Troen på de åpenbarte bøkene

En muslim tror på alle bøkene som Allah åpenbarte for sine profeter, slik som Abrahams og Moses' skrifter, Davids Salmer og Jesu Evangelium, fred være med ham. Denne troen er en uatskillelig del av hans trosbekjennelse, da han erkjenner at Allah er kilden til veiledning og sannhet, som Han har henvendt seg til menneskeheten med gjennom sine påfølgende himmelske budskap. Dette innprenter i den troendes sjel respekt for alle profetene som formidlet disse budskapene til menneskene.

Den hellige Koranen er den dominerende og overordnede over de tidligere himmelske bøkene; den er vektskålen vi bruker for å vurdere tekstene vi har i dag. Alt fra beretningene i disse bøkene som stemmer overens med Koranen, tror vi på er autentisk og bevart. Men det som motsier eller er i strid med den, er vi overbevist om at har blitt utsatt for forvrengning og endring gjennom tidene, og representerer ikke Allahs opprinnelige ord slik det ble åpenbart.

Den hellige Koranen kom for å bekrefte de tidligere budskapene, samtidig som den korrigerte de forvrengningene som hadde rammet dem. Den kom til og med med budskapet om profeten Muhammad ﷺ i Toraen og Evangeliet. Denne bekreftelsen viser enheten i den guddommelige kilden, og gjør Koranen til den endelige og pålitelige referansen som bevarer for menneskeheten sannheten om hva Allah ønsket i de tidligere åpenbarte budskapene.

Kjernen i troen på disse bøkene ligger i å akseptere at de er veiledning og lys. Og selv om vi tror at det har skjedd forvrengninger i de tidligere bøkene, ignorerer vi dem ikke. I stedet holder vi fast ved det Koranen har fortalt oss om essensen av deres bestemmelser og verdier som Allah har udødeliggjort i Sin bok. Dermed forblir muslimen forbundet med den velsignede rekken av profetier, respekterer alle Allahs budskap, og holder fast ved Koranen som en livsvei.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.