Vahy qilingan kitoblarga e'tiqod

Musulmon Alloh tomonidan payg'ambarlariga nozil qilingan barcha kitoblarga imon keltiradi: Ibrohim va Musoning suhuflari, Daudning Zaburi, Iso alayhissalomning Injili va boshqalar. Bu e'tiqod uning aqidasining ajralmas qismidir; Alloh insoniyatga ketma-ket yuborgan ilohiy risolalar orqali yo'l-yo'riq va haqiqatni yetkazganligini tan olishni bildiradi, bu esa mo'min qalbida barcha payg'ambarlar va ularning risolalariga hurmatni singdiradi.

Qur'oni Karim avvalgi vahiylar ustidan hukmron va mezon hisoblanadi; u hozir bizda mavjud matnlarni sinab, ular orasidagi to'g'ri va noto'g'rilarni aniqlash uchun yo'riqchi vazifasini bajaradi. Qur'on bilan mos kelgan narsalarning haqiqiyligiga ishonavermaymiz; aks holda, agar biror narsaning Qur'on bilan ziddiyati bo'lsa, biz buni vaqt o'tishi bilan o'zgartirilgan yoki buzilgan deb bilamiz va asl Alloh kalomi bo'lmagan deb qabul qilamiz.

Qur'on avvalgi risolalarning rostligini tasdiqlovchi va ularga lān qo'yilgan xatolarni to'g'rilovchi sifatida keldi; hattoki Taurat va Injilda Muhammad ﷺ haqida bergan bashoratlar ham mavjuddir. Bu tasdiq ilohiy manbaning birligini ko'rsatadi va Qur'onni oxirgi, ishonchli manba — insoniyat uchun haqiqiy xabarni saqlovchi yo'l-yo'riq sifatida ko'rsatadi.

Kitoblarga imon mohiyatan ularni hidoyat va nur deb qabul qilishdir. Avvalgi kitoblarda vaqt o'tishi bilan buzilishlar ro'y berganini tan olgan holda ham, ularni e'tibordan chetga surmaymiz; aksincha, Qur'on bizga ular haqidagi asosiy hukm va qadriyatlarni nimaligini e'lon qildi va biz shu asosda ularga bog'lanamiz. Shu tariqa, musulmon o'zini ilohiy nabuwat zanjiriga bog'langan his qilib, barcha ilohiy risolalarga hurmat bilan qaraydi va Qur'onni hayot yo'riqnomasi sifatida ushlab qoladi.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.