නබි ﷺ තුමාට සලාත් කීම කළ යුත්තේ කවදාද: විධිවිධාන

«الْبَخِيلُ الَّذِي مَنْ ذُكِرْتُ عِنْدَهُ فَلَمْ يُصَلِّ عَلَيَّ»

මාගේ නම සඳහන් වූ විට මට සලාත් නොකළ තැනැත්තා මසුරෙකි.

නබි ﷺ තුමාට සලාත් කීම අණ කරන ලද නමස්කාරයකි. එයට විශේෂිත අවස්ථා ඇති අතර, එහි නීතිමය තත්ත්වය අනිවාර්ය (වාජිබ්) සහ දැඩි ලෙස අනුමත (මුඅක්කද් සුන්නත්) අතර වෙනස් වේ. ෂෙයික් අබ්දුල්ලා සිරාජුද්දීන් එය පැහැදිලි කොටස් වලට වර්ග කර ඇත.

විද්වතුන් මේ සම්බන්ධයෙන් නොසැලකිලිමත් වීමෙන් අනතුරු අඟවා ඇත. නබි ﷺ තුමාගේ නම ඇසූ විට සලාත් නොකළ අයගේ ප්‍රතිඵල පිළිබඳව විවිධ හදීස් වාර්තා වී ඇත. ජිබ්රීල් අලෛහිස්සලාම් තුමාගේ දුආව ද ඊට ඇතුළත් වන අතර, නබි ﷺ තුමා ඊට ආමීන් කී සේක.

• විද්වතුන්ගේ ඒකමතිකත්වයෙන් අනිවාර්ය වේ (වාජිබ්): ජීවිත කාලය තුළ අවම වශයෙන් එක් වරක් — එය සෑම මුස්ලිම්වරයෙකුටම ඇති අවම ෆර්ද් (අනිවාර්ය) වේ.
• සලාතයේ රුක්නයක් හෝ ෆර්ද් එකක්: ෂාෆිඊ සහ හන්බලී මද්හබ් වලට අනුව සෑම සලාතයකම අවසාන තෂහුද්හිදී.
• නබි ﷺ තුමාගේ නම සඳහන් වන විට අනිවාර්ය හෝ දැඩි ලෙස අනුමත වේ: "මාගේ නම සඳහන් වූ විට මට සලාත් නොකළ තැනැත්තා මසුරෙකි" යන හදීසයට අනුව.
• දැඩි ලෙස අනුමත (මුඅක්කද් සුන්නත්) වේ: දුආවේ ආරම්භයේ, මැද සහ අවසානයේ, මුඅද්දින්ට පිළිතුරු දීමෙන් පසු, පල්ලියට ඇතුළු වන විට සහ පිටවන විට, සිකුරාදා දින සහ එහි රාත්‍රියේ, සහ තවත් බොහෝ අවස්ථාවන්හිදී.