Troen på det usynlige (al-Ghaib)

Verden er ikke begrenset til det våre begrensede sanser oppfatter, for sannheten er videre enn den materielle verden vi kan bevitne. Sjelen, som er hemmeligheten bak vårt liv, er en eksisterende virkelighet vi tror på, til tross for at dens essens er fraværende fra vår sanseoppfatning. Slik sett er troen på det usynlige (al-Ghaib) et kjennetegn for den troende, der han tror på det som er bortenfor materien, basert på Allahs sanne budskap, og dette er det høyeste nivået av visshet.

Det er fra Allahs visdom og barmhjertighet mot oss at Han har informert oss om det våre sinn alene ikke kan fatte, og dette gjennom Hans budskap som kom utenfra oss selv. Disse guddommelige budskapene har tatt faste veier, hvorav den største er sendingen av engler til de utvalgte profetene for å formidle Sharia; slik at dette kan være en forklaring for oss som fører oss ut av materiens tranghet til vidden av kunnskap om Allah og handling for Dommedag.

Edle moralske verdier kan ikke opprettholdes med mindre de er bygget på grunnlaget av den troende læren (aqidah), for den troende som er overbevist om at Allah ser ham i hemmelighet og åpenhet, er den eneste som forplikter seg til det gode og unngår det onde, enten han mottar ros eller ikke. Den som derimot knytter sine handlinger kun til materielle årsaker, forblir en fange av sine personlige interesser, og vender seg bort fra åndelig fremgang og høye menneskelige verdier.

Avslutningsvis er troen på det usynlige (al-Ghaib) ikke i strid med de kosmiske lovene, for Allah er skaperen av årsaker og virkninger. Det noen anser som en konflikt mellom vitenskap og visse usynlige ting, er i virkeligheten en mangel på forståelse. Værmeldingen, for eksempel, er ikke en oppfatning av det usynlige, men en induktiv studie av Allahs lover i observerbare materielle fenomener, akkurat som den som ser posten komme og informerer om det før den ankommer.

إن العالم لا يقتصر على ما تدركه حواسنا المحدودة، فالحقيقة أوسع من عالم الشهادة المادي. فالروح، التي هي سر حياتنا، حقيقة قائمة نؤمن بها رغم غياب ماهيتها عن إدراكنا الحسي. وهكذا، يُعد الإيمان بالغيب تمييزاً للمؤمن، حيث يصدق بما وراء المادة اعتماداً على خبر الله الصادق، وهو أسمى مراتب اليقين.

من حكمة الله ورحمته بنا أن أخبرنا عما تعجز عقولنا عن إدراكه وحده، وذلك عبر رسالاته التي جاءت من خارج ذواتنا. وقد اتخذت هذه الأخبار الإلهية طرقاً ثابتة، أعظمها إرسال الملائكة إلى الرسل المصطفين لتبليغ الشريعة؛ ليكون ذلك بياناً لنا يخرجنا من ضيق المادة إلى رحابة المعرفة بالله والعمل لليوم الآخر.

إن الأخلاق الفاضلة لا تستقيم إلا إذا بُنيت على أساس العقيدة الإيمانية، فالمؤمن الذي يوقن بأن الله يراه في سره وعلانيته هو وحده الذي يلتزم الخير ويجتنب الشر، سواء وجد ثناءً أو لم يجد. أما من يربط أفعاله بالأسباب المادية وحدها، فإنه يظل أسيراً لمصالحه الشخصية، معرضاً عن الرقي الروحي والقيم الإنسانية السامية.

ختاماً، إن الإيمان بالغيب لا يتناقض مع السنن الكونية، فالله هو خالق الأسباب والمسببات. وما يظنه البعض تعارضاً بين العلم وبعض الغيبيات، هو في الحقيقة قصور في الفهم. فالنشرة الجوية مثلاً ليست إدراكاً للغيب، بل استقراءً لسنن الله في الظواهر المادية المشهودة، تماماً كمن يرى قدوم البريد ويخبر به قبل وصوله.