Wiara w to, co niewidzialne

Świat nie ogranicza się do tego, co odbierają nasze ograniczone zmysły; prawda jest szersza niż sfera materialnego doświadczenia. Dusza, będąca tajemnicą naszego życia, jest realnością, w którą wierzymy mimo że jej istota uchodzi naszym zmysłom. Tak więc wiara w to, co niewidzialne, wyróżnia wierzącego, ponieważ uznaje on to, co poza materią, opierając się na szczerej informacji od Boga — jest to najwyższy stopień pewności.

Z mądrości i miłosierdzia Boga wynika, że poinformował nas o tym, czego nasze umysły nie są w stanie pojąć samodzielnie, poprzez swoje przesłania przekazane spoza nas samych. Te boskie wiadomości przybrały stałe drogi, najważniejszą z nich jest posłanie aniołów do wybranych posłańców, aby przekazali prawo; ma to być dla nas wyjaśnienie, które wyprowadza nas z ciasnoty materii ku przestrzeni poznania Boga i pracy na rzecz Dnia Ostatniego.

Cnota moralna nie utrzyma się, jeśli nie jest zbudowana na fundamencie wiary; tylko wierzący, który jest pewien, że Bóg widzi go w ukryciu i jawnie, zachowa się dobrze i będzie unikał zła, niezależnie od tego, czy spotka go pochwała, czy nie. Ten zaś, kto sprowadza swoje czyny jedynie do materialnych przyczyn, pozostaje więźniem własnych interesów, oddalając się od duchowego rozwoju i wzniosłych wartości ludzkich.

Na zakończenie, wiara w to, co niewidzialne, nie stoi w sprzeczności z prawami przyrody; Bóg jest Stwórcą przyczyn i skutków. To, co niektórzy uważają za konflikt między nauką a pewnymi wierzeniami, jest w rzeczywistości brakiem zrozumienia. Na przykład prognoza pogody nie jest poznaniem niewiadomego, lecz wnioskowaniem z praw rządzących zjawiskami materialnymi — podobnie jak ten, kto przewiduje nadejście listu, zanim on przyjdzie.

إن العالم لا يقتصر على ما تدركه حواسنا المحدودة، فالحقيقة أوسع من عالم الشهادة المادي. فالروح، التي هي سر حياتنا، حقيقة قائمة نؤمن بها رغم غياب ماهيتها عن إدراكنا الحسي. وهكذا، يُعد الإيمان بالغيب تمييزاً للمؤمن، حيث يصدق بما وراء المادة اعتماداً على خبر الله الصادق، وهو أسمى مراتب اليقين.

من حكمة الله ورحمته بنا أن أخبرنا عما تعجز عقولنا عن إدراكه وحده، وذلك عبر رسالاته التي جاءت من خارج ذواتنا. وقد اتخذت هذه الأخبار الإلهية طرقاً ثابتة، أعظمها إرسال الملائكة إلى الرسل المصطفين لتبليغ الشريعة؛ ليكون ذلك بياناً لنا يخرجنا من ضيق المادة إلى رحابة المعرفة بالله والعمل لليوم الآخر.

إن الأخلاق الفاضلة لا تستقيم إلا إذا بُنيت على أساس العقيدة الإيمانية، فالمؤمن الذي يوقن بأن الله يراه في سره وعلانيته هو وحده الذي يلتزم الخير ويجتنب الشر، سواء وجد ثناءً أو لم يجد. أما من يربط أفعاله بالأسباب المادية وحدها، فإنه يظل أسيراً لمصالحه الشخصية، معرضاً عن الرقي الروحي والقيم الإنسانية السامية.

ختاماً، إن الإيمان بالغيب لا يتناقض مع السنن الكونية، فالله هو خالق الأسباب والمسببات. وما يظنه البعض تعارضاً بين العلم وبعض الغيبيات، هو في الحقيقة قصور في الفهم. فالنشرة الجوية مثلاً ليست إدراكاً للغيب، بل استقراءً لسنن الله في الظواهر المادية المشهودة، تماماً كمن يرى قدوم البريد ويخبر به قبل وصوله.