Vahiy qilingan kitoblarga imon
Musulmon Allohning payg'ambarlariga nozil qilgan barcha kitoblarga imon keltiradi, masalan Ibrohim va Muso sahifalari, Davudning Zaburi va 'Isoning (alayhissalom) Injili. Bu imon uning aqidasining ajralmas qismidir; u Allohni ketma-ket nozil qilingan osmoniy risolalar orqali insoniyatga murojaat qilgan hidoyat va haqiqat manbai deb tan oladi, bu esa mo'minning bu risolalarni odamlarga yetkazgan barcha payg'ambarlarni hurmat qilishini singdiradi.
Qur'oni Karim avvalgi osmoniy kitoblarga ustun va hukmdor hisoblanadi; u bugungi qo'limizdagi matnlarni o'lchaydigan muvozanatdir. Shu kitoblardan Qur'on bilan muvofiq bo'lgan har bir xabarni biz uning to'g'riligi va saqlanganligiga ishonamiz; ammo Qur'on bilan ziddiyatda yoki qarama-qarshi bo'lgan narsani esa asrlar davomida o'zgartirilgan va buzilgan deb qat'iy bilamiz, u aslida nozil bo'lgan Alloh so'zi emas.
Qur'oni Karim avvalgi risolalarni tasdiqlab, ularga yetgan buzilishlarni to'g'irladi; hattoki Torat va Injilda Muhammad ﷺ payg'ambar uchun bashorat bo'lib kelgani ham bor. Bu tasdiq ilohiy manbaning birlikligini ko'rsatadi va Qur'onni oldingi nozil qilingan risolalardagi Alloh ning xohlagan haqiqatini insoniyat uchun saqlovchi so'nggi va ishonchli ma'naviy manba qilib qo'yadi.
Bu kitoblarga imon mohiyati ularni hidoyat va nur deb qabul qilishdan iboratdir. Oldingi kitoblarda buzilish bo'lganiga ishonish bilan birga, biz ularni e'tiborsiz qoldirmaymiz; balki Qur'oni Karimning ularga oid hukmlarining va qadriyatlarining mohiyati haqida bergan xabariga yopishamiz, chunki Alloh bu jihatlarni Kitobida abadiylashtirgan. Shu tariqa, musulmon muborak nabiylar zanjiriga bog'langan holda Allohning barcha risolalarini hurmat qiladi va Qur'onni hayot yo'li sifatida ushlab turadi.
يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.
يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.
لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.
إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.