັບ (ວາຈິບ) ແລະການແນະນຳຢ່າງແຂງແຮງ (ມຸສຕາຮັບ ມູອັກກັດ). ເຊຄ໌ ອັບດຸນລາ ສິຣາຈຸດດີນ ໄດ້ຈັດແບ່ງມັນອອກເປັນພາກສ່ວນທີ່ຊັດເຈນ.

ນັກວິຊາການໄດ້ເຕືອນເຖິງການລະເລີຍໃນເລື່ອງນີ້; ເພາະມີຫະດີດຫຼາຍບົດກ່າວເຖິງຜົນກຳຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນການກ່າວເຖິງສາດສະດາ ﷺ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອົງ — ແລະໃນນັ້ນກໍມີຄຳດຸອາຂອງຍິບຣີລ (ອາໄລຮິສສະລາມ) ທີ່ສາດສະດາ ﷺ ໄດ້ກ່າວ "ອາມີນ" ຕໍ່.

• ບັງຄັບ (ວາຈິບ) ຕາມຄວາມເຫັນພ້ອມຂອງນັກວິຊາການ: ຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງຄັ້ງໃນຊີວິດ — ແລະມັນເປັນຟັຣດທີ່ຕໍ່າສຸດສຳລັບມຸດສະລິມທຸກຄົນ.
• ເປັນຮູກຸນ ຫຼື ຟັຣດໃນການລະຫະໝາດ: ໃນຕັດຊະຮຸດສຸດທ້າຍຂອງທຸກໆການລະຫະໝາດ ຕາມທັດສະນະຂອງຊາຟີອີຍະ ແລະ ຮັນບາລີຍະ.
• ບັງຄັບ (ວາຈິບ) ຫຼື ແນະນຳຢ່າງແຂງແຮງ (ມູອັກກັດ) ເມື່ອມີການກ່າວເຖິງພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ﷺ: ເນື່ອງຈາກຫະດີດທີ່ວ່າ "ຄົນຂີ້ຖີ່ຄືຜູ້ທີ່ເມື່ອຂ້ອຍຖືກກ່າວເຖິງຕໍ່ໜ້າລາວ ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ສັນລະເສີນຂ້ອຍ".
• ແນະນຳຢ່າງແຂງແຮງ (ມຸສຕາຮັບ ມູອັກກັດ): ໃນຕອນຕົ້ນ, ກາງ ແລະ ທ້າຍຂອງຄຳດຸອາ, ຫຼັງຈາກຕອບຮັບສຽງເອີ້ນອາຊານ, ເມື່ອເຂົ້າແລະອອກຈາກມັດສະຍິດ, ໃນວັນສຸກແລະຄືນວັນສຸກ, ແລະໃນສະຖານທີ່ອື່ນໆອີກຫຼາຍແຫ່ງ.