نازل ٿيل ڪتابن تي ايمان

مسلمان انهن سڀني ڪتابن تي ايمان آڻي ٿو جيڪي الله پنهنجن نبين تي نازل ڪيا، جهڙوڪ حضرت ابراهيم ۽ حضرت موسى جا صحيفا، حضرت دائود جو زبور، ۽ حضرت عيسى عليه السلام جي انجيل. اهو ايمان سندس عقيدي جو هڪ لازمي حصو آهي، ڇاڪاڻ ته هو اقرار ڪري ٿو ته الله ئي هدايت ۽ حق جو سرچشمو آهي، جنهن سان هن پنهنجن لڳاتار آسماني پيغامن ذريعي انسانيت کي خطاب ڪيو. اهو عمل مؤمن جي دل ۾ انهن سڀني نبين لاءِ احترام پيدا ڪري ٿو، جن اهي پيغام ماڻهن تائين پهچايا.

قرآن مجيد پاڻ کان اڳ آيل آسماني ڪتابن تي غالب ۽ حاڪم آهي؛ اهو ئي اهو معيار آهي جنهن سان اسان اڄ موجود لکتن کي پرکيون ٿا. انهن ڪتابن جون جيڪي به ڳالهيون قرآن مجيد جي موافق آهن، اسان انهن جي سچائي ۽ بقا تي ايمان آڻيون ٿا. پر جيڪي ڳالهيون ان جي خلاف يا ان سان متضاد آهن، ته اسان کي يقين آهي ته انهن ۾ وقت سان گڏ تحريف ۽ تبديلي ڪئي وئي آهي، ۽ اهي الله جو اصل ڪلام ناهن جيئن اهو نازل ٿيو هو.

قرآن مجيد پاڻ کان اڳ آيل پيغامن جي تصديق ڪندڙ بڻجي آيو آهي ۽ انهن ۾ ٿيل تحريف جي پڻ اصلاح ڪري ٿو. بلڪه، توريت ۽ انجيل ۾ نبي ڪريم ﷺ جي آمد جي خوشخبري به قرآن مجيد ۾ بيان ڪئي وئي آهي. اها تصديق الهي سرچشمي جي وحدانيت کي ظاهر ڪري ٿي، ۽ قرآن کي اهو آخري ۽ امانتدار حوالو بڻائي ٿي، جيڪو انسانيت لاءِ انهن اڳ نازل ٿيل پيغامن جي ان حقيقت کي محفوظ رکي ٿو، جيڪا الله جي مراد هئي.

انهن ڪتابن تي ايمان جو اصل مقصد اهو تسليم ڪرڻ آهي ته اهي هدايت ۽ نور هئا. جيتوڻيڪ اسان جو ايمان آهي ته اڳين ڪتابن ۾ تحريف ٿي چڪي آهي، تڏهن به اسان انهن کي نظرانداز نٿا ڪريون، بلڪه اسان انهن جي حڪمن ۽ قدرن جي ان بنيادي روح تي قائم رهون ٿا، جنهن بابت قرآن اسان کي ٻڌايو آهي ۽ جنهن کي الله پنهنجي ڪتاب ۾ هميشه لاءِ محفوظ ڪري ڇڏيو آهي. اهڙيءَ طرح، مسلمان نبوت جي مبارڪ سلسلي سان جڙيل رهي ٿو، الله جي سڀني پيغامن جو احترام ڪري ٿو، ۽ قرآن کي زندگي گذارڻ جو مڪمل ضابطو سمجهي ان تي عمل ڪري ٿو.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.