Nuzul qilingan kitoblarga imon

Musulmon Alloh tomonidan payg‘ambarlariga nozil qilingan barcha kitoblarga imon keltiradi; masalan, Ibrohimning suhuflari, Musoning Tavrot, Davudning Zaburi va Iso alayhissalomning Injili kabi kitoblar. Bu imon uning e’tiqodining ajralmas qismi bo‘lib, Alloh insoniyatga o‘z risolalarini yuborgan Haq manbai ekanini tan olishni anglatadi va bu mo‘minning barcha payg‘ambarlarni hurmat qilishi va ularning xalqqa yetkazgan risolalarini qadrlashiga sabab bo‘ladi.

Qur’on Karim oldingi ilohiy kitoblardan ustun va hukmron mezon hisoblanadi; u orqali bugungi qo‘limizdagi matnlarni taqqoslaymiz va mezon qilamiz. Qur’onga mos kelgan narsalarni haqqoniy deb qabul qilamiz va uning bilan muvofiq bo‘lganlarini saqlaymiz; biroq unga zid yoki ziddiyatli bo‘lib qolgan narsalar vaqt o‘tishi bilan buzilgan yoki o‘zgartirilgan deb bilamiz va ularning asl Alloh so‘zi sifatida qolmasligini anglaymiz.

Qur’on oldingi risolalarni tasdiqlovchi va ularga aralashgan buzilishlarni to‘g‘rilovchi sifatida keldi; hatto Tavrot va Injilda payg‘ambar Muhammad ﷺ haqida bashorat borligi qiyomatga oid manbaalar orqali ko‘rsatilgan. Bu tasdiq ilohiy manbaning birligini ko‘rsatadi va Qur’onni avvalgi nozik ma’lumotlarni saqlab qoluvchi va insoniyatga Allohning haqiqiy iroda-sini yetkazuvchi oxirgi va ishonchli manba sifatida belgilaydi.

Bu kitoblarga imonning mohiyati ularning hidoyat va nur ekanligini qabul qilishdan iboratdir. Avvalgi kitoblarda yuzaga kelgan buzilishlarni tan olgan holda ham, biz ularga e’tibor bermay qo‘ymaymiz; aksincha, Qur’on bizga ularning mohiyati va Alloh tomonidan gunohsiz qolgan hukmlarini eslatadi va shu orqali mo‘minlar uchun ularga bog‘lanishning ma’nosi saqlanadi. Natijada musulmon payg‘ambarlar zanjiriga bog‘lanib qoladi, Allohning barcha risolalarini hurmat qiladi va Qur’onni hayot yo‘li sifatida qabul qiladi.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.