Вера во невидливото

Светот не е ограничен само на она што го перцепираат нашите ограничени сетила. Вистината е поширока од материјалниот свет на видливото. Душата, која е тајната на нашиот живот, е постоечка вистина во која веруваме и покрај отсуството на нејзината суштина од нашата сетилна перцепција. Така, верата во невидливото (Гајб) е одлика на верникот, бидејќи тој верува во она што е надвор од материјата, потпирајќи се на вистинитите вести од Аллах, а тоа е највисокиот степен на сигурност.

Од мудроста и милоста на Аллах кон нас е тоа што нè извести за она што нашите умови сами не можат да го сфатат, и тоа преку Неговите пораки кои дојдоа од надвор од нас самите. Овие божествени вести се пренесуваа по утврдени патишта, од кои најголем е испраќањето на ангелите до избраните Пратеници за да го пренесат Шеријатот; за да биде тоа објаснување за нас, кое нè извлекува од теснотијата на материјата во широчината на спознавањето на Аллах и работењето за Ахирет (Судниот ден).

Добриот морал не може да биде исправен освен ако не е изграден врз основа на верското убедување. Верникот кој е убеден дека Аллах го гледа во тајност и јавност е единствениот кој се придржува до доброто и го избегнува злото, без разлика дали ќе добие пофалба или не. Што се однесува до оној кој своите постапки ги поврзува само со материјални причини, тој останува заробен од своите лични интереси, одвраќајќи се од духовниот напредок и возвишените човечки вредности.

На крајот, верата во невидливото (Гајб) не е во спротивност со универзалните закони, бидејќи Аллах е Создателот на причините и последиците. Она што некои го сметаат за конфликт помеѓу науката и некои невидливи работи, всушност е недостаток во разбирањето. На пример, временската прогноза не е перцепција на невидливото, туку е проучување на законите на Аллах во видливите материјални појави, исто како оној кој го гледа доаѓањето на поштата и известува за тоа пред нејзиното пристигнување.

إن العالم لا يقتصر على ما تدركه حواسنا المحدودة، فالحقيقة أوسع من عالم الشهادة المادي. فالروح، التي هي سر حياتنا، حقيقة قائمة نؤمن بها رغم غياب ماهيتها عن إدراكنا الحسي. وهكذا، يُعد الإيمان بالغيب تمييزاً للمؤمن، حيث يصدق بما وراء المادة اعتماداً على خبر الله الصادق، وهو أسمى مراتب اليقين.

من حكمة الله ورحمته بنا أن أخبرنا عما تعجز عقولنا عن إدراكه وحده، وذلك عبر رسالاته التي جاءت من خارج ذواتنا. وقد اتخذت هذه الأخبار الإلهية طرقاً ثابتة، أعظمها إرسال الملائكة إلى الرسل المصطفين لتبليغ الشريعة؛ ليكون ذلك بياناً لنا يخرجنا من ضيق المادة إلى رحابة المعرفة بالله والعمل لليوم الآخر.

إن الأخلاق الفاضلة لا تستقيم إلا إذا بُنيت على أساس العقيدة الإيمانية، فالمؤمن الذي يوقن بأن الله يراه في سره وعلانيته هو وحده الذي يلتزم الخير ويجتنب الشر، سواء وجد ثناءً أو لم يجد. أما من يربط أفعاله بالأسباب المادية وحدها، فإنه يظل أسيراً لمصالحه الشخصية، معرضاً عن الرقي الروحي والقيم الإنسانية السامية.

ختاماً، إن الإيمان بالغيب لا يتناقض مع السنن الكونية، فالله هو خالق الأسباب والمسببات. وما يظنه البعض تعارضاً بين العلم وبعض الغيبيات، هو في الحقيقة قصور في الفهم. فالنشرة الجوية مثلاً ليست إدراكاً للغيب، بل استقراءً لسنن الله في الظواهر المادية المشهودة، تماماً كمن يرى قدوم البريد ويخبر به قبل وصوله.