Верување во објавените книги

Муслиманот верува во сите книги кои Аллах ги објавил на Своите пророци, како што се свитоците на Ибрахим и Муса, Збурот на Давуд, и Инџилот на Иса, мир над него. Ова верување е составен дел од неговото верување, каде што признава дека Аллах е изворот на упатството и вистината, со која ѝ се обратил на човештвото преку Своите последователни небесни пораки, што всадува во душата на верникот почит кон сите пророци кои ги пренеле овие пораки на луѓето.

Светиот Куран се смета за доминантен и владетел над претходните небесни книги; тој е вагата со која ги мериме текстовите што ги имаме денес. Сè што е во согласност со Куранот од вестите на тие книги, ние веруваме во неговата исправност и опстанок, а она што е во спротивност или е контрадикторно со него, ние сме убедени дека било подложено на искривување и промена низ вековите, и не го претставува оригиналниот Аллахов збор како што бил објавен.

Светиот Куран дојде потврдувајќи ги претходните пораки, со исправка на искривувањата што ги зафатиле, па дури дојде и со радосната вест за пророкот Мухамед ﷺ во Тевратот и Инџилот. Оваа потврда ја покажува единството на Божествениот Извор, и го прави Куранот конечен и доверлив извор кој за човештвото ја зачувува вистината за она што Аллах го сакал во тие претходно објавени пораки.

Суштината на верувањето во овие книги лежи во прифаќањето дека тие се упатство и светлина. И покрај нашето верување во искривувањето на претходните книги, ние не ги игнорираме, туку се држиме до она што Куранот ни го кажа за суштината на нивните прописи и вредности кои Аллах ги овековечи во Својата Книга. На тој начин, муслиманот останува поврзан со низата благословени пророштва, почитувајќи ги сите Аллахови пораки, и држејќи се до Куранот како начин на живот.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.