Hyrje në Libër

Falënderimi i takon Allahut, Zotit të botëve. Përshëndetjet më të larta dhe paqja më e plotë qofshin mbi atë që u dërgua si mëshirë për botët, zotërinë tonë Muhamedin, birin e Abdullahut, të vërtetin në premtime dhe besnikun, si dhe mbi familjen e tij, shokët e tij të ndritur e të bekuar dhe mbi të gjithë ata që i ndjekin ata me mirësi deri në Ditën e Gjykimit. I patëmeta je Ti, o Allah! Ne nuk dimë asgjë tjetër përveç asaj që na ke mësuar Ti. O Allah, na mëso atë që na bën dobi, na jep dobi me atë që na ke mësuar dhe na shto diturinë, butësinë dhe urtësinë. Vërtet, Ti je i Gjithëdijshmi, i Buti, i Urti. Zoti im, ma hap gjoksin, ma lehtëso punën dhe ma zgjidh nyjën e gjuhës sime që ta kuptojnë fjalën time.

Më tej: Kam kënaqësinë t'i paraqes lexuesit të nderuar një përmbledhje të zgjedhur nga fjalët gjithëpërfshirëse profetike, të cilat i kam nxjerrë nga libri im më i njohur, 'Hadithet më të zgjedhura profetike'. Këto janë hadithe për saktësinë e të cilave kanë rënë dakord një numër imamësh të hadithit të saktë. Kjo vjen pas suksesit që arriti libri 'Safua', i cili është një referencë enciklopedike gjithëpërfshirëse që Allahu më nderoi ta mbledh, ta përgatis, ta klasifikoj dhe t'i shpjegoj termat e vështirë para disa vitesh. Me mirësinë e Allahut, ai u prit me mirëseardhje në qarqet shkencore arabe dhe islame në mbarë botën, për shkak se përmban hadithet më të rëndësishme dhe më të forta profetike, për saktësinë e të cilave nuk ka dyshim, pasi një numër imamësh të hadithit janë pajtuar për to. Këto janë hadithe për të cilat muslimani ka nevojë në fenë dhe jetën e tij. Në librin 'Safua', jam përqendruar në hadithet që lidhen me akiden, adhurimet, dispozitat, urtësitë profetike, nxitjen për mirë dhe paralajmërimin nga e keqja, vlerat, cilësitë profetike, edukatën, diturinë, mjekësinë, tefsirin, lajmet mbi sprovat dhe shenjat e Kiametit, përshkrimet e Ditës së Gjykimit, Xhenetit dhe Xhehenemit, si dhe çdo gjë që i shërben muslimanit në fenë dhe botën e tij, krahas këshillave dhe zbutjes së zemrave. Qëllimi ishte që ai të shërbente si një referencë hadithi e arritshme lehtësisht për studiuesit dhe si një libër dokumentar ku shfaqen hadithet e dakorduara mes imamëve, të pajisura me simbolet e nxjerrësve të tyre më të rëndësishëm, në dashtë Allahu i Lartësuar.

Ky është libri që u vlerësua nga shumë dijetarë, muhadithë dhe mendimtarë, të cilët e konsideruan atë si një referencë bashkëkohore të plotë të hadithit, për sa i përket përfshirjes së haditheve më të sakta dhe më të forta në zinxhir dhe tekst. Është një libër që nuk është shkruar më parë në këtë lloj dhe metodë. Pas botimit të tij të katërmbëdhjetë, pashë se ky libër, pavarësisë rëndësisë dhe pozitës së tij shkencore si referencë dhe indeks i plotë për hadithet më të sakta profetike për këdo që dëshiron të sigurohet për vërtetësinë e tyre, u intereson kryesisht shtresave shkencore dhe intelektuale, si studentëve të dijes, dijetarëve dhe muhadithëve. Duke iu përgjigjur dëshirës së disa vëllezërve tanë nga njerëzit e dijes dhe virtytit, të cilët kërkuan përmbledhjen e librit 'Safua' për shkak të pranisë së disa haditheve të përsëritura — qoftë për shkak të ndryshimit të fillimit të tyre, shtimit të ndonjë fjale, apo ndryshimit të transmetuesve në disa tekste me kuptim të njëjtë ose të përafërt — u detyruam t'i heqim ato në këtë përmbledhje të fjalëve profetike. Kjo u bë për ta bërë më të lehtë zotërimin dhe mësimin përmendësh për ata që dëshirojnë, ndërsa kush kërkon grupin e plotë të haditheve pa asnjë dyshim në saktësinë e tyre, duhet t'i kthehet librit të plotë 'Hadithet më të zgjedhura profetike'. Kështu, libri 'Përmbledhjet e fjalëve të nderuara profetike' do të jetë i lehtë për t'u përdorur nga lloje të ndryshme studentësh dhe studiuesish të shkencave fetare dhe jetësore, për të shfaqur mrekullitë e haditheve të Profetit ﷺ, fjalët e tij gjithëpërfshirëse dhe sunetet e tij. Nëse një besimtar, një jobesimtar apo një kritik do t'i shqyrtonte ato, do t'i shfaqej qartë frymëzimi hyjnor që Allahu i dha të Dërguarit analfabet ﷺ, të cilat në tërësinë e tyre formojnë hadithe të urta dhe mahnitëse që nuk mund të dalin veçse nga ai që Allahu e zgjodhi për të qenë mëshirë për botët, si vërtetim i fjalës së Krijuesit të Madhëruar: «Ne nuk të dërguam ty veçse si mëshirë për botët.» Dhe ai ﷺ tha për veten e tij: «Unë jam vetëm një mëshirë e dhuruar.» Këto hadithe i përforcojnë këto kuptime dhe përputhen me urtësitë, vlerat dhe moralet islame e njerëzore, fisnike e madhështore, të cilat do t'i vlerësojë dhe respektojë çdo mendimtar dhe dijetar i drejtë e i ndershëm në botë.

Gjithashtu, dëshirova t'ua drejtoj këto urtësi dhe mrekulli muhamedane vëllezërve tanë që jetojnë në vendet e huaja, për t'i paraqitur ato si tekste të shenjta islame. Shpresoj që çdo kush prej tyre që ka mundësi, të përpiqet t'i përkthejë ato në gjuhët e gjalla të vendeve ku jetojnë, si një parapërgatitje për të paraqitur mendimin gjigant islam si një mesazh universal që përmban mëshirë, dashuri dhe vëllazëri për thirrësit e bashkëjetesës së bazuar në paqe, drejtësi dhe moral të virtytshëm.

Duke qenë se Suneti i të Dërguarit fisnik ﷺ ka rolin e tij unik dhe të veçantë në ndërtimin e qytetërimit arab dhe islam, dhe ka pozitën e tij themelore në legjislacionin islam, ka ardhur urdhri i qartë hyjnor për domosdoshmërinë e respektimit të mësimeve të të Zgjedhurit ﷺ. I Madhëruari ka thënë në Shpalljen e Tij të paluajtshme: «Atë që ua jep i Dërguari, merreni, dhe atë që ua ndalon, lëreni.» Allahu i Lartësuar e ka veçuar atë duke thënë: «Dhe vërtet, ti udhëzon drejt një rruge të drejtë», si dhe duke u thënë besimtarëve: «Ju kishit shembullin më të mirë te i Dërguari i Allahut, për atë që shpreson te Allahu dhe Dita e Fundit, dhe e përmend Allahun shumë.»

Krijuesi i Madhëruar e ka urdhëruar të Dërguarin e Tij fisnik ﷺ që të përcjellë atë që i është zbritur, duke thënë: «O i Dërguar, përcille atë që të është zbritur nga Zoti yt.» Në ajete të tjera, e Vërteta e Madhëruar sqaron se e ka zbritur Përkujtimin e urtë te i Dërguari i Tij fisnik që ai t'ua shpjegojë dhe sqarojë njerëzve, duke thënë: «Dhe Ne të zbritëm ty Përkujtimin që t'u shpjegosh njerëzve atë që u është zbritur atyre dhe që ata të mendojnë.» E Vërteta e Bekuar dhe e Lartësuar konfirmon se një nga cilësitë më të spikatura të besimtarit është përkushtimi ndaj asaj që ka gjykuar Allahu dhe i Dërguari i Tij, duke thënë në Shpalljen e Tij: «Nuk i takon asnjë besimtari apo besimtareje që, kur Allahu dhe i Dërguari i Tij kanë vendosur për një çështje, ata të kenë zgjedhje tjetër në atë çështje të tyre. Kush e kundërshton Allahun dhe të Dërguarin e Tij, ai ka humbur në një humbje të qartë.» I Lartësuari gjithashtu konfirmon se i Dërguari fisnik ﷺ nuk flet nga dëshira e tij, por me udhëzimin e shpalljes hyjnore, duke thënë: «Ai nuk flet nga dëshira e tij.» Ai gjithashtu i urdhëroi besimtarët për bindje ndaj tij dhe e bashkoi bindjen ndaj të Dërguarit ﷺ me bindjen ndaj Allahut të Madhëruar, ku tha: «Kush i bindet Allahut dhe të Dërguarit, ata do të jenë me ata që Allahu i ka begatuar: me profetët, të sinqertët, dëshmorët dhe të mirët. Sa shokë të mirë janë ata!» Ka edhe shumë ajete të tjera që e nxisin muslimanin të ndjekë mësimet e të Dërguarit ﷺ, t'u shmanget ndalesave të tij dhe t'i përmbahet Sunetit të tij.

Nuk ka dyshim se Kurani Fisnik është burimi i parë i legjislacionit islam, dhe se Suneti i Profetit ﷺ — fjalët dhe veprat e tij — është burimi i dytë. Ai është shpjeguesi i dispozitave të Kuranit Fisnik, që specifikon të përgjithshmen e tij, kufizon të pakufizuarën ose shpjegon të përmbledhurën. Madje, ai mund të jetë i vetmi që ligjëson çështje që nuk janë përmendur fare në Kuranin Fisnik. Për shkak të kësaj pozite, dijetarët dhe imamët e umetit i kanë kushtuar një kujdes të jashtëzakonshëm, duke shpenzuar gjithçka të shtrenjtë e të çmuar për mbledhjen dhe saktësimin e tij. Ata u treguan mjeshtërorë në mbledhjen e hadithit profetik dhe renditjen e tij sipas qëllimeve dhe objektivave të tyre, udhëtuan për të dhe u angazhuan me shkrimin dhe klasifikimin e tij.

Kjo filloi me angazhimin e sahabëve të nderuar për të ruajtur hadithin e shenjtë në gjokset e tyre dhe për ta depozituar atë në thellësitë e zemrave të tyre. Ata garonin për ta mësuar përmendësh dhe për ta vërtetuar atë, sepse i Dërguari fisnik ﷺ fillimisht i ndaloi ata ta shkruanin në ditët e para të thirrjes, nga frika se mos përzihej me Kuranin e Madhërishëm. Më vonë, paqja dhe bekimet e Zotit qofshin mbi të, ai lejoi shkrimin për disa sahabë, si Ali bin Ebi Talibi, Ebu Shahu dhe Xhabir bin Abdullahu, e më pas për Abdullah bin Amr bin el-Asin, pasi disa sahabë i thanë atij kur e panë duke shkruar çdo gjë që dilte nga i Dërguari ﷺ: «A po shkruan çdo gjë që dëgjon nga i Dërguari i Zotit, ndërkohë që i Dërguari i Zotit është njeri që flet edhe në zemërim edhe në gëzim?» Ai ia përmendi këtë të Dërguarit ﷺ, i cili i tha: «Shkruaj, sepse pasha Atë në dorën e të Cilit është shpirti im, nuk del prej tij — dhe bëri me shenjë nga goja e tij — veçse e vërteta.» Këtë e vërtetoi Ebu Hurejra duke thënë: «Nuk ka asnjë nga shokët e Profetit që të ketë më shumë hadithe prej tij se unë, përveç Abdullah bin Amrit, sepse ai shkruante e unë nuk shkruaja.» Shkrimet e Abdullah bin Amr bin el-Asit u bënë të njohura mes sahabëve dhe ata i quajtën 'Fleta e Vërtetë'. E gjithë kjo ishte dëshmi e interesimit të sahabëve të nderuar dhe dëshirës së tyre për të ruajtur thëniet dhe veprat e të Dërguarit fisnik ﷺ përmendësh, derisa i shndërruan ato në një metodologji praktike dhe sunet veprues për ta në çdo detaj. Në këtë i ndihmoi kujtesa e tyre e fortë dhe zemrat e tyre të pastra, përveç faktit që një numër prej tyre shkruan shumë hadithe, kështu që shoqëria e sahabëve në Medinën e Ndritshme formoi imazhin e plotë të shoqërisë së parë islame, të kapur pas Sunetit të nderuar. E gjithë kjo u përcoll bashkë me sahabët te shoqëritë e tabiinëve, ku transmetuesit e mëdhenj të tabiinëve i kaluan këto thesare të mëdha dhe rezerva të çmuara te brezat që erdhën pas tyre.

Kur Islami u përhap, shteti islam u zgjerua dhe sahabët u shpërndanë nëpër qytete, lindi nevoja për kodifikimin e hadithit në libra të klasifikuar e të plotë. Ndër të parët që u kujdes për këtë çështje ishte kalifi Omer bin Abd al-Azizi, i cili u dha urdhër mëkëmbësve të tij dhe dijetarëve të qyteteve për kodifikimin dhe mbledhjen e hadithit. Të parët që nisën këtë punë ishin Ibn Shihab al-Zuhriu (vdiq 124 h.), Ibn Ishaku (vdiq 151 h.) dhe Sufjan al-Thavriu (vdiq 161 h.). Ndër librat më të njohur që na kanë arritur nga ajo periudhë është 'Muvata' i Imam Malikut (93-179 h.), pastaj 'Musanef' i Abd al-Razakut (vdiq 211 h.), 'Musanef' i Ibn Ebi Shejbes (vdiq 235 h.) e të tjerë. Më pas nisi një fazë e re e klasifikimit të hadithit të shenjtë, ku kishte prej tyre që mblidhnin çdo gjë që transmetohej nga i Dërguari ﷺ, duke hartuar 'Musnedet', që janë libra që përfshijnë hadithet e të Dërguarit ﷺ me zinxhirët e tyre të transmetimit pa bërë dallim mes të saktit dhe të tjerëve. Ndër të parët që hartuan 'Musnedet' ishin Imam Ahmedi (lindur 164 dhe vdekur 241 h.), Uthman bin Ebi Shejbe (156-239 h.) e të tjerë. Disa të tjerë veçuan të saktin duke e mbledhur pa të dobëtin, dhe i pari që klasifikoi në këtë mënyrë ishte Imam Buhariu (256 h.), pastaj Imam Muslimi (261 h.), dhe metodën e tyre e ndoqën një numër imamësh të shquar. Më pas u shtuan veprat e hadithit në të gjitha format dhe llojet e tyre, duke përfshirë 'Musnedet', 'Sahihët', 'Sunenet', 'Mustedrakët', 'Mustakhraxhët', pastaj 'Xhamitë' dhe libra të tjerë të hadithit dhe terminologjisë së tij të llojeve dhe gradave të ndryshme, të cilat në tërësi u bënë më vonë bërthama e shkencave të hadithit në transmetim dhe studim.

Nuk na ka arritur që ndonjë shkencë në histori të ketë gëzuar lidhjen e zinxhirëve të transmetimit përmes njerëzve të besueshëm, të drejtë dhe precizë, në këtë pozitë madhështore që gëzoi Suneti Profetik. Dijetarët dhe imamët e umetit i kushtuan një kujdes të jashtëzakonshëm, derisa arritën të formonin një bibliotekë gjigante që rrallëherë gjendet e ngjashme në histori, duke u treguar mjeshtër në mbledhjen dhe renditjen e hadithit profetik. Kjo kishte filluar që nga ditët e para të thirrjes profetike, dhe na kanë arritur qindra libra hadithi, ku shumica e këtyre librave përmbajnë hadithe të sakta, të mira, të dobëta dhe disa të trilluara.

Nuk ua fsheh se që nga fillimi i jetës sime intelektuale, hobi im i preferuar ishte leximi dhe studimi i librave të Sunetit dhe haditheve. Shpeshherë e gjeja veten në kulmin e lumturisë dhe gëzimit ndërsa trajtoja hadithet e të Përzgjedhurit ﷺ me studim, verifikim dhe analizë. Megjithatë, ajo që ma zbehte këtë lumturi dhe gëzim ishte prania e disa haditheve problematike që nuk përputheshin me qëllimet e Sheriatit të ndritur. Shpeshherë u kërkoja dijetarëve dhe muhadithëve të na dhuronin një libër të vetëm që përmbledh mes kopertinave të tij hadithet më të rëndësishme dhe më të forta të sakta profetike, për të cilat ka nevojë muslimani në fenë dhe dunjanë e tij. Kjo sepse nxënësi i dijës që kërkon një hadith të caktuar në libra të ndryshëm të hadithit, shpesh e gjen veten para një grupi jashtëzakonisht të madh hadithesh që kalojnë njëqind mijë, për të cilët mendimet e imamëve ndryshojnë sa i përket shkallës së saktësisë apo dobësisë së secilit prej tyre. E pyesja veten: si mundet muslimani të njihet me burimin e dytë më të rëndësishëm të legjislacionit të tij mes dhjetëra mijëra haditheve, në detet e të cilëve humbasin edhe specialistët...?!

Kjo më shtyu të rishikoj studimin e librave më të rëndësishëm të njohur të hadithit në transmetim dhe studim, dhe vazhdova kërkimin tim modest derisa zbulova se një pakicë e muhadithëve kishin kushtëzuar saktësinë në librat e tyre dhe kishin vendosur kushte e rregulla për pranimin e hadithit. Më të rëndësishmit prej tyre janë ata që përmendi Imam Sujutiu në parathënien e librit të tij 'Al-Jami al-Kabir', duke vënë në dukje se librat e tyre janë 'të shënuar me saktësi'. Këtë kuptim e ka konfirmuar gjyshi im, Imami dhe muhadithi Muhamed bin Xhafer al-Kattani në librin e tij 'Al-Risala al-Mustatrafa', ku thotë: «Prej tyre janë libra, autorët e të cilëve u zotuan për saktësi në to.» Këta imamë sakrifikuan gjithçka të shtrenjtë nga koha, pasuria dhe mundi i tyre për t'u siguruar për saktësinë e çdo detaji që transmetohej nga Profeti ﷺ. Shumica e imamëve të hadithit janë pajtuar për ndarjen e hadithit profetik në tri lloje kryesore, që janë:

I sakti (Sahih), i miri (Hasen) dhe i dobëti (Daif), dhe ja detajet:

Së pari: Hadithi i saktë (Sahih) është ai që e ka transmetuar i drejti dhe precizi nga i drejti dhe precizi deri në fund të tij, dhe ai ndahet në tri pjesë:

Hadithi i njëpasnjëshëm (mutavatir) është ai që është transmetuar nga një grup i madh njerëzish prej një grupi tjetër të madh, ku është e pamundur që ata të jenë marrë vesh për të gënjyer.

Hadithi i njohur (meshhur) është ai që është transmetuar nga të paktën tre transmetues të besueshëm.

Hadithi i vetmuar (ahad) është hadithi i saktë, transmetimi i të cilit është bërë vetëm nga një transmetues i besueshëm.

Së dyti: Hadithi i mirë (hasen) është ai që përmban shkallën më të ulët të cilësive të pranimit.

Së treti: Hadithi i dobët (daif) është ai që nuk përmban asnjë nga cilësitë e pranimit dhe ai ndahet në shumë lloje.

Sa u përket haditheve hyjnore (kudsi), ato janë hadithet që i transmeton i Dërguari ﷺ nga Krijuesi i Madhëruar. Këto hadithe, si hadithet e tjera profetike, ndahen në të sakta, të mira, të dobëta dhe disa prej tyre janë të trilluara.

Në dritën e këtyre studimeve të hollësishme të hadithit, unë u përqendrova në librin tim të parë 'Hadithet më të zgjedhura profetike' në ato hadithe për saktësinë e të cilëve kanë rënë dakord një numër imamësh të hadithit të saktë. Kur një hadith mban vulën e nxjerrjes nga një numër imamësh të hadithit të saktë, pavarësisht mendimeve, vendeve dhe kohëve të tyre të ndryshme, kjo do të thotë se secili prej tyre ka bërë gjithçka që ka pasur në dorë për t'u siguruar për saktësinë e atribuimit të tij te i Dërguari Bujar, paqja dhe bekimi qofshin mbi të. Kjo i jep një përmasë intelektuale, gjeografike dhe historike dokumentimit të tij dhe, si rrjedhojë, i ngre hadithet e përzgjedhura në gradën e sigurisë së prerë për saktësinë e atribuimit të tyre te i Dërguari Bujar ﷺ. Është e pamundur që ata të bashkohen në gabim, në lëshim apo që t'u jetë futur diçka e rreme të gjithëve së bashku. Kur mësojmë, për shembull, se hadithi i nderuar: «Punoni, se secilit do t'i lehtësohet ajo për të cilën është krijuar», është shënuar nga më shumë se dhjetë prej imamëve të mëdhenj të hadithit të saktë, kjo na shtyn të pohojmë me prerje se ai është ndër hadithet më të sakta.

Prandaj, unë kam thënë se besimi ynë në saktësinë e një hadithi shtohet me rritjen e numrit të nxjerrësve të tij nga radhët e imamëve të hadithit të saktë. Kështu, kjo përzgjedhje e mrekullueshme hadithesht, për saktësinë e të cilave kanë rënë dakord një numër imamësh të saktësisë, përfshin rreth katër mijë hadithe që mbulojnë degët e Sheriatit të ndritur, si: akiden, adhurimet, marrëdhëniet, ndëshkimet, edukatën, moralin, administrimin e të tjera. Të gjitha këto nuk bien ndesh me Kuranin Fisnik, as me qëllimet dhe parimet e paluhatshme të Sheriatit të ndritur, e as me shkencën e vërtetuar prerazi.

Në këtë libër timin, i kam renditur shenjat e imamëve sipas vjetërsisë së tyre kohore. Më poshtë po paraqes simbolet më të rëndësishme që kam zgjedhur për imamët e hadithit — Allahu qoftë i kënaqur me ta — e për të cilat kanë rënë dakord shumica e imamëve të hadithit, si vijon:

(H) për Buhariun, (M) për Muslimin, (K) për atë që është rënë dakord mes tyre, (D) për Ebu Davudin, (T) për Tirmidhiun, (N) për Nesaiun, (Hj) për Ibn Maxhen, (Të katërtit) për këta të katërt, (Të tretët) për ta, përveç Ibn Maxhes, (Hm) për Ahmed bin Hanbelin në Musnedin e tij, (Am) për shtojcat e djalit të tij Abdullahut, (Kk) për Hakimin në Mustedrakun e tij, (Hb) për Ibn Hibbanin në Sahihun e tij, (Hz) për Ibn Huzejmen në Sahihun e tij, (Tb), (Ts), (Tc) për Taberaniun në El-Kebir, El-Evsat dhe Es-Sagir, (S) për Said bin Mensurin në Sunenin e tij, (Hd) për Buhariun në El-Edeb, (Th) për Buhariun në Et-Tarih, (Daj) për Diya el-Makdisiun në El-Muhtara, (Fi) për Shafiun në Musnedin e tij, (Sh) për Ibn Ebi Shejben në El-Musned el-Musannef, (Ab) për Abdurrezakun në El-Xhami dhe El-Musannef, (A) për Ebu Jala në Musnedin e tij, (Kt) për Darekutnin në Sunen dhe El-Efrad, (Fr) për Dejlemiun në El-Firdews, (Hl) për Ebu Nuajmin në El-Hilje, (Hb, Hk) për Bejhekiun në Shua'b el-Iman, Es-Sunen, El-Ma'rifa, Delail en-Nubuwwa dhe El-Esma ve es-Sifat, (Ad) për Ibn Adiun në El-Kamil, (Ak) për Ukajliun në Ed-Duafa, (Ht) për Hatibin në El-Xhami dhe Et-Tarih, (Mi) për Darimiun në Sunenin e tij, (Tj) për Tajalisiun në Musnedin e tij, (Kr) për Ibn Asakirin në Tarihun e tij, (Bz) për Bezzarin në Sunenin e tij.

Këto kryevepra të haditheve profetike i kam zgjedhur nga libri im 'Hadithet më të zgjedhura profetike' dhe i kam titulluar 'Përmbledhjet e fjalëve të nderuara profetike'. Aty gjendet ajka e ajkës dhe kulmi i mrekullive të hadithit, të cilat vërtetojnë madhështinë e të Dërguarit fisnik ﷺ, urtësinë, diturinë, universalitetin, butësinë dhe guximin e tij, si dhe luftën e tij kundër padrejtësisë dhe zullumqarëve, duke vendosur të vërtetën dhe duke shkatërruar të kotën, që të shërbejnë si dritë udhëzuese për bijtë tanë dhe për mbarë umetin.

I lutem Allahut me sinqeritet që të kem paraqitur për Islamin madhështor në përgjithësi, dhe për Sunetin e nderuar profetit në veçanti, një punë fisnike që do të kontribuojë, në dashtë Allahu, në bashkimin e radhëve të muslimanëve dhe do ta afrojë Islamin me shpirtërorinë e tij të përjetshme te zemrat e të arsimuarve dhe mendjet e mendimtarëve të ndershëm në lindje e në perëndim të tokës. Allahu thotë të vërtetën dhe Ai udhëzon në rrugën e drejtë. Falënderimi i takon Allahut, i Cili ka thënë: «Mbi çdo të ditur ka një më të ditur». Paqja, mëshira dhe bekimet e Allahut të Lartësuar qofshin mbi ju.

Profesor Doktor Abd al-Kadir al-Makki al-Kattani
Këshilltar dhe profesor i inxhinierisë dhe i studimeve të larta islame

Tha ﷺ: «Zoti e ndriçoftë njeriun që dëgjon diçka prej nesh dhe e përcjell ashtu si e dëgjoi; se ndoshta ai që përcjell e kupton më mirë se dëgjuesi.»