Постот

Постот е четвртиот столб, и се состои од воздржување од храна, пијалок и сите други работи што го прекинуваат постот, од изгрејсонце до зајдисонце во благословениот месец Рамазан. Постот е училиште за побожност, трпение и милост кон сиромашните.

Постот во исламот се смета за уникатно воспитно училиште, бидејќи тој не е само воздржување од храна и пијалок, туку е практична вежба за самоконтрола и потчинување на желбите на Божјата наредба. Чувството на глад и жед кај верникот во жешките денови го тера да ја тестира силата на волјата и го учи како да ги надмине своите страсти, потпирајќи се на трпението во тешкотиите на богослужбата, барајќи го задоволството на Семоќниот Аллах.

Една од највисоките мудрости на постот е развивањето на чувството за другите. Кога богатиот ќе почувствува глад, тој со своите сетила ја сфаќа реалноста на она што го трпи сиромашниот, што во неговото срце буди желба за давање и утеха. Тоа е лекција за социјална милост и правда, каде што разликите меѓу луѓето се топат, а душата копнее да им помогне на обесправените, така што богослужбата се претвора од индивидуална работа во практика што ги обединува срцата и ја зајакнува заедницата.

Постот, исто така, всадува во срцето на верникот постојана самоконтрола; бидејќи тој се воздржува од работи што го прекинуваат постот и во приватност и во јавност, а тоа ја зајакнува побожноста во него, која е суштината на религијата. Преку повторувањето на оваа богослужба секоја година, муслиманот се навикнува да ја има на ум послушноста кон Аллах во сите аспекти на својот живот, станувајќи способен да го напушти она што го лути неговиот Господ и да се придржува до Неговиот пат, без оглед на искушенијата и психолошките притисоци.

الصيام هو الركن الرابع، ويكون بالامتناع عن الطعام والشراب وسائر المفطرات من طلوع الفجر إلى غروب الشمس في شهر رمضان المبارك. الصيام مدرسة للتقوى والصبر والرحمة بالفقراء.

يُعد الصوم في الإسلام مدرسةً تربويةً فريدة، فهو ليس مجرد امتناع عن الطعام والشراب، بل هو تمرينٌ عمليٌّ على ضبط النفس وإخضاع رغباتها لأمر الله. إن شعور المؤمن بالجوع والعطش في الأيام الحارة يجعله يختبر قوة الإرادة، ويُعلمه كيف ينتصر على شهواته، مستعينًا بالصبر على مشقة العبادة ابتغاءً لمرضاة الله تعالى.

ومن أسمى حكم الصوم تنميةُ الشعور بالآخرين، فعندما يجوع الغني، يدرك بحسه حقيقة ما يعانيه الفقير المعدم، مما يبعث في قلبه الرغبة في العطاء والمواساة. إنه درسٌ في التراحم الاجتماعي والعدل، حيث تذوب الفوارق بين الناس، وتتوق النفس لمساعدة المحرومين، فتتحول العبادة من شأنٍ فرديٍّ إلى ممارسةٍ تؤلف بين القلوب وتشد أزر المجتمع.

كما يورث الصوم في قلب المؤمن رقابةً ذاتيةً مستمرة؛ إذ يمتنع عن المفطرات في الخلوة والجلوة، وهذا يعزز في نفسه التقوى التي هي جوهر الدين. ومن خلال تكرار هذه العبادة كل عام، يتعود المسلم على استحضار طاعة الله في كل شؤون حياته، فيصبح قادراً على ترك ما يغضب ربه، والالتزام بمنهجه مهما بلغت المغريات والضغوطات النفسية.