Vahiy kitoblariga imon

Musulmon Allohning payg‘ambarlariga nozil qilgan barcha kitoblariga iymon keltiradi: Ibrohim va Musoga yuborilgan suhuflar, Davudning Zaburi, Iso alayhis-salomga yuborilgan Injil va boshqalar. Bu iymon uning e’tiqodining ajralmas qismidir; u Allohni insoniyatga yo‘l ko‘rsatgan va haqiqatni etkazgan manba deb tan oladi, va bu mo‘minning qalbida Allohning risolalarini odamlar uchun etkazgan barcha payg‘ambarlarni hurmat qilishni singdiradi.

Qur’oni Karim oldingi vahiy kitoblariga hukmron va hukm qiluvchi hisoblanadi; u bugun qo‘limizdagi matnlar orasidagi mezondir. Qur’on bilan mos kelgan eski kitoblardagi ma’lumotlarning barchasiga ularning to‘g‘riligi va saqlanganligiga iymon keltiriladi; Qur’onga zid yoki ziddiyatli bo‘lganlar esa asrlar davomida o‘zgartirilganligi va asl Alloh kalomi sifatida qolmasligini anglaymiz.

Qur’on oldingi risolalarning haqiqatini tasdiqlovchi va ularga aralashgan buzilishlarni tuzatgan holda nozil bo‘lgan; hatto Taurat va Injilda Muhammad ﷺ ning kelishi haqida bashoratlar bor edi. Bu tasdiq Allohning vahiy manbasining birligi va Qur’onning oldingi nozil qilingan risolalarning asl maqsadini saqlab beruvchi oxirgi va ishonchli manba ekanligini ko‘rsatadi.

Bu kitoblarga iymonning mohiyati ularni hidoya va nur deb qabul qilishdir. Avvalgi kitoblarda o‘zgartirishlar bo‘lganini bilgan holda ham, ularni butunlay inkor etmaymiz; balki Qur’on bizga bu kitoblarning hukmlari va qadriyatlari haqidagi asosiy ma’lumotlarni qanday saqlaganini ko‘rsatadi va biz ana shunga yopishamiz. Shunday qilib, musulmon payg‘ambarlar zanjiri bilan bog‘langan holda, Allohning barcha risolalariga hurmat bilan qaraydi va Qur’onni hayot yo‘li sifatida qabul qiladi.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.