Vahiy qilingan kitoblarga imon

Musulmon Alloh tomonidan payg‘ambarlariga nozil qilingan barcha kitoblarga imon keltiradi — masalan Ibrohim va Muso suhuflari, Davudning Zaburi va Iso alayhissalomning Injili. Bu iymon uning e’tiqodining ajralmas qismi bo‘lib, Alloh insoniyatga ketma-ket yuborgan ilohiy va haqqoniy hidoyat manbai ekanligini tan olishni anglatadi; bu esa mo‘min qalbida Allohning bu risolalarni odamlarga yetkazgan barcha payg‘ambarlariga hurmat uyg‘otadi.

Qur’on karim oldingi ilohiy kitoblar ustidan hukmron va ularni o‘lchovchi muvozanat hisoblanadi; u bizda bugun mavjud matnlarni o‘rnatadigan asosdir. Qur’onga mos kelgan o‘sha kitoblardagi rivoyatlarning haqqoniyligiga iymon qilamiz; ammo Qur’onga zid yoki unga to‘g‘ri kelmaydigan narsalar asrlar davomida o‘zgartirilgan va buzilgan deb qat’iy e’tiqod qilamiz — ularni Allohning asl kalomi deb hisoblamaymiz.

Qur’on undan oldingi risolalarni tasdiqlovchi va ularga yetgan buzilishlarni tuzatgan tarzda kelgan; hatto Tavrot va Injilda Payg‘ambar Muhammad ﷺ haqida bashoratlar mavjud edi. Bu tasdiq ilohiy vahiy manbasining birligini namoyon etadi va Qur’onni oldingi nozil qilingan risolalarning haqiqatini insoniyat uchun saqlovchi oxirgi va ishonchli manba qiladi.

Bu kitoblarga iymonning mohiyati ularni hidoyat va nur deb qabul qilishdan iboratdir. Oldingi kitoblarga kiritilgan o‘zgartirishlarni tan olgan holda ham ularni e’tiborsiz qoldirmaymiz; aksincha, Qur’on bizga ularning hukmlari va qadriyatlari mohiyati haqida aytganlarini ushlab qolamiz — Alloh ularni o‘z kitobida abadiylashtirgan. Shunday qilib, musulmon payg‘ambarlar zanjiriga bog‘langan bo‘lib qoladi, Allohning barcha risolalarini hurmat qiladi va Qur’onni hayotiy yo‘l-yo‘riq sifatida ushlab qoladi.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.