شهادتان

شهادت اسلام جو دروازو آهي، ۽ اهو هي قول آهي: ”لا إله إلا الله محمد رسول الله“. ان جو مطلب آهي ته الله کان سواءِ ٻيو ڪو به عبادت جي لائق ناهي، هو اڪيلو آهي، ان جو ڪو به شريڪ ناهي، ۽ بيشڪ حضرت محمد ﷺ ان جو ٻانهو، رسول ۽ خاتم النبيين آهي.

شهادتان اسلام ۾ داخل ٿيڻ جو پهريون دروازو آهن، ۽ اهي مؤمن جي زبان سان اقرار ۽ دل سان تصديق آهن ته الله کان سواءِ ڪو به معبود ناهي ۽ حضرت محمد ﷺ ان جو رسول آهي. هي اقرار صرف معمولي لفظ ناهن، پر اهو هڪ اهڙو عهد آهي، جنهن ۾ مسلمان الله جي عبادت ۽ اطاعت ۾ ان جي توحيد جو پابند ٿئي ٿو ۽ انهن سڀني باطل معبودن کي رد ڪري ٿو، جن بابت نفسن کي نفعي يا نقصان جو وهم ٿي سگهي ٿو.

توحيد جي معنيٰ جو تقاضو اهو آهي ته انسان الله جي بادشاهي يا ان جي قانون سازي ۾ ڪنهن کي به شريڪ نه ڪري. جيئن ته الله هر شيءِ جو خالق ۽ هن ڪائنات جو مالڪ آهي، تنهن ڪري اهو ئي اڪيلو عبادت جو حقدار آهي. ان جي لازمي شرطن مان هڪ اهو به آهي ته ٻانهو پنهنجي دل کي پنهنجي سڀني معاملن ۾ الله لاءِ خالص ڪري، پنهنجي رب جي محبت کي هر محبت کان مٿانهون ڪري، ۽ پنهنجو خوف ۽ اميد صرف ان سان ئي وابسته رکي، ان يقين سان ته حقيقت ۾ ان (الله) کان سواءِ نه ڪو نفعو ڏيندڙ آهي ۽ نه ئي ڪو نقصان ڏيندڙ.

اسلام صرف نظرياتي عقيدي جي حدن تائين محدود ناهي، بلڪ اهو انسان جي سلوڪ ۽ عمل کي به شامل ڪري ٿو. مسلمان وٽ عبادت جو دائرو وسيع ٿي هر ان نيڪ عمل کي شامل ڪري ٿو جيڪو هو الله جي رضا لاءِ ڪري ٿو، فرضن جي ادائگي کان وٺي زمين کي نيڪي سان آباد ڪرڻ تائين. اهو طريقو مؤمن جي سڄي زندگي کي عظيم مقصد ڏانهن متوجه ڪري ٿو، جيڪو پنهنجي خالق کي راضي ڪرڻ ۽ ان جي حڪم مطابق عمل ڪرڻ آهي، انهن جائز وسيلن جي مدد سان جيڪي الله هن ڪائنات ۾ رکيا آهن.

الشهادة هي بوابة الإسلام، وهي قول: «لا إله إلا الله محمد رسول الله». تعني أنه لا معبود بحق إلا الله وحده لا شريك له، وأن محمدًا صلى الله عليه وسلم عبده ورسوله وخاتم النبيين.

الشهادتان هما الباب الأول لدخول الإسلام، وهما إقرار بلسان المؤمن وتصديق بقلبه بأن لا إله إلا الله، وأن محمداً ﷺ هو رسوله. وهذا الإقرار ليس مجرد كلمات عابرة، بل هو ميثاق يلتزم فيه المسلم بتوحيد الله وحده في عبادته وطاعته، ونبذ كل ما سواه من المعبودات الباطلة التي قد تتوهم النفوس فيها النفع أو الضر.

إن معنى التوحيد يقتضي ألا يشرك الإنسان مع الله أحداً في سلطانه أو تشريعه. فكما أن الله هو الخالق لكل شيء والمالك لهذا الكون، فإنه وحده المستحق للعبادة. ومن لوازمه أن يخلص العبد قلبه لله في كل شؤونه، فيجعل حبه لربه فوق كل حب، ويجعل خوفه ورجاءه معلقاً به وحده، موقناً أنه لا نافع ولا ضار في الحقيقة إلا هو سبحانه.

لا يقف الإسلام عند حدود العقيدة النظرية، بل يمتد ليشمل سلوك الإنسان وعمله. فالعبادة عند المسلم تتسع لتشمل كل تصرف نافع يقوم به ابتغاء وجه الله، بدءاً من أداء الفرائض وصولاً إلى عمارة الأرض بالخير. إن هذا النهج يجعل حياة المؤمن كلها موجهة نحو الغاية العظمى، وهي إرضاء خالقه والعمل وفق أمره، مستعيناً بالوسائل المشروعة التي جعلها الله في هذا الكون.