Ny Finoana ireo Boky Masina

Mino ny boky rehetra nambaran'i Allah tamin'ireo mpaminaniny ny Silamo, toy ny Soratra Masin'i Ibrahim sy Musa, ny Zabur an'i Dawud, ary ny Injil an'i Isa (fiadanana anie ho aminy). Ity finoana ity dia ampahany tsy azo sarahina amin'ny finoany, satria manaiky izy fa i Allah no loharanon'ny fitarihana sy ny fahamarinana izay niresahany tamin'ny olombelona tamin'ny alalan'ireo hafatra avy any an-danitra nifanesy, izay mampiorina ao anatin'ny fon'ny mpino ny fanajana ireo mpaminany rehetra izay nampita ireo hafatra ireo tamin'ny olona.

Ny Qur'an Masina no manjaka sy mifehy ireo boky masina nialoha azy; izy no mizana izay ampiasaintsika handanjana ireo soratra eo am-pelatanantsika ankehitriny. Koa izay rehetra mifanaraka amin'ny Qur'an amin'ireo vaovao avy amin'ireo boky ireo dia inoantsika ny fahamarinany sy ny faharetany, fa izay mifanohitra na mifanipaka aminy kosa dia inoantsika fa efa niova sy nosoloina nandritra ny taonjato maro, ary tsy maneho ny tenin'i Allah tany am-boalohany araka ny nambarany.

Tonga ny Qur'an Masina manamarina ireo hafatra nialoha azy, sady manitsy izay fiovana nitranga tamin'ireo, ary koa nitondra ny vaovao mahafaly momba ny Mpaminany Muhammad ﷺ ao amin'ny Tawrat sy ny Injil. Ity fanamarinana ity dia mampiseho ny maha iray ny loharano avy amin'Andriamanitra, ary mahatonga ny Qur'an ho loharano farany sy azo antoka izay miaro ho an'ny olombelona ny fahamarinan'izay nirian'i Allah tamin'ireo hafatra nambara teo aloha.

Ny fototry ny finoana ireo boky ireo dia ny fanekena fa fitarihana sy fahazavana izy ireo. Ary na dia mino aza isika fa nisy fiovana tamin'ireo boky teo aloha, dia tsy manao tsinontsinona azy ireo isika, fa kosa mifikitra amin'izay nambaran'ny Qur'an antsika momba ny fototry ny lalàny sy ny soatoaviny izay notazonin'i Allah ho mandrakizay ao amin'ny Bokiny. Amin'izany fomba izany, dia mijanona ho mifandray amin'ny rojo mpaminany voatahy ny Silamo, manaja ny hafatra rehetra avy amin'i Allah, ary mifikitra amin'ny Qur'an ho toy ny fomba fiainana.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.